Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Woensdag 22 september 2010

Vandaag maak ik voor het eerst kennis met Denise, een lieve, maar kranige 71-jarige dame in rolstoel uit Adegem. Met plezier en vol enthousiasme voer ik voor haar de gevraagde commando’s uit en win haar hart als ik mijn kopje op haar schoot leg…

Yes, dit lijkt wel te lukken! Ik ben verliefd op die lieve dame!! We gaan het als koppel proberen!

Regelmatig komt ze mij opzoeken in Merelbeke. Tijdens de oefensessies probeer ik wel het een en ander uit, test haar, maar de deugnieterijen pakken niet bij haar, hoor! Dit is een pittige, correcte dame die mij duidelijk maakt dat met haar voeten spelen geen optie is… Een goeie voor mij dus…

Het samenwerken gaat steeds beter en beter en mijn Hachiko-instructeurs zien dat het goed zit. Dan komt er een moment om fier op te zijn… Ik mag mee met Denise naar huis in Adegem. Zo kunnen we op ons gemak deftig aan elkaar wennen. Denise is wel een hulphond gewoon, maar aan mij moet er toch nog het een en ander bijgewerkt en duidelijk gemaakt om helemaal afgestemd te geraken op mijn nieuwe bazinnetje…

Dag na dag geraken we elkaar beter gewoon.

Ik word hier supergoed verzorgd: elke dag geborsteld, oortjes proper gemaakt en Denise probeert mijn tanden te poetsen met hondentandpasta met kippensmaak! Was dat lekker! Maar veel kans om mijn tanden ermee te poetsen kreeg Denise niet… de tandpasta was altijd onmiddellijk opgelikt. Denise moest hier zeer hard om lachen, maar heeft dit dan toch maar gelaten. In de plaats daarvan krijg ik nu elke dag een groot dentastix-been om mijn tandjes proper te houden! Ik heb het hier zeer naar mijn zin!

Bijna elke dag kweek ik spieren aan want Denise legt regelmatig de afstand tussen Adegem en Maldegem heen en weer af. Ik ben zo blij dat ik onderweg vanalles voor haar wil oprapen, goed bedoeld… maar voor Denise is dit natuurlijk niet zo handig om telkens te moeten stoppen en dingen uit mijn muil te moeten nemen. Ik heb ook geleerd dat ze liever niet  heeft dat ik onderweg een drolletje achterlaat of een plasje doe… Maar ondertussen zijn  we dit al goed gewoon!

Regelmatig gaan we naar Merelbeke om te oefenen in het bijzijn van mijn instructeurs. Ze staan verbaasd dat ik meerijdt met de wagen en dat het precies is of ik al jaren bij Denise ben. Zo vlot voer ik alle commando’s uit en zo goed versta ik haar al! Ze is dan ook mijn levensgezel aan het worden, hè! Ik moet toch mijn best doen dat mijn bazinnetje tevreden is!

Maandag 25 oktober 2010

Vandaag zijn we nogmaals samen naar Merelbeke geweest voor een training. We hebben een uitstap naar de Colruyt enzo gemaakt en ik heb supergoed mijn best gedaan. Terug in het centrum van Hachiko, komt Caroline binnen met iets geel blinkends in haar hand. “Zal dit Alix beter passen? Wat denk je, Denise?” vraagt ze. Denise was altijd de instructeurs van Hachiko aan ‘t plagen dat het wel wreed was dat zij als stagiair nu een assistentiehond aan het opleiden was. Ik draag immers nog steeds het opleidingscapeje… En nu is het plechtige moment daar!!!! Mijn bazinnetje is zóo fier op mij!!! Ik heb bewezen dat ik het verdien om nu een ‘echte ‘assistentiehondencape te mogen dragen!!!

Dus vanaf nu, opgelet, want hier komen Denise en ik als (bijna) volwaardig koppel!! Nu nog de winterstage meedoen hè!

Voor de rest: het lijkt er nu op dat ik eindelijk thuisgekomen ben… en ik ben zóó´gelukkig!!

Missie volbracht…

Alix

Dinsdag 20 juli 2010

Ondertussen heb ik weer een tijdje doorgebracht op Hachiko. De trainingen voor ons, hulphondjes in opleiding, waren weer boeiend, de klaarstoming voor de stage weer spannend! Wie zouden deze keer de kandidaten-bazen/-bazinnetjes worden? Drie zaterdagen op rij hebben we met de hondjes uit de Hachikokennel weer super ons best gedaan op de stage. Maar helaas, de klik met de stagiairs kwam er niet… Mijn baasje zat er weer niet bij!

Zondag stond plots Petra, mijn gastmama, in Merelbeke! Ik was ongelooflijk blij haar te zien en ben kwispelend op haar afgestormd. Blijkbaar mag ik voor onbepaalde tijd weer naar Gentbrugge! Inca en de kindjes stonden mij daar al kwispelend/met open armen op te wachten! Voor mij breekt weer een zalige vakantieperiode aan. De werkdruk ligt nu weer veel lager. 

Inca en ik genieten van een heerlijke  tijd om samen te ravotten en vanalle kattenkwaad uit te steken…

…Of van samen liggen luieren…

Vandaag moet ik mij wel als hulphond gedragen! Samen met Silke en Petra en heel wat volk van Hachiko gaan we Gent onveilig maken! Op de Gentse Feesten houden we verschillende demonstraties op de drukste plaatsen. Het is een groot succes. Zoekplaatje! Waar ben ik? Tip: ik ben een Golden Retriever, ik zit en draag een lichtgeel jasje…

Om de 14 dagen neemt Petra mij mee naar de Hachikosessies van de D-promotie. Ik mag daar dan voorbeeld zijn voor de andere hondjes… nieuwe commando’s tonen en zo…

De dagen daartussen zijn echt wel vakantiedagen. Spelen, fikfakken, ravotten, grote wandelingen maken en luieren in de zon. Wat een hondenleven!

In augustus gaan Inca en ik mee naar de Stoepe-Pool-Party bij de zus van Petra. De rest van de familie en Helco (!) is daar ook! Het wordt daar weer leuk. Een hele tijd mogen we los lopen en spurten achter elkaar op de weide naast de tuin. Als we in volle vaart terugkeren naar de tuin, sukkelt Inca het buitenzwembad in… Grote hilariteit!! Dat is toch een kadee! Gelukkig doet ze de naam ‘retriever’ eer aan en zwemt naar de kant, waar Arne haar uit het water trekt… Wanneer ze een tijdje later wat droger is en wij hondjes aan de leiband wat gekalmeerd zijn, mogen we mee op de foto met Vake en zijn kleinzonen.

Zo gaat het leven door tot onverwachts opnieuw mijn laatste dag in Gentbrugge aanbreekt…

Zondag 19 september 2010

Na een lange wandeling, wat spelen op de hondenweide en een laatste (??) fotosessie, brengt Petra mij richting Merelbeke.

Er is namelijk een nieuw kandidaatbazinnetje… een mevrouw die een opvolger zoekt voor haar vorige hulphond. Begin juli heeft ze na 13 jaar en een half afscheid moeten nemen van haar trouwe metgezel.

Wij, de drie klaargestoomde assistentiehonden die op dit moment ter beschikking zijn, worden teruggeroepen naar Hachiko want de plicht roept.  Zien of het klikt??

Zondag 18 april 2010

Man, was dat een leuke periode, maar ik ben bekaf. We komen net terug van een periode aan zee en dit was weer zeer intensief.

Het appartementje met grote tuin waar we logeerden, herkende ik onmiddellijk van vorig jaar. Ik heb ook de familieleden van Petra bijna allemaal nog eens terug gezien. Maar bovenal, het plezantste was dat mijn vriend Helco ook van de partij was! 

Inca, Helco en ik hebben naar hartelust het strand en de duinen onveilig gemaakt! Zelfs tot in de late uurtjes…

Na een vijftal dagen zijn we voor één dag naar Gentbrugge teruggekeerd om Silke van scoutskamp op te halen. Die dag zijn Inca en ik haast onze mand niet uitgekomen. Zo moe waren we al na die eerste dagen.

Terug aan zee kon de pret herbeginnen. Elke dag mee op wandel met de familie doorheen duinen en pannen, ravotten in de tuin of  een lui namiddagje aan het strand met af en toe een verkwikkende duik in de golven. 

Nu en dan moest ik toch even tonen dat ik een hulphond in spe ben.

De familie was onder de indruk toen ik op een terrasje aan de dijk gezwind Petra’s zonnebril opraapte en het haar kwam overhandigen!

Lange wandelingen en strandnamiddagen wisselden elkaar af.

Inca en ik hielden ons bezig met graafpartijen in de duinen, Vake, de pater familias gezelschap houden, spelen met Helco of de kindjes en meelezen in Arne’s boek…

Aan alle mooie sprookjes komt een einde, ook aan onze vakantie aan zee.

Dinsdag 11 mei 2010

Ondertussen zijn we al weer een aantal weekjes in Gentbrugge en gaat het gewone leven zijn gangetje. Omdat Inca nogal wild geworden is -  de puber! – na de zeevakantie en Petra niet tevreden is over onze manieren als we met twee hondjes naast elkaar moeten meewandelen, gaan we elk afzonderlijk mee op wandel. 

Mijn dagelijkse wandeling gaat gewoonlijk richting winkel. Daar mag ik dan een beetje ‘werken’ .

Dit trekt gewoonlijk de aandacht van de mensen rondom ons. Als ik dat opmerk doe ik nog eens extra mijn best. Als we de boodschappen thuis hebben afgezet ,volgt gewoonlijk nog een klein ontspannen toertje, voor mij toch… Voor Petra is het wat anders…

In onze straat is het de periode dat de eendenkoppels gewoon op straat slenteren en zelfs niet opzij gaan als een auto moet passeren. Ik maak er een sport van om plots uit te schieten om ze te doen opschrikken. Ik vind het super als ze dan met luid gekwaak de tegenovergestelde richting uitschieten. Petra vindt dit echt geen manieren voor een hulphond. Maar ja, ik heb die interesse voor opvliegend wild nu eenmaal in mijn bloed meegekregen en ik blijf moeilijk aan de verleiding van mijn instinct weerstaan… Dus volgen er extra trainingsbeurten bijna met mijn neus tot tegen de eenden… En ik bewijs dat ik het kan, niet reageren en mij kalm houden. Petra heeft er wel haar handen mee vol.

Inca mag natuurlijk geen winkel binnen, dus zij schuimt met Petra de parkjes in de buurt af. Zo kan ik genieten van een uurtje rust… Af en toe worden we toch met twee op de hondenweide gedropt en dan ravotten we er op los. Soms komen andere hondjes ons vergezellen: Bruno, ook een Golden retriever, is de dikke vriend van Inca die ze van op de hondenclub heeft leren kennen. En met Lola, het jachthondje, doen we een wedstrijdje balletje gaan oprapen. Lola wint altijd… ze is ongelooflijk snel en gedreven.

Nu en dan mag ik nog eens op bezoek bij Hachiko. Ik moet dan het goede voorbeeld geven op de sessies van de D-hondjes waar Petra les aan geeft of ik mag mee gaan ravotten op het hulphondencafé elke laatste zaterdagavond van de maand.

Maandag  24 mei 2010

De ene regendag volgt de andere op. Voor Inca betekent dit een feest, voor Petra een verschrikking. Het stukje tuin waar wij toegang toe hebben is een grote modderpoel… die telkens als wij buiten geweest zijn ook aan ons hangt en nadien ook op de vloer in huis…

Voortaan moeten we van onze gastmama een voor een eerst onze pootjes laten afdrogen vooraleer we binnen mogen. Inca houdt zich niet altijd aan deze regel…

Vandaag krijg ik mijn cape om en we rijden samen met de kindjes naar een grote beurs met de gekste huisdieren.

‘Beestjes en Baasjes’ heb ik vorig jaar ook niet kunnen meemaken, ik was toen ziek van de diarree. Weerom blijkt Hachiko één grote familie te zijn want we komen met veel bekende natte neuzen samen op een groot groen plein onder de ogen van een indrukwekkend groot publiek. Hier mogen we tonen wat we al waard zijn en we krijgen applaus en centjes in de Hachikospaarpotten!

Dinsdag 1 juni 2010

Er is weer een nieuwe periode in mijn leven aangebroken. Tijd om opnieuw afscheid te nemen van mijn gastfamilie…

Nog een laatste knuffel van Arne en de kindjes, een neuzeneuzeke met Inca en de poezen. Dag huisje weltevree in Gentbrugge! Ik mocht hier weer een fijne tijd beleven. Maar nu roept de plicht terug.

Hachiko, hier komt weer een hondje aan dat zijn best gaat doen zich voor te bereiden om in juli als volwaardige assistentiehond kennis te maken met haar toekomstig baasje/bazinnetje!!

Zaterdag 30 januari 2010

Het is zo ver! Al 3 zaterdagen op rij gaan we met onze bende A-tjes en Z-jes mee op stage. Vier mogelijke baasjes hebben met ons kennisgemaakt. Eén voor één moesten we met hen werken. Afwachten of het klikt…?

Ik deed ongelooflijk mijn best, voerde de gevraagde commando’s feilloos uit, deed alle moeite van de wereld om hen allevier te charmeren met mijn geflodder. Ik heb mij echt van mijn beste kant laten zien. Ik wou hen allevier wel als baasje… maar dat kan natuurlijk niet! Resultaat: bij allevier stond ik tweede op hun keuzelijstje. Iets waar ik wel fier op mag zijn, denk ik!

Mag ik jullie een geheim verklappen? Eigenlijk zijn het niet de mensen die een hond kiezen, neen, het zijn wij, honden, die hun baasje kiezen! En vier gelukkige koppels zijn gevormd! Maar… mijn baasje zat er gewoon nog niet bij! Ik zal nog even geduld uitoefenen!

Voor mij is deze stage gedaan. Ik word even terug gewoon’ hond’. Ondertussen blijf ik ‘reserve-assistentiehond’ voor als er onverwacht een van mijn vrienden-assistentiehonden om welke reden dan ook niet meer kan assisteren.

Baasje – wie het ook mag worden – , je roept maar als je mij nodig hebt! Ik sta paraat!

Deze avond is er onverwachts een leuke wending in mijn leven… Ik mag mee naar het hulphondencafé. Leuk! Ravotten en spelen met zeker wel twintig honden. Maar plots laat ik het spelen voor wat het is! Daar staat mijn gastmama Petra! Al vlug storm ik op haar af… en wijk niet meer van haar zijde, heel de café-avond niet meer. Er is mij immers beloofd dat ik voor een tijdje terug bij mijn gastfamilie mag logeren. En ik wil absoluut niet meemaken dat ze mij zou vergeten meenemen.

Terug in Gentbrugge is het een blij weerzien met Inca. Ik had haar bijna niet meer herkend! Zo gegroeid! Toen ik haar laatst zag, was ze nog een puppy…

Ze is zo lief om mij zelfs onder te stoppen onder haar dekentje…

Voor degenen die mij niet meer herkennen: ik heb een roze neus, Inca een zwarte!

Als twee gelukkige hondjes vallen we samen in één mand in slaap.

Dinsdag 2 februari 2010

Wat volgt zijn heel wat huiselijke tafereeltjes.

Ik heb me deze dagen als huishond echt op vakantie gevoeld.

Ik geniet van de aandacht, de knuffels van de tweevoeters en van de speelmomenten met Inca.

Elke dag gaan we op wandel, met twee naast elkaar, elk aan een leiband. Voor Inca is dit echt wel wennen en het duurt een tijdje eer ze door heeft dat zotte kuren terwijl je met twee honden bij één tweevoeter aan de leiband loopt echt wel uit ‘den boze’ zijn. Elke dag lukt het een beetje beter. Ik herken de plekjes waar we vroeger gingen wandelen, het parkje aan de muziekacademie, het bosje en de weide waar we mogen loslopen, de hondenweide waar we met twee zalig kunnen rollebollen, …

Mijn gastmama vindt mij enorm veranderd. Zo rustig en voorbeeldig geworden… Een droom van een hondje… Ja, ik ben eindelijk volwassen geworden, hè! Misschien moet ze Inca ook eens zes maanden naar de Hachiko-universiteit sturen? Maar ze is nu nog wel een beetje te jong…

Vrijdag 5 februari 2010

Ola! Mijn gastfamilie maakt aanstalten om op reis te vertrekken. Ik herken de symptomen. Druk heen en weer geloop met valiezen en zakken, de auto laden, … Benieuwd of wij, hondjes mee mogen? En ja, ons eten en rugzak wordt mee in de auto gestoken. En even later mogen wij er ook bij!!

In Beervelde nemen ze de afrit? Even later stoppen ze aan een huis. Ik herken aan de voordeur Mieke, de vroegere gastmama van Alfa. Zij zal dit weekend voor ons zorgen. Inca ziet dit onmiddellijk voor honderd procent zitten! Zij heeft hier vroeger al gelogeerd. Dat was reuzeplezant.

Heel het weekend mogen we ravotten in de grote tuin, gaan we verschillende keren op uitstap en genieten we van de goede zorgen van Mieke en Johan.

Zondagavond komt ons eigen gastgezinnetje ons oppikken om terug naar Gentbrugge te rijden.

Dan gaat het gewone leven weer zijn gangetje.

Dinsdag 29 december 2009

Ik hoorde vandaag vanuit mijn kennel de stem van Petra tussen een massa andere stemmen. Het was daar zeer druk aan de andere kant van de kenneldeur. De gastgezinnen van de B-, C- en D-lichting zijn samengekomen om een ‘kerst’-sessie te houden met zijn allen.

Toen het tijd was voor onze dagelijkse laatste plasbeurt buiten, net voor het slapengaan, werd ik niet buitengestuurd, neen… Ik mocht de deur naar de trainzaal opendoen. En wie stond daar met haar rug naar mij druk een uitleg te doen? Zo druk dat ze mij eerst niet in de mot had? Pas toen ze doorhad dat de andere tweevoeters geheimzinnig aan het lachen waren, keek ze om… en zag ze mij!! Mijn gastmama! Mijn gat druk over- en-weerslaand en piepend van geluk ben ik op haar toegestormd! Was dat een blij weerzien!! Het was ondertussen maanden geleden dat ik een zalige knuffel van mijn gastmama heb gekregen. Pas op, het is niet zo dat ik hier ondertussen door de instructeurs van Hachiko niet geknuffeld ben geweest hoor! Maar er gaat toch niets boven een omhelzing van de persoon waarbij ik van puppie af ben opgegroeid.

Dat was leuk om haar nog eens weer te zien! Maar dan moest ik dringend naar mijn vrienden toe op het plasplein! Tot ziens, gastmama!

Woensdag 30 december 2009

We voelen de laatste loodjes wegen en die zijn zwaar! Alle dagen trainen we hard om goede hulphondjes te worden. We gaan nog meer dan voordien op uitstap in winkels en drukke centra. Onze commando’s worden piekfijn bijgeschaafd. Stilaan zijn we  klaar voor de stage en klaar om kennis te maken met onze toekomstige levensgezel…

Deze namiddag komen we terug van de winkel als we op de koer uit de auto mogen springen.

En wie zie ik binnen in de zaal staan? Ik heb weer bezoek!! Deze keer zijn Lanse en Silke met Petra meegekomen! Het is een dolblij weerzien met de kindjes! Ze hadden mij wel bijna niet herkend omdat ik een enorm dikke pels heb gekregen.

Dit is de laatste week voor de stage en meteen ook de laatste kans voor de gastgezinnen om ons, hondjes nog eens te komen opzoeken. Als we met de stage ons nieuwe baasje leren kennen, moeten we immers 6 maanden kunnen wennen aan onze nieuwe partner. Dit betekent dat ons gastgezin die periode uit het zicht blijft en ons negeert om geen verwarring te scheppen.

Na wat knuffels mag ik samen met Caroline tonen wat ik ondertussen heb bijgeleerd. Al kwispelend en heel fier raap ik een bril, een telefoon en een metalen etensbak zonder problemen op. Mijn gastfamilie staat versteld en met de tranen in de ogen bij het zien van mijn kunnen. Ja, ik ben volwassen geworden en klaar om het assistentiewerk aan te kunnen!

Ik toon hen mijn slaapkennel. Ik slaap bij Zander en Alfa!

En de buitenkennel met het plasplein waar mijn maatjes mij staan aan te moedigen…

Ik mag nog even ravotten op de koer terwijl mijn gastfamilie nog even napraat. Maar dan is het tijd voor het afscheid…Toch ben ik blij dat ik hen nog eens gezien heb!

Maar nu zijn we er echt klaar voor…

Dinsdag 17 november 2009

Hoi!

Alles goed in Gentbrugge?

Een hele poos geleden, hè! Tijd voor nog wat nieuws van je Lixke op ‘t unief!

Wauw! ‘t was wijs vandaag! We hebben nu toch uit onze bol mogen gaan in de tuin van Hachiko.  De instructeurs zagen ons van overal komen: we sprongen onder, op, over en tussen de toestellen alsof het niets was, net kleine kinderen. Het was een grappig tafereel.

Later  volgde het serieuze werk binnen in de trainingszaal. Ze hebben ons wel erg op de proef gesteld. We moesten blijven liggen met een konijn voor onze neus… ‘t was moeilijk om de verleiding te weerstaan. Toch even snuffelen! Maar zelfs dat brengt mij niet meer van de wijs! Knap hè?

Donderdag 19 november  2009

Nog zeven weken te gaan en de stage start. De spanning  stijgt bij de instructeurs, maar wij hondjes merken daar niets van. Ons leven van leuk spelen, rondcrossen, trainen (lees aandacht krijgen van de mensen) en ook een beetje slapen af en toe, gaat verder.

We lopen er ontspannen bij alsof we hier al jaren thuis zijn.

Gastmam Petra, ge zult het niet geloven maar ik raap nu met volle plezier elk metalen voorwerp op zonder morren! Mijn apporteerkunsten zijn ondertussen fel verfijnd. Ik heb ook geleerd deuren open en toe te doen, het licht aansteken en op het voetplankje van de rolstoel steunen gaat nu vlotjes. Kasten open en toe doen heb ik iets minder vlug onder de knie gekregen, maar dat lukt nu ook aardig.

Ze zijn hier duidelijk trots op ons A-team.

We hebben ondertussen ook het goede nieuws gekregen dat de faculteit diergeneeskunde bij iedereen hier de pootjes goedgekeurd heeft om de taak van hulphond fysisch aan te kunnen. Dus we gaan ervoor!! Dat wordt nu wel duidelijk.

Vrijdag 20 november 2009

We mogen de laatste dagen dikwijls mee buiten naar de winkel. Ze menen het dat ze van ons goede hulphonden willen maken, hoor! Alle commando’s worden daar geoefend onder de ogen van winkelend publiek.

De foto’s hieronder spreken voor zich…

Donderdag 17 december 2009

De kennel is nu zo goed als compleet gevuld. Onze ouwe bekende vriendjes Zowie, Zander en Zieflex slapen hier nu ook, evenals Pierke, hulphond geweest, maar die nu de ambitie heeft instellingshond te worden.

How, maar dit is niet normaal! Buiten ziet alles wit. Geen weer om te werken vandaag, dus vliegen we op de speelweide. Wat voelt dat gek aan aan de poten? Ik herinner mij vaag van vorig jaar dat dit wel leuk en lekker was.

Tijd voor dolle pret!

Op de speelweide hebben we met de instructeurs sneeuwballetje-vang  gespeeld. Superleuk! Maar die ballen zijn zo moeilijk terug  te vinden op de grond…? Na een uurtje rondcrossen in de sneeuw zijn we allemaal in sneeuwhondjes veranderd.

Donderdag 24 december 2009

De spanning is nu wel te snijden. Nog twee weken te gaan en de winterstage gaat van start!!

Onze instructeurs zijn vol lof over ons. We zijn er bijna helemaal klaar voor.

We willen onze gastgezinnetjes allemaal zeer graag een prettige kerst en fijne eindejaarsfeesten toewensen! Hierbij hoort een mooie foto natuurlijk! Dit is het resultaat van de fotoshoot deze namiddag. Herken je ons nog?

Dikke knuffel van Airco, Alfa, Alien, Zander, Zieflex, Zoeloe, Zowie en mij!

Alix

Maandag 19 oktober 2009

Hey mijn gastgezinnetje in Gentbrugge,

Met onze nieuwe jongste lichting, de D’tjes, erbij, zijn wij A’s nu de oudsten in opleiding…

Zoals jullie kunnen zien, het kotleven gaat hier in Merelbeke rustig door.

Na een paar weken voel ik mij hier nu helemaal op mijn gemak. Ik geraak stilaan volledig aangepast aan het studentenleven. Tijd om de instructeurs hier eens wat uit te testen… 

Als ze denken dat wij, hondjes, even goed blijven luisteren als in het begin, dan hebben ze het mis!

Als ze ons binnenroepen in de kennel staat Alien altijd als eerste te popelen tot ze haar naam roepen en ze toestemming krijgt binnen te mogen. Ze is soms nog te vlug, maar ze komt toch binnen.

Daarachter staan Alfa, Airco en ik te wachten. Over ons zijn de instructeurs soms de wanhoop nabij…  Alfa staat wat naar achter, maar doet dan alsof hij zijn naam niet hoort. Vrij snel komt hij dan toch binnen, maar op zijn dode gemakje wandelt hij naar z’n kennel.
Airco doet nog wat lastiger.  Alles is interessant behalve de instructeur. Hij heeft enorm veel bevestiging nodig dat hij echt wel mag binnen komen.
Dan ik! Ze noemen mij een erge mie. Wat? Ik een erge mie? Ik sta nog meer rond te kijken dan Airco. Zo erg zelfs dat ik soms gewoon terug loop naar het plasplein… Als ze mijn naam roepen, doe ik alsof ik daar nog nooit van gehoord heb… Ja, om mij te lokken moeten ze meer hun best doen hoor! Met mijn typische ondeugende blik verklap ik dat ik hen aan het pesten ben, maar ik doe alsof ik dat niet doe. Zelfs Caroline zegt dat zelfs op je kop staan niet werkt!

We kunnen natuurlijk niet blijven testen, dus nu gaat het al véél vlotter. Alfa staat ook al mooi vooraan te wachten en zelfs ik sta nu op de drempel! Ik kom nu vlot binnen maar moet wel eerst eens de andere kennels binnengaan.. Toch een deugnietentrekje?

Zoeloe zit nu sinds twee weken ook in de kennels. Hij slaapt bij Alfa en mij. Ik ken Zoeloe nog van de tijd dat je mij mee pakte naar de sessies van de Z-promotie waar je als sessieverantwoordelijke les aan gaf.

Ik ben stiekem een beetje verliefd op Zoeloe… En raar maar waar tussen Alfa en Zoeloe klikt het niet echt. Ze hebben al dikwijls ruzie gehad. Alfa is de baas van de twee! Hij is de enige die Zoeloe zijn stok durft afpakken. Gelukkig zijn er nog geen gewonden gevallen.
Als er een tweevoeter op onze speelweide komt, spurten we er allemaal op af met stokken om te gooien. Alfa komt altijd met de grootste stok af, van zeker een meter lang. Dan moeten de tweevoeters wel uit te weg springen of ze worden onderuit gehaald…

Qua nieuwe commando’s zijn we begonnen met rolstoelgewenning. Naast een rolstoel lopen, niet voor, niet achter, meedraaien in bochten enz… We doen het al heel goed en kunnen nu op commando onze voorpootjes op de voetplank van de rolstoel zetten. De aandacht die je dan krijgt, is zalig! Bij de borststrelingskes en lieve woordjes geraken we allemaal precies in een soort trance:

Alfa: knort
Alien: knort
Airco: niets speciaals, maar hij laat het hem wel erg goed bevallen!                     En ik leg  mijn kopje zo vertederend schuin… De instructeur smelt dan!

Woensdag 21 oktober 2009

Vandaag zijn we gaan oefenen op de rappel in het bos! Ja dat was fijn.

Per twee werden we uitgelaten. Na Airco en Zoeloe, die heel braaf bij de instructeurs bleven,  waren Alfa en ik aan de beurt. Hebben ze zich dat beklaagd! We werden losgelaten en weg waren we!  Twee honden naast elkaar in volle sprint. Alfa  is na enkele seconden terug gelopen, gevolgd door mij. We hebben een koekje gekregen en zijn onmiddellijk weer weg gespurt.

Alfa heeft zich doen verleiden en bleef  iets beter in de buurt van de instructeurs.  Bij mij is het motto lang leve de vrijdheid en daar kan geen koekje verandering in brengen… Mijn neiging om een stuk verder te lopen en niet meteen te reageren op de ‘kom hier’ zal nog wat bijschaving nodig hebben…

We hebben er alleszins hard van genoten en de instructeurs ook.

Vrijdag 23 oktober 2009

Vandaag hebben we allemaal nog eens een borstelbeurt gekregen. Dat was genieten! De instructeurs zijn in de wolken omdat we dit zo mooi laten doen en omdat we allemaal een gemakkelijke vacht hebben om te kammen. Onze toekomstige baasjes zullen blij zijn

Nu het zo’n mooi weer is, werken we gelukkig zoveel mogelijk buiten. Dus hebben we in de tuin oefeningen gedaan zonder leiband.

Een verre rappel. Deze keer kom ik vol enthousiasme afgesprint.

Blijven liggen op een bank. Fluitje van een cent…

En dan er nog eens op rechtstaan. Dit is minder evident op die kwakkelende bank. Ik trek er een scheve muil van…

En bij de blijf-oefeningen kijk ik meer niet naar de foto dan wat anders. Je kent mij hè :-) In de tunnel lig ik op mijn gemak.

Achter de band blijf ik zitten maar kijk weg.

Ja, een leuke trainingsnamiddag dus.

Lieve gastmama,

Ik heb je hier al een paar keer in het centrum gehoord en zelfs in de verte gezien. Maar je ziet mij niet en zoekt geen contact. Ik weet dat je mij in je hartje draagt en dat je mijn belevenissen wel opvolgt. Ergens ben je bezorgd en wil je mij loslaten. Ik moet op mijn eigen poten leren staan. Dat begrijp ik ondertussen wel. Uit schrik het voor mij moeilijker te maken, zoek je geen contact. Maar je moet je over mij geen zorgen maken! Ik heb het hier erg naar mijn zin. Bij een eerstvolgende begroeting zal ik je dan kwispelend dag komen zeggen, maar mij onmiddellijk weer in mijn drukke bezigheden storten. En dan zal je weten dat het goed is zo.

Een welgemeende poot en lik van je kotstudentje,

Alix

Maandag 7 september 2009

Hey!

De tijd gaat zo snel! Wij, het A-team, zijn hier nu al aan onze derde week bezig.

Onze dagen brengen we grotendeels door met eten, op het plasplein plassen, op de speelweide ravotten met mijn makkers, opnieuw op het plasplein, in de kennel rusten en af en toe een beetje commando’s oefenen.

Vooral op de speelweide is dat puur genieten, zeker als het zonnetje schijnt!

Stilaan geraken we goed gewend aan de regels van de kennels. Buiten een foutje hier en daar, doen we ons uiterste best om ons aan die regels te houden.

In het begin wist ik niet goed dat het tegen mij was als ze mij van het plasplein terug binnen riepen. Nu heb ik ondertussen wel door dat, als ik mijn naam hoor, het mijn beurt is om binnen te  komen. Alien zet altijd een sprintje in en vliegt bijna letterlijk haar slaapkamer in. Alfa wil soms te snel zijn en durft dan te protesteren als hij terug vliegt. Ook Airco durft te snel zijn, maar bij de tweede keer doet hij het perfect.

Ik heb wel nog steeds een hekel aan plassen op het beton van het plasplein. Ik sta dan te draaien en te keren aan het hek naar de speelweide. Maar niemand die begrijpt dat ik daarheen wil om op zand of gras te kunnen plassen… Mijn blaas kan het natuurlijk niet eeuwig ophouden en uiteindelijk heb ik er toch aan leren toegeven.

Vorige week was leuk! We hebben allemaal in de tuin mogen rondcrossen. Onze rappel ging erg goed. Hierna volgde een training in houdingen op de hindernissen. We hebben onze trainers versteld doen staan van ons kunnen. Maar ja, rare en bewegende ondergronden waren voor ons een dagdagelijkse kost! Dit is niet meer zo een grote beproeving voor ons.

We zijn ook naar de winkel geweest. Ook daar gingen de commando’s goed.

Later hebben we nog met glans een zware beproeving doorstaan: blijven liggen terwijl tennisballetjes voorbij onze neus over de grond rolden, of een aantrekkelijk piepend beest, een lawaaierige klepper en een paraplu in onze buurt werden gehouden. We deden ons best!

Terug op de speelweide probeerde Elke, één van onze instructeurs , een foto van ons te nemen. (Alien en ik met de groene streep op mijn kop; ik en Wolf)

We vonden haar zo interessant dat ze geen deftige foto kon nemen omdat we vol interesse te dichtbij haar kwamen kijken…

Donderdag 24 september 2009

Vorige week zijn we met ons vieren mee naar de grote faculteit diergeneeskunde mogen gaan. Als 4 brave schattige hondjes zijn we door een tiental studenten onthaald op veel ‘ooh’s en aah’s. Zo mooi, zo braaf, zo schattig! We hadden succes. Tijdens de onderzoeken van onze ellebogen en heupen gedroegen we ons voorbeeldig en we, – correctie, onze poten – mochten ook nog op de foto. Jaja, Hachikohondjes zien ze daar erg graag komen! Zo brave beestjes zien ze daar niet altijd.

Goed nieuws! We zijn allemaal goedgekeurd voor verdere opleiding tot assistentiehond!

We hebben deze week lichten leren aansteken. De anderen waren er iets sneller mee weg dan ik. Ik was een beetje de ‘rare’ want ik gebruikte mijn kin in plaats van mijn neus… De volgende dag probeerde ik het met mijn kaak… Weer grote hilariteit bij de trainers… Ook mijn enthousiast klappertanden bezorgt hen leuke tijden. Ik kan het nu eenmaal niet laten klapgeluidjes te produceren als ik opgewonden ben.

Een van onze instructeurs kan soms superenthousiast reageren als ik iets goeds doe. Ze jubelt dan luid, klapt in haar handen en roept luid ‘flinke! ja watte! woehoew!’ Zo luid dat ik er van ineen duik… Is me dat schrikken!  Voortaan word ik wat voorzichtiger beloond.

We mogen sinds kort telkens zelf de deur van de oefenzaal open en dicht doen. Dat is leuk! 

Oh ja! En nog een leuk nieuwtje! We hebben sinds kort drie kleine puppy-buren! We mochten met hen spelen, zo tof! En zeggen dat wij ook zo klein zijn geweest…

Woensdag 30 september 2009

Ondertussen is het een drukte van jewelste in de puppybox naast ons plein. Ook de andere vier puppies van de D-lichting lopen er ondertussen bij. Leuke rakkertjes! (zie link op de website van vzw Hachiko)

Morgen worden ze in hun  nieuwe gastgezin geplaatst en beginnen ze aan hun assitentiehondenloopbaan! Waar is de tijd…

Dinsdag 6 oktober 2009

Het is al een hele middag aan het regenen geweest. Normaal gezien is er hier op de speelweide steeds een grote droge plek door de bomen die erover hangen, maar vandaag niet. Juist nu hebben we uitzonderlijk lang mogen buiten spelen.

Resultaat: vier doorweekte, zwarte goldens in plaats van witte…

Zo vuil zijn we nog nooit van het speelplein afgekomen. Een borstelbeurt had nu helemaal geen zin meer.

Precies zoals kleine kinderen die een hele middag buiten hebben gespeeld, zijn we, redelijk uitgeblust, rotsvast in slaap gevallen in onze kennel. Tijd en gelegenheid om ons een nieuw commando aan te leren was er niet meer…

Tot de volgende!

Poot!

Alix

Maandag 25 augustus 2009

Lieve Alix,

Gisteren hebben we je in handen gegeven van het instructeursteam van vzw Hachiko.

We zijn anderhalf jaar geleden als gastgezin met jou gestart in het volle besef dat we een hond opvingen voor een schitterend mooi doel, maar dat we je ook weer moesten afgeven. Dit laatste is en blijft voor een mens het moeilijkste… Ik moet toegeven dat dit niet lukte zonder een traantje weg te pinken… Alhoewel het voor jou duidelijk oké was.

We hebben een mooie tijd met jou beleefd. En we hebben samen ons best gedaan om je zo goed mogelijk voor te bereiden op de volgende fase in je opleiding.

Nu heb je, zoals een echte studente op kot, je studies aan de universiteit van Hachiko aangevat. Je zal zes maanden lang een volwaardige hulphond leren worden. We hopen dat je ooit een persoon met een handicap ongelooflijk gelukkig zal maken en diens leven een heel andere wending naar zelfstandigheid zal geven. Je hebt er alleszins de capaciteiten voor!!

Er hebben heel veel mensen op één of andere manier geholpen onze opdracht als gastgezin zo veelzijdig mogelijk tot een goed einde te brengen: familie, buren, winkels in onze omgeving, collega’s op het werk, de hondenclub, jeudbeweging, school, … Zij hebben het geduld en begrip gehad dat een hulphond in opleiding nog vanalles moet leren en hebben je kuren soms door de vingers gezien. Ze verstonden ook dat ik soms meer aandacht gaf aan jou dan aan hen…

Alix, je bent een schat van een hond, een knuffelbeest, een scheetje… We gaan je missen, maar we zijn overtuigd dat dit alles zeer de moeite waard is geweest en dat je een schitterende assistentiehond zal worden!

We wachten met spanning op nieuws van jouw vorderingen…

Groetjes en een poot van Inca die als ons huishondje jou ook wel mist, maar wel geniet van de volle aandacht die ze nu krijgt!  Weet dat telkens we haar een dikke knuffel geven die ook een beetje voor jou bedoeld is!

Dikke knuffel,

Je gastmama, Silke, Lanse en Arne

Dinsdag 26 augustus 2009

Dag mijn gastfamilie’tje!

Hier het eerste nieuws vanuit ons A-team-kot.

Toegegeven, zondagavond deed het even raar, jullie, gastgezinnen een voor een te zien vertrekken zonder ons. Maar we zijn goed toegekomen op Hachiko, overigens bekend terrein voor ons, hé! Even was er verwarring toen we uit de auto moesten springen.   Het is blijkbaar voor een tweevoeter niet evident vier Goldens uit elkaar te kennen… Caroline wou mij als meest herkenbare, eerste uit de auto laten springen, maar bij de eerste roepbeurt twijfel ik altijd een beetje of het wel tegen mij is. Je kent mij hè! Niet ik, maar Alfa, zelfverzekerd, sprong uit de auto… Ik ben kort daarop dan ook maar gevolgd. Om nog meer fouten te vermijden, hebben ze de rest dan maar samen uit de auto laten springen.

Ik deel een kamer met Alfa! Alien en Airco zitten in de kamer naast ons. Die eerste nacht zijn we heel braaf geweest. Ze hebben ons nauwelijks gehoord.

Maandagochtend was al een bewogen ochtend voor mij. Ik werd als enige door Caroline uitverkozen om mee te gaan naar radio2 waar we een spotje mochten opnemen voor de Hachikodogdays het komende weekend. Eerste probleem: plassen op de betonnen koer van Hachiko is niet aan mij besteed. Dan maar vertrokken zonder te plassen. Gelukkig was er een minituintje voor de ingang van radio2 waar ik mijn blaas mocht legen voor we naar binnen gingen. ‘t Was dringend nodig! Binnen in de studio gaf Caroline een interview en sprak een spotje in. Elke deed ondertussen goede pogingen om mij te doen blaffen.  Het resultaat mag er zijn! Luisteren morgenochtend om rond 7.15 uur hè!!

Terug op Hachiko leerden we de rest van de dag wennen aan de huisregels in de kennel. We kregen een complimentje dat we zo goed onze naam kennen.

Gisteren had ik echt geen zin in mijn hondenbrokken en heb de helft laten staan. Vandaag had ik wat meer honger en ging zelfs eens uit de bak van Alfa gaan eten. Alfa liet zich mijn eten ook smaken. In de kamer naast ons hebben Alien en Airco ook van etensbak gewisseld, tot Elke en Annelies het opgemerkt hebben. Dan was het gedaan met het circus… Ze zijn hier wel streng…

Eenmaal op het plasplein, merkten we ineens onze vriendjes Alien en Airco op en begonnen zodanig veel te spelen dat we vergaten te plassen. Alleen Alfa heft zijn poot op voor een laaange plas.

Tijdens het spelen word ik geen moment met rust gelaten, maar ik geniet daar van! Alien trekt zelfs aan mijn oren!

Resultaat na de speelpartij: vier pikzwarte, supervuile Goldens…

Terug in de kennels zijn we zo moe dat we ons onmiddellijk leggen, stil zijn en onze oogjes toe doen.

Dus wees gerust, jullie spruit stelt het hier wel hoor!

Ik laat regelmatig wat van me horen. Tot de volgende keer!

Poot,

Alix

Dinsdag 27 augustus 2009

Lieve Alix,

Ik heb deze ochtend speciaal om 7.05 uur mijn wekker gezet op radio2! We zijn de kindjes gaan wakker maken en hebben met vier samen van op ons bed naar jou geluisterd! En fier dat we waren! Je hebt dat echt goed gedaan. Nu begint het echt te worden hè? Straks word je nog een beroemdheid!

We kijken al uit naar je verdere belevenissen.

Knuffel,

Je gastmama en co

Woensdag 19 augustus 2009

Vandaag nemen we afscheid van Annick De Langhe, collega van mijn gastmama op de dienst gehandicaptenbeleid van de Stad Gent en bazinnetje van assistentiehond Niknak. Annick heeft veel verwezenlijkt om de  mobiliteit voor personen met een handicap en de toegankelijkheid voor hun assistentiehond te verbeteren. Zij heeft er o.a. ook mee voor gezorgd dat ik als assistentiehond in opleiding toegelaten werd op de werkvloer bij mijn gastmama. Ze was een grote dame binnen Hachikokringen… veel te vroeg gegaan.

Een bomvolle kerk met zeker wel 30 assistentiehonden aanwezig die zich stuk voor stuk gedurende anderhalf uur dienst onopvallend gedragen… Indrukwekkend. Een waardig eerbetoon aan haar.

Als na de dienst de kist de wagen in geheven wordt, klinkt het afscheidsgeblaf van al deze honden voor Annick hartverscheurend. Een kippenvelmoment…

We zullen haar missen… 

Vrijdag 21 augustus 2009

Ik vergezel Silke en Petra naar de JBC. Wij, meiden, gaan shoppen! Ik lig trouw naast de kleedhokjes te wachten tot beiden een gepaste outfit hebben gevonden. Ik slaak een grote zucht met mijn kop op de grond want het heeft wat voeten in de aarde.

De namiddag verloopt zeer rustig. Petra ligt te lezen in de hangmat en ik mag erbij.

Onze rust duurt niet lang of Inca staat voor ons te kwispelen. Ze wil er ook bij! Niet evident om in de hangmat te blijven liggen met zo een kwikkelgat erbij… Lang blijft ze niet stilliggen.

Na nog een wandelingetje in de buurt zijn we tegen de avond moe genoeg om met twee in de mand in slaap te vallen.

F

Zaterdag 22 augustus 2009

Mijn gastmama neemt mij heel de dag mee op buurtwinkeltoer. Overal gaan we een laatste keer dag zeggen, in uniform natuurlijk! Ik weet niet of ze mij ooit zullen weerzien in deze winkels, maar we zijn wel telkens vriendelijk onthaald in de zoomart, de apotheek, de Carrefour, de bakker, bloemist… Allemaal wensen ze mij veel geluk toe bij mijn verdere opleiding aan de Hachiko-universiteit. Wat ze daarmee bedoelen, besef ik nog niet.

Bij een laatste bezoekje aan de hondenwei, ravot ik er nog eens goed op los met Inca en met een ander hondje dat na een uitnodiging mee de wei in gestormd komt.

Ik voel ‘s avonds een beetje een bedrukte stemming. Mijn gastfamilie heeft het emotioneel een beetje moeilijk. Met mijn kop op hun schoot tover ik toch weer een glimlach op hun gezicht. Resultaat: ik word nog eens goed geknuffeld op Silke’s en Petra’s schoot…

Zondag 23 augustus 2009

Petra vertrekt niet naar de hondenclub deze morgen. Nee, ze zegt dat ik vandaag alle aandacht krijg!

Het is prachtig weer voor een fikse wandeling in de Gentbrugse meersen. We doen onze vertrouwde lievelingsplekjes hier aan.

Langs een paar nieuwe paden krijg ik de vrijheid.

Snoet aan snoet groet ik het paardje dat we onderweg tegenkomen. Ik geniet ten volle!

Maar ik zie wel af van de hitte. Daarom gaat Petra op de terugweg op een terrasje van een café zitten. Ik drink een grote kom fris water leeg en plof mij aan haar voeten neer. Nu kunnen we er weer allebei tegen!

Terug thuis leg ik mij buiten naast Inca te rusten.

Tijdens de speelstraat amuseer ik mij met Inca en met de kindjes in de straat. Silke heeft samen met een vriendinnetje een spel voor de kinderen in elkaar gestoken. Ik supporter van aan de zijlijn.

Tegen vijf uur gaan mijn gastmama en ik aan iedereen nog eens dag zeggen en rijden we richting restaurant.

Ik herken de gastgezinnen en hondjes van onze lichting. Samen met Airco, Alfa, en Alien lig ik onder tafel terwijl de tweevoetige gastgezinners lekker eten. Ook het gastgezin van Austri herken ik, maar Austri zelf is niet te bespeuren. Tijdens de maaltijd komt er nog een sms’je binnen met de groeten van Austri. Ze is nog even een tweede zit aan het doen in een ander gastgezin om ons later te kunnen vervoegen in het centrum van Hachiko…

Er worden enkele speeches gehouden en cadeautjes gegeven. Caroline krijgt een leuke cartoon en een grote poster met de leukste foto’s van ons A-team! Want dat zijn we!!

Later op de avond staan plots alle gastgezinnen recht en moeten we samen op de foto.  Wij hondjes op een rij vooraan vlnr Alfa,  Alien, Airco en ik. Daarachter vlnr Hanne (van Austri), Mieke (van Alfa), Lut (ook van Austri), Tom (Alien), Fréderique en Jozefien (Airco) en Petra (van mij). Het heeft wat voeten in de aarde eer ook ik synchroon met de rest dezelfde kant opkijk, maar het lukt!

Ik krijg nog eens een stevige knuffel, mijn gastmama pinkt een traan weg maar houdt zich sterk. Een voor een worden onze leibanden in Caroline’s handen geduwd…

Verbaasd kijken we elk ons gastgezin na als die vertrekken zonder ons…

Maar het is oké! Laat dat kotleven aan de universiteit van Hachiko maar komen! We zijn er klaar voor!