Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Dinsdag 17 november 2009

Hoi!

Alles goed in Gentbrugge?

Een hele poos geleden, hè! Tijd voor nog wat nieuws van je Lixke op ‘t unief!

Wauw! ‘t was wijs vandaag! We hebben nu toch uit onze bol mogen gaan in de tuin van Hachiko.  De instructeurs zagen ons van overal komen: we sprongen onder, op, over en tussen de toestellen alsof het niets was, net kleine kinderen. Het was een grappig tafereel.

Later  volgde het serieuze werk binnen in de trainingszaal. Ze hebben ons wel erg op de proef gesteld. We moesten blijven liggen met een konijn voor onze neus… ‘t was moeilijk om de verleiding te weerstaan. Toch even snuffelen! Maar zelfs dat brengt mij niet meer van de wijs! Knap hè?

Donderdag 19 november  2009

Nog zeven weken te gaan en de stage start. De spanning  stijgt bij de instructeurs, maar wij hondjes merken daar niets van. Ons leven van leuk spelen, rondcrossen, trainen (lees aandacht krijgen van de mensen) en ook een beetje slapen af en toe, gaat verder.

We lopen er ontspannen bij alsof we hier al jaren thuis zijn.

Gastmam Petra, ge zult het niet geloven maar ik raap nu met volle plezier elk metalen voorwerp op zonder morren! Mijn apporteerkunsten zijn ondertussen fel verfijnd. Ik heb ook geleerd deuren open en toe te doen, het licht aansteken en op het voetplankje van de rolstoel steunen gaat nu vlotjes. Kasten open en toe doen heb ik iets minder vlug onder de knie gekregen, maar dat lukt nu ook aardig.

Ze zijn hier duidelijk trots op ons A-team.

We hebben ondertussen ook het goede nieuws gekregen dat de faculteit diergeneeskunde bij iedereen hier de pootjes goedgekeurd heeft om de taak van hulphond fysisch aan te kunnen. Dus we gaan ervoor!! Dat wordt nu wel duidelijk.

Vrijdag 20 november 2009

We mogen de laatste dagen dikwijls mee buiten naar de winkel. Ze menen het dat ze van ons goede hulphonden willen maken, hoor! Alle commando’s worden daar geoefend onder de ogen van winkelend publiek.

De foto’s hieronder spreken voor zich…

Donderdag 17 december 2009

De kennel is nu zo goed als compleet gevuld. Onze ouwe bekende vriendjes Zowie, Zander en Zieflex slapen hier nu ook, evenals Pierke, hulphond geweest, maar die nu de ambitie heeft instellingshond te worden.

How, maar dit is niet normaal! Buiten ziet alles wit. Geen weer om te werken vandaag, dus vliegen we op de speelweide. Wat voelt dat gek aan aan de poten? Ik herinner mij vaag van vorig jaar dat dit wel leuk en lekker was.

Tijd voor dolle pret!

Op de speelweide hebben we met de instructeurs sneeuwballetje-vang  gespeeld. Superleuk! Maar die ballen zijn zo moeilijk terug  te vinden op de grond…? Na een uurtje rondcrossen in de sneeuw zijn we allemaal in sneeuwhondjes veranderd.

Donderdag 24 december 2009

De spanning is nu wel te snijden. Nog twee weken te gaan en de winterstage gaat van start!!

Onze instructeurs zijn vol lof over ons. We zijn er bijna helemaal klaar voor.

We willen onze gastgezinnetjes allemaal zeer graag een prettige kerst en fijne eindejaarsfeesten toewensen! Hierbij hoort een mooie foto natuurlijk! Dit is het resultaat van de fotoshoot deze namiddag. Herken je ons nog?

Dikke knuffel van Airco, Alfa, Alien, Zander, Zieflex, Zoeloe, Zowie en mij!

Alix

Maandag 19 oktober 2009

Hey mijn gastgezinnetje in Gentbrugge,

Met onze nieuwe jongste lichting, de D’tjes, erbij, zijn wij A’s nu de oudsten in opleiding…

Zoals jullie kunnen zien, het kotleven gaat hier in Merelbeke rustig door.

Na een paar weken voel ik mij hier nu helemaal op mijn gemak. Ik geraak stilaan volledig aangepast aan het studentenleven. Tijd om de instructeurs hier eens wat uit te testen… 

Als ze denken dat wij, hondjes, even goed blijven luisteren als in het begin, dan hebben ze het mis!

Als ze ons binnenroepen in de kennel staat Alien altijd als eerste te popelen tot ze haar naam roepen en ze toestemming krijgt binnen te mogen. Ze is soms nog te vlug, maar ze komt toch binnen.

Daarachter staan Alfa, Airco en ik te wachten. Over ons zijn de instructeurs soms de wanhoop nabij…  Alfa staat wat naar achter, maar doet dan alsof hij zijn naam niet hoort. Vrij snel komt hij dan toch binnen, maar op zijn dode gemakje wandelt hij naar z’n kennel.
Airco doet nog wat lastiger.  Alles is interessant behalve de instructeur. Hij heeft enorm veel bevestiging nodig dat hij echt wel mag binnen komen.
Dan ik! Ze noemen mij een erge mie. Wat? Ik een erge mie? Ik sta nog meer rond te kijken dan Airco. Zo erg zelfs dat ik soms gewoon terug loop naar het plasplein… Als ze mijn naam roepen, doe ik alsof ik daar nog nooit van gehoord heb… Ja, om mij te lokken moeten ze meer hun best doen hoor! Met mijn typische ondeugende blik verklap ik dat ik hen aan het pesten ben, maar ik doe alsof ik dat niet doe. Zelfs Caroline zegt dat zelfs op je kop staan niet werkt!

We kunnen natuurlijk niet blijven testen, dus nu gaat het al véél vlotter. Alfa staat ook al mooi vooraan te wachten en zelfs ik sta nu op de drempel! Ik kom nu vlot binnen maar moet wel eerst eens de andere kennels binnengaan.. Toch een deugnietentrekje?

Zoeloe zit nu sinds twee weken ook in de kennels. Hij slaapt bij Alfa en mij. Ik ken Zoeloe nog van de tijd dat je mij mee pakte naar de sessies van de Z-promotie waar je als sessieverantwoordelijke les aan gaf.

Ik ben stiekem een beetje verliefd op Zoeloe… En raar maar waar tussen Alfa en Zoeloe klikt het niet echt. Ze hebben al dikwijls ruzie gehad. Alfa is de baas van de twee! Hij is de enige die Zoeloe zijn stok durft afpakken. Gelukkig zijn er nog geen gewonden gevallen.
Als er een tweevoeter op onze speelweide komt, spurten we er allemaal op af met stokken om te gooien. Alfa komt altijd met de grootste stok af, van zeker een meter lang. Dan moeten de tweevoeters wel uit te weg springen of ze worden onderuit gehaald…

Qua nieuwe commando’s zijn we begonnen met rolstoelgewenning. Naast een rolstoel lopen, niet voor, niet achter, meedraaien in bochten enz… We doen het al heel goed en kunnen nu op commando onze voorpootjes op de voetplank van de rolstoel zetten. De aandacht die je dan krijgt, is zalig! Bij de borststrelingskes en lieve woordjes geraken we allemaal precies in een soort trance:

Alfa: knort
Alien: knort
Airco: niets speciaals, maar hij laat het hem wel erg goed bevallen!                     En ik leg  mijn kopje zo vertederend schuin… De instructeur smelt dan!

Woensdag 21 oktober 2009

Vandaag zijn we gaan oefenen op de rappel in het bos! Ja dat was fijn.

Per twee werden we uitgelaten. Na Airco en Zoeloe, die heel braaf bij de instructeurs bleven,  waren Alfa en ik aan de beurt. Hebben ze zich dat beklaagd! We werden losgelaten en weg waren we!  Twee honden naast elkaar in volle sprint. Alfa  is na enkele seconden terug gelopen, gevolgd door mij. We hebben een koekje gekregen en zijn onmiddellijk weer weg gespurt.

Alfa heeft zich doen verleiden en bleef  iets beter in de buurt van de instructeurs.  Bij mij is het motto lang leve de vrijdheid en daar kan geen koekje verandering in brengen… Mijn neiging om een stuk verder te lopen en niet meteen te reageren op de ‘kom hier’ zal nog wat bijschaving nodig hebben…

We hebben er alleszins hard van genoten en de instructeurs ook.

Vrijdag 23 oktober 2009

Vandaag hebben we allemaal nog eens een borstelbeurt gekregen. Dat was genieten! De instructeurs zijn in de wolken omdat we dit zo mooi laten doen en omdat we allemaal een gemakkelijke vacht hebben om te kammen. Onze toekomstige baasjes zullen blij zijn

Nu het zo’n mooi weer is, werken we gelukkig zoveel mogelijk buiten. Dus hebben we in de tuin oefeningen gedaan zonder leiband.

Een verre rappel. Deze keer kom ik vol enthousiasme afgesprint.

Blijven liggen op een bank. Fluitje van een cent…

En dan er nog eens op rechtstaan. Dit is minder evident op die kwakkelende bank. Ik trek er een scheve muil van…

En bij de blijf-oefeningen kijk ik meer niet naar de foto dan wat anders. Je kent mij hè :-) In de tunnel lig ik op mijn gemak.

Achter de band blijf ik zitten maar kijk weg.

Ja, een leuke trainingsnamiddag dus.

Lieve gastmama,

Ik heb je hier al een paar keer in het centrum gehoord en zelfs in de verte gezien. Maar je ziet mij niet en zoekt geen contact. Ik weet dat je mij in je hartje draagt en dat je mijn belevenissen wel opvolgt. Ergens ben je bezorgd en wil je mij loslaten. Ik moet op mijn eigen poten leren staan. Dat begrijp ik ondertussen wel. Uit schrik het voor mij moeilijker te maken, zoek je geen contact. Maar je moet je over mij geen zorgen maken! Ik heb het hier erg naar mijn zin. Bij een eerstvolgende begroeting zal ik je dan kwispelend dag komen zeggen, maar mij onmiddellijk weer in mijn drukke bezigheden storten. En dan zal je weten dat het goed is zo.

Een welgemeende poot en lik van je kotstudentje,

Alix

Maandag 7 september 2009

Hey!

De tijd gaat zo snel! Wij, het A-team, zijn hier nu al aan onze derde week bezig.

Onze dagen brengen we grotendeels door met eten, op het plasplein plassen, op de speelweide ravotten met mijn makkers, opnieuw op het plasplein, in de kennel rusten en af en toe een beetje commando’s oefenen.

Vooral op de speelweide is dat puur genieten, zeker als het zonnetje schijnt!

Stilaan geraken we goed gewend aan de regels van de kennels. Buiten een foutje hier en daar, doen we ons uiterste best om ons aan die regels te houden.

In het begin wist ik niet goed dat het tegen mij was als ze mij van het plasplein terug binnen riepen. Nu heb ik ondertussen wel door dat, als ik mijn naam hoor, het mijn beurt is om binnen te  komen. Alien zet altijd een sprintje in en vliegt bijna letterlijk haar slaapkamer in. Alfa wil soms te snel zijn en durft dan te protesteren als hij terug vliegt. Ook Airco durft te snel zijn, maar bij de tweede keer doet hij het perfect.

Ik heb wel nog steeds een hekel aan plassen op het beton van het plasplein. Ik sta dan te draaien en te keren aan het hek naar de speelweide. Maar niemand die begrijpt dat ik daarheen wil om op zand of gras te kunnen plassen… Mijn blaas kan het natuurlijk niet eeuwig ophouden en uiteindelijk heb ik er toch aan leren toegeven.

Vorige week was leuk! We hebben allemaal in de tuin mogen rondcrossen. Onze rappel ging erg goed. Hierna volgde een training in houdingen op de hindernissen. We hebben onze trainers versteld doen staan van ons kunnen. Maar ja, rare en bewegende ondergronden waren voor ons een dagdagelijkse kost! Dit is niet meer zo een grote beproeving voor ons.

We zijn ook naar de winkel geweest. Ook daar gingen de commando’s goed.

Later hebben we nog met glans een zware beproeving doorstaan: blijven liggen terwijl tennisballetjes voorbij onze neus over de grond rolden, of een aantrekkelijk piepend beest, een lawaaierige klepper en een paraplu in onze buurt werden gehouden. We deden ons best!

Terug op de speelweide probeerde Elke, één van onze instructeurs , een foto van ons te nemen. (Alien en ik met de groene streep op mijn kop; ik en Wolf)

We vonden haar zo interessant dat ze geen deftige foto kon nemen omdat we vol interesse te dichtbij haar kwamen kijken…

Donderdag 24 september 2009

Vorige week zijn we met ons vieren mee naar de grote faculteit diergeneeskunde mogen gaan. Als 4 brave schattige hondjes zijn we door een tiental studenten onthaald op veel ‘ooh’s en aah’s. Zo mooi, zo braaf, zo schattig! We hadden succes. Tijdens de onderzoeken van onze ellebogen en heupen gedroegen we ons voorbeeldig en we, – correctie, onze poten – mochten ook nog op de foto. Jaja, Hachikohondjes zien ze daar erg graag komen! Zo brave beestjes zien ze daar niet altijd.

Goed nieuws! We zijn allemaal goedgekeurd voor verdere opleiding tot assistentiehond!

We hebben deze week lichten leren aansteken. De anderen waren er iets sneller mee weg dan ik. Ik was een beetje de ‘rare’ want ik gebruikte mijn kin in plaats van mijn neus… De volgende dag probeerde ik het met mijn kaak… Weer grote hilariteit bij de trainers… Ook mijn enthousiast klappertanden bezorgt hen leuke tijden. Ik kan het nu eenmaal niet laten klapgeluidjes te produceren als ik opgewonden ben.

Een van onze instructeurs kan soms superenthousiast reageren als ik iets goeds doe. Ze jubelt dan luid, klapt in haar handen en roept luid ‘flinke! ja watte! woehoew!’ Zo luid dat ik er van ineen duik… Is me dat schrikken!  Voortaan word ik wat voorzichtiger beloond.

We mogen sinds kort telkens zelf de deur van de oefenzaal open en dicht doen. Dat is leuk! 

Oh ja! En nog een leuk nieuwtje! We hebben sinds kort drie kleine puppy-buren! We mochten met hen spelen, zo tof! En zeggen dat wij ook zo klein zijn geweest…

Woensdag 30 september 2009

Ondertussen is het een drukte van jewelste in de puppybox naast ons plein. Ook de andere vier puppies van de D-lichting lopen er ondertussen bij. Leuke rakkertjes! (zie link op de website van vzw Hachiko)

Morgen worden ze in hun  nieuwe gastgezin geplaatst en beginnen ze aan hun assitentiehondenloopbaan! Waar is de tijd…

Dinsdag 6 oktober 2009

Het is al een hele middag aan het regenen geweest. Normaal gezien is er hier op de speelweide steeds een grote droge plek door de bomen die erover hangen, maar vandaag niet. Juist nu hebben we uitzonderlijk lang mogen buiten spelen.

Resultaat: vier doorweekte, zwarte goldens in plaats van witte…

Zo vuil zijn we nog nooit van het speelplein afgekomen. Een borstelbeurt had nu helemaal geen zin meer.

Precies zoals kleine kinderen die een hele middag buiten hebben gespeeld, zijn we, redelijk uitgeblust, rotsvast in slaap gevallen in onze kennel. Tijd en gelegenheid om ons een nieuw commando aan te leren was er niet meer…

Tot de volgende!

Poot!

Alix

Maandag 25 augustus 2009

Lieve Alix,

Gisteren hebben we je in handen gegeven van het instructeursteam van vzw Hachiko.

We zijn anderhalf jaar geleden als gastgezin met jou gestart in het volle besef dat we een hond opvingen voor een schitterend mooi doel, maar dat we je ook weer moesten afgeven. Dit laatste is en blijft voor een mens het moeilijkste… Ik moet toegeven dat dit niet lukte zonder een traantje weg te pinken… Alhoewel het voor jou duidelijk oké was.

We hebben een mooie tijd met jou beleefd. En we hebben samen ons best gedaan om je zo goed mogelijk voor te bereiden op de volgende fase in je opleiding.

Nu heb je, zoals een echte studente op kot, je studies aan de universiteit van Hachiko aangevat. Je zal zes maanden lang een volwaardige hulphond leren worden. We hopen dat je ooit een persoon met een handicap ongelooflijk gelukkig zal maken en diens leven een heel andere wending naar zelfstandigheid zal geven. Je hebt er alleszins de capaciteiten voor!!

Er hebben heel veel mensen op één of andere manier geholpen onze opdracht als gastgezin zo veelzijdig mogelijk tot een goed einde te brengen: familie, buren, winkels in onze omgeving, collega’s op het werk, de hondenclub, jeudbeweging, school, … Zij hebben het geduld en begrip gehad dat een hulphond in opleiding nog vanalles moet leren en hebben je kuren soms door de vingers gezien. Ze verstonden ook dat ik soms meer aandacht gaf aan jou dan aan hen…

Alix, je bent een schat van een hond, een knuffelbeest, een scheetje… We gaan je missen, maar we zijn overtuigd dat dit alles zeer de moeite waard is geweest en dat je een schitterende assistentiehond zal worden!

We wachten met spanning op nieuws van jouw vorderingen…

Groetjes en een poot van Inca die als ons huishondje jou ook wel mist, maar wel geniet van de volle aandacht die ze nu krijgt!  Weet dat telkens we haar een dikke knuffel geven die ook een beetje voor jou bedoeld is!

Dikke knuffel,

Je gastmama, Silke, Lanse en Arne

Dinsdag 26 augustus 2009

Dag mijn gastfamilie’tje!

Hier het eerste nieuws vanuit ons A-team-kot.

Toegegeven, zondagavond deed het even raar, jullie, gastgezinnen een voor een te zien vertrekken zonder ons. Maar we zijn goed toegekomen op Hachiko, overigens bekend terrein voor ons, hé! Even was er verwarring toen we uit de auto moesten springen.   Het is blijkbaar voor een tweevoeter niet evident vier Goldens uit elkaar te kennen… Caroline wou mij als meest herkenbare, eerste uit de auto laten springen, maar bij de eerste roepbeurt twijfel ik altijd een beetje of het wel tegen mij is. Je kent mij hè! Niet ik, maar Alfa, zelfverzekerd, sprong uit de auto… Ik ben kort daarop dan ook maar gevolgd. Om nog meer fouten te vermijden, hebben ze de rest dan maar samen uit de auto laten springen.

Ik deel een kamer met Alfa! Alien en Airco zitten in de kamer naast ons. Die eerste nacht zijn we heel braaf geweest. Ze hebben ons nauwelijks gehoord.

Maandagochtend was al een bewogen ochtend voor mij. Ik werd als enige door Caroline uitverkozen om mee te gaan naar radio2 waar we een spotje mochten opnemen voor de Hachikodogdays het komende weekend. Eerste probleem: plassen op de betonnen koer van Hachiko is niet aan mij besteed. Dan maar vertrokken zonder te plassen. Gelukkig was er een minituintje voor de ingang van radio2 waar ik mijn blaas mocht legen voor we naar binnen gingen. ‘t Was dringend nodig! Binnen in de studio gaf Caroline een interview en sprak een spotje in. Elke deed ondertussen goede pogingen om mij te doen blaffen.  Het resultaat mag er zijn! Luisteren morgenochtend om rond 7.15 uur hè!!

Terug op Hachiko leerden we de rest van de dag wennen aan de huisregels in de kennel. We kregen een complimentje dat we zo goed onze naam kennen.

Gisteren had ik echt geen zin in mijn hondenbrokken en heb de helft laten staan. Vandaag had ik wat meer honger en ging zelfs eens uit de bak van Alfa gaan eten. Alfa liet zich mijn eten ook smaken. In de kamer naast ons hebben Alien en Airco ook van etensbak gewisseld, tot Elke en Annelies het opgemerkt hebben. Dan was het gedaan met het circus… Ze zijn hier wel streng…

Eenmaal op het plasplein, merkten we ineens onze vriendjes Alien en Airco op en begonnen zodanig veel te spelen dat we vergaten te plassen. Alleen Alfa heft zijn poot op voor een laaange plas.

Tijdens het spelen word ik geen moment met rust gelaten, maar ik geniet daar van! Alien trekt zelfs aan mijn oren!

Resultaat na de speelpartij: vier pikzwarte, supervuile Goldens…

Terug in de kennels zijn we zo moe dat we ons onmiddellijk leggen, stil zijn en onze oogjes toe doen.

Dus wees gerust, jullie spruit stelt het hier wel hoor!

Ik laat regelmatig wat van me horen. Tot de volgende keer!

Poot,

Alix

Dinsdag 27 augustus 2009

Lieve Alix,

Ik heb deze ochtend speciaal om 7.05 uur mijn wekker gezet op radio2! We zijn de kindjes gaan wakker maken en hebben met vier samen van op ons bed naar jou geluisterd! En fier dat we waren! Je hebt dat echt goed gedaan. Nu begint het echt te worden hè? Straks word je nog een beroemdheid!

We kijken al uit naar je verdere belevenissen.

Knuffel,

Je gastmama en co

Woensdag 19 augustus 2009

Vandaag nemen we afscheid van Annick De Langhe, collega van mijn gastmama op de dienst gehandicaptenbeleid van de Stad Gent en bazinnetje van assistentiehond Niknak. Annick heeft veel verwezenlijkt om de  mobiliteit voor personen met een handicap en de toegankelijkheid voor hun assistentiehond te verbeteren. Zij heeft er o.a. ook mee voor gezorgd dat ik als assistentiehond in opleiding toegelaten werd op de werkvloer bij mijn gastmama. Ze was een grote dame binnen Hachikokringen… veel te vroeg gegaan.

Een bomvolle kerk met zeker wel 30 assistentiehonden aanwezig die zich stuk voor stuk gedurende anderhalf uur dienst onopvallend gedragen… Indrukwekkend. Een waardig eerbetoon aan haar.

Als na de dienst de kist de wagen in geheven wordt, klinkt het afscheidsgeblaf van al deze honden voor Annick hartverscheurend. Een kippenvelmoment…

We zullen haar missen… 

Vrijdag 21 augustus 2009

Ik vergezel Silke en Petra naar de JBC. Wij, meiden, gaan shoppen! Ik lig trouw naast de kleedhokjes te wachten tot beiden een gepaste outfit hebben gevonden. Ik slaak een grote zucht met mijn kop op de grond want het heeft wat voeten in de aarde.

De namiddag verloopt zeer rustig. Petra ligt te lezen in de hangmat en ik mag erbij.

Onze rust duurt niet lang of Inca staat voor ons te kwispelen. Ze wil er ook bij! Niet evident om in de hangmat te blijven liggen met zo een kwikkelgat erbij… Lang blijft ze niet stilliggen.

Na nog een wandelingetje in de buurt zijn we tegen de avond moe genoeg om met twee in de mand in slaap te vallen.

F

Zaterdag 22 augustus 2009

Mijn gastmama neemt mij heel de dag mee op buurtwinkeltoer. Overal gaan we een laatste keer dag zeggen, in uniform natuurlijk! Ik weet niet of ze mij ooit zullen weerzien in deze winkels, maar we zijn wel telkens vriendelijk onthaald in de zoomart, de apotheek, de Carrefour, de bakker, bloemist… Allemaal wensen ze mij veel geluk toe bij mijn verdere opleiding aan de Hachiko-universiteit. Wat ze daarmee bedoelen, besef ik nog niet.

Bij een laatste bezoekje aan de hondenwei, ravot ik er nog eens goed op los met Inca en met een ander hondje dat na een uitnodiging mee de wei in gestormd komt.

Ik voel ’s avonds een beetje een bedrukte stemming. Mijn gastfamilie heeft het emotioneel een beetje moeilijk. Met mijn kop op hun schoot tover ik toch weer een glimlach op hun gezicht. Resultaat: ik word nog eens goed geknuffeld op Silke’s en Petra’s schoot…

Zondag 23 augustus 2009

Petra vertrekt niet naar de hondenclub deze morgen. Nee, ze zegt dat ik vandaag alle aandacht krijg!

Het is prachtig weer voor een fikse wandeling in de Gentbrugse meersen. We doen onze vertrouwde lievelingsplekjes hier aan.

Langs een paar nieuwe paden krijg ik de vrijheid.

Snoet aan snoet groet ik het paardje dat we onderweg tegenkomen. Ik geniet ten volle!

Maar ik zie wel af van de hitte. Daarom gaat Petra op de terugweg op een terrasje van een café zitten. Ik drink een grote kom fris water leeg en plof mij aan haar voeten neer. Nu kunnen we er weer allebei tegen!

Terug thuis leg ik mij buiten naast Inca te rusten.

Tijdens de speelstraat amuseer ik mij met Inca en met de kindjes in de straat. Silke heeft samen met een vriendinnetje een spel voor de kinderen in elkaar gestoken. Ik supporter van aan de zijlijn.

Tegen vijf uur gaan mijn gastmama en ik aan iedereen nog eens dag zeggen en rijden we richting restaurant.

Ik herken de gastgezinnen en hondjes van onze lichting. Samen met Airco, Alfa, en Alien lig ik onder tafel terwijl de tweevoetige gastgezinners lekker eten. Ook het gastgezin van Austri herken ik, maar Austri zelf is niet te bespeuren. Tijdens de maaltijd komt er nog een sms’je binnen met de groeten van Austri. Ze is nog even een tweede zit aan het doen in een ander gastgezin om ons later te kunnen vervoegen in het centrum van Hachiko…

Er worden enkele speeches gehouden en cadeautjes gegeven. Caroline krijgt een leuke cartoon en een grote poster met de leukste foto’s van ons A-team! Want dat zijn we!!

Later op de avond staan plots alle gastgezinnen recht en moeten we samen op de foto.  Wij hondjes op een rij vooraan vlnr Alfa,  Alien, Airco en ik. Daarachter vlnr Hanne (van Austri), Mieke (van Alfa), Lut (ook van Austri), Tom (Alien), Fréderique en Jozefien (Airco) en Petra (van mij). Het heeft wat voeten in de aarde eer ook ik synchroon met de rest dezelfde kant opkijk, maar het lukt!

Ik krijg nog eens een stevige knuffel, mijn gastmama pinkt een traan weg maar houdt zich sterk. Een voor een worden onze leibanden in Caroline’s handen geduwd…

Verbaasd kijken we elk ons gastgezin na als die vertrekken zonder ons…

Maar het is oké! Laat dat kotleven aan de universiteit van Hachiko maar komen! We zijn er klaar voor!

Zondag 16 augustus 2009

Mijn gastfamilie is druk bezig met inpakken en de auto laden als plots twee nichtjes toestuiken. Vrolijk kwispelend gaan wij, viervoeters, hen verwelkomen. Ik ken ze wel! Ze zijn nog met ons gaan wandelen een paar weken terug! Die twee komen housesitten voor drie dagen. Van Petra krijgen ze een hele rondleiding met instructies over heel het huis en de verzorging van Silke, Inca en de rest van de beestenboel in huis.

Even is het onduidelijk wie hier blijft en wie mee met de auto mag vertrekken. Petra, Arne, Lanse en ik nemen afscheid van de rest en trekken er voor enkele dagen op uit naar Luxemburg!? Omdat de fiets van Lanse in de autokoffer steekt en er geen plaats over is, mag ik meereizen op de achterbank naast Lanse. In het begin zit ik daar wat onwennig, maar al gauw lijkt mij neerleggen op de zetel een beter idee.

Na enkele stops onderweg om te plassen en te eten, komen we aan bij een oud molenhuis in Botassart in de Ardennen. Daar herken ik de zus en broer van Petra met hun gezin… en Helco, de Labrador-Cocker-kruising, mijn vriendje!!!

Het is een blij weerzin! Omdat Helco los loopt en nogal hevig te keer gaat, krijg ik ook de vrijheid. We stoeien wild rondom het huis. Plots ontdekken we een doorgang richting riviertje dat naast het huis stroomt… Ja, je kunt al denken, het duurt niet lang of we zijn allebei doornat. Dat is welgekomen in deze hitte! Deugd dat we daar van hebben! Maar de mensen die op het graspleintje aan de monding van het riviertje liggen te zonnebaden, zijn daar niet zo gelukkig mee… Daar gaat onze vrijheid, ingeruild door rustig liggen drogen aan de leiband.

In de late namiddag nemen we afscheid van Lanse. Hij blijft de volgende dagen bij zijn peter logeren in de Ardennen. Arne, Petra en ik vervolgen onze reis richting Luxemburg. Eindbestemming: een leuk, rustig, chique hotelletje in Bourshaid met uitzicht op het strand aan de oevers van de Sure. In de hotelkamer plof ik mij alvast op mijn matje neer, terwijl mijn gastmama en -papa uitpakken en zich optutten voor het avonddiner.

 Ik, hulphond in werktenue mag mee het restaurant binnen. En we hebben weer beziens… Ik leg mij te slapen onder de tafel terwijl Petra en Arne genieten van een romantisch dinertje …  ; ) Ik doe mijn best om niet te storen. Alhoewel, echt rustig kan ik niet blijven liggen, want ik word om de vijf poten lastig gevallen door vliegen.

Na het eten genieten we nog van een avondwandelingetje langs de Sure en eindigen op het buitenterras van het hotel. Dit is vakantie!!

Maandag 17 augustus 2009

Na een verkwikkende nachtrust, een ochtendwandelingetje gevolgd door een stevig ontbijt. Alleszins voor mijn tweevoeters. We schuiven aan voor een uitgebreid ontbijtbuffet. Ik laat de lekkere geurtjes mijn neus passeren, maar moet er afblijven… Ik charmeer de poetsvrouw, geef haar een poot en krijg toelating om toch een dikke knuffel in ontvangst te nemen. Die mevrouw heeft ook een Golden Retriever en is meteen verkocht als ze mij ziet.

Als we terug op de hotelkamer zijn, krijg ik mijn ontbijt op het balkon gepresenteerd. Maar ik heb niet zoveel eetlust; veel krijg ik niet binnen. Jullie kennen mij, hè!

Deze voormiddag staat een bezoek aan de burcht van Bourshaid op het programma. Met audiogids worden Petra, Arne en ik rondgeleid doorheen deze prachtige ruïnes.

Voor mij is het een avonturenwandeling met oefening van mijn commando’s. Leuk! Soms laten ze mij halsbrekende toeren uitsteken, …

… soms mag ik gewoon uitrusten.

Hier hou ik aandachtig de duiven in de wachttoren in het oog,

En poseer ik in de gigantische oude oven van het kasteel.

Op het einde van ons bezoek hebben we grote dorst. Voor mij een bakje water en voor Arne en Petra een lekker Luxemburgs biertje op het boventerras smaakt ontzettend goed. We genieten nog na van het panorama waar we van hieruit zicht op hebben.

Tegen de middag rijden we met de auto door naar Diekirch, een leuk stadje.

Op een terras op het dorpsplein eten de tweevoeters een snackje, terwijl ik uit een bakje water lebber.

Het is nog steeds heet buiten. Een verfrissende duik zou welkom zijn. Terug in het hotel worden de zwempakken aangedaan en met boek en zonnebril installeren we ons op het strand. Omdat er daar niet veel volk is, mag ik vrij rondlopen. Als Petra het trapje afdaalt , volg ik dapper mee het water in.  En ja, ik zwem eventjes! Maar omdat ik plots geen grond meer onder mijn poten voel, ben ik er toch zo gerust niet in en keer weer op het droge. Ik schud mij eens lekker uit in de buurt van Arne en sta dwaas vanop de kant Petra aan te staren die alle moeite van de wereld doet om mij terug in het water te krijgen. Verder dan met mijn pootjes half erin, krijgt ze mij niet meer. De stok die Arne in het water heeft gegooid, zal Petra er zelf moeten uithalen.

Na de ‘zwempartij’ leg ik mij voor 5 seconden naast Petra op haar handdoek. Dan ga ik op ontdekkingstocht op het strand bij de andere mensen op zoek naar aandacht, knuffels en liefde want ik ben zo een arme hulphond die dat nooit zomaar krijgt… Op een gegeven moment sta ik met een verfrommelde broodzak met koek erin in mijn muil voor mijn lezende gastmama. Is dat geen flinke ‘apport’? Petra schiet in een lachbui.

Volgende poging om mij even rustig te laten liggen, lukt niet lang. Ik ga weer op wandel, deze keer een beetje verder weg op het strand, richting stenen dam in het water. Hier is het water niet diep. Plots ziet Petra dat ik mij daar wel met mijn poten in het water waag, maar zodanig dat ze mij niet meer kan zien. Ik word weer tot bij hen geroepen. De zon geeft nu stilaan minder warmte. We trekken dan maar terug richting hotelkamer waar ik nu wel toetast uit mijn etensbak. Even later zitten we op het terras te aperitieven.  Ook nu laten de vliegen ons in het restaurant niet gerust. Er is zelfs een vlieg in de wijnfles terecht gekomen… Maar ondanks dit, blijkt de maaltijd toch te smaken.

We sluiten de dag af met een avondwandelingetje. De burcht van Bourshaid pronkt prachtig verlicht bovenop de heuvel. Romantisch!

Dinsdag 18 augustus 2009

Na het uitgebreide ontbijt verlaten we ons hotelletje en rijden richting Bouillon waar we Lanse en de andere familieleden terugzien.

Even snuiven we de sfeer op van dit gezellige stadje. Dan rijden we teug naar het molenhuis. In de bocht van de Semois gaat heel de familie zwemmen. Ik mag aan de lange leiband ook mee het water in. Deugd dat dat doet!! In het water hou ik mij vooral bezig met stenen verplaatsen en visjes proberen vangen. Na een beetje aanmoediging waag ik mij ook in het diepe en zwem!!!

Terwijl de mensen aperitieven, zit ik moe maar tevreden te drogen in het avondzonnetje.

Na een lekkere barbecue vertrekken we terug naar Gentbrugge. Wat ben ik blij als ik Inca en Silke weerzie!

Zaterdag 8 augustus 2009

Gisterenavond zijn we Lanse nog van het station gaan halen. Hij kwam doodmoe, maar enthousiast van kamp terug.

Vandaag hebben we eerst een rustige voormiddag. Op de middag mogen Inca en ik mee in de tuin van oma en opa gaan spelen terwijl Petra en Lanse daar blijven eten. In de namiddag maken we met ons vieren een grote wandeling naar een speeltuin. Terwijl Lanse de toestellen allemaal uitprobeert, mogen wij aan de leiband in het zand graven en hier en daar bovenop een speeltuig staan. Leuk!

Zondag 9 augustus 2009

Ondertussen is mij gastpapa ook terug thuis gekomen van kamp.  Het huis staat vol vuile was… Inca ziet hier ongekende mogelijkheden in en loopt regelmatig met een kledingstuk in haar muil. Na voor mij een slaapvoormiddag volgt de speelstraatnamiddag. Voor ons hondjes betekent dit veel aandacht van spelende kinderen. Interessant!

Sienna, de bruine labradorteef uit onze straat passeert ook. Omdat de ravotpartij aan de leiband bijna uit de hand loopt, wandelen we mee naar de hondenspeelweide in onze buurt. Daar kunnen we ongeremd onze gang gaan … en het gaat er wild aan toe! Deugd dat dat doet om zo te crossen! Inca blijft een beetje op afstand toekijken. Voor een pupje spelen we nog iets te wild.

Dinsdag 11 augustus 2009

Het is poetsdag vandaag. Eerst wordt de degoekooi onder handen genomen. Dit is een heel werkje voor mijn gastmama. Voor ons is het een interessant kijkspektakel. Deze vinnige diertjes trekken onze aandacht. Nieuwsgierig staat Inca bijna neus aan neus met een vinnige degoe. Heel kalm – ik weet dat ik naar mijn poten krijg als ik hier te wild van word – volg ik het van op zekere afstand. Petra laat ons doen. Het blijft immers bij braaf toekijken.

Wees gerust! De degoes leven nog steeds alle vier.

Donderdag 13 augustus 2009

Ik besef het niet, maar deze avond rij ik voor de laatste Hachikosessie met het A-team onder begeleiding van ons lief gastgezinnetje naar Merelbeke…

Wow, dit wordt leuk! We houden een wedstrijdje. Ik zit in het team met Airco; Alfa en Alien zijn onze tegenstanders.

Petra en ik luisteren aandachtig wat we moeten doen.

Om ter langst op de stoel blijven leunen, om ter eerst liggen, om ter luidst en langst blaffen, en nog veel meer…

Bij de oefening dat we elk op een plaatske moeten blijven, geraak ik nu toch in de war: mijn gastmama probeert de tegenpartij in de fout te lokken. Met het horen van haar stem denk ik dat het tegen mij is en ik kom haar richting uit gewandeld… Oeps, punt voor Alfa en Alien.

Als de tegenpartij Airco en mij in de fout probeert te lokken, weet ik wel beter! Nu krijgen ze mij niet meer van mijn plek weg! Maar Airco laat zich wel verleiden… Oef, Alfa van de tegenpartij gaat ook in de fout. Dit is dan ook een zeer moeilijke uitdaging geweest!

Achter een bezemsteel liggen op een afstand voor elk team vier voorwerpen. Elk binnengehaald voorwerp is een punt waard. Ik mag als eerste en haal vlot het knuffelbeest binnen. De rest van het spel gaat er wel het een en ander mis: bijna wordt de bezemsteel binnengehaald; er worden voorwerpen van de tegenpartij teruggebracht, de sleutels worden vier ererondjes rondgedragen en er zijn bepaalde lepe hondjes die mijn binnengehaald knuffelbeest uit onze emmer komen stelen!

Ook tijdens het touwtrekken is er volop ambiance!

Na een hele reeks wedstrijddisciplines – ja, we kennen nu al boven de dertig commando’s; dat kan tellen hè!- moeten we om ter snelst met beide teamgenoten op de schoot van ons gastgezin springen. Mooi zicht, hè?

Alfa en Alien worden het winnende team, maar veel heeft het niet gescholen hoor! We sluiten af met een knotsgekke hondenspeelpartij, voor onze gastgezinnen de laatste hier op Hachiko, voor ons helemaal niet de laatste want binnen tien dagen mogen we dit zes maanden lang elke dag doen!!!

 Zaterdag 15 augustus 2009

Sinds gisteren is ook de dochter weer thuis gekomen. Nu is de roedel terug compleet.

Het is een prachtige zomerdag. In de tuin van oma en opa ravotten we met de kinderen, maken we een leuke wandeling en zijn bekaf als ’s avonds Petra’s ouders komen barbecuen.

Voor ons hondjes wordt het een rustige avond. Inca wordt groot! Ze legt zich meer en meer bij mij in de bench te slapen. 

Maar ze is wel een deugniet! Ze palmt mijn bench op de duur helemaal in en heeft daar geen greintje wroeging over! Compleet relaxed ligt ze in een diepe slaap.

Ik leg mij dan maar te slapen op de stapel vuile was…

Donderdag 30 augustus 2009

Met de auto rijden we naar Sint-Amandsberg voor een avonturenwandeling met de kindjes in een heel leuk park. Er is hier een vijver met eendjes en Inca en ik mogen eventjes pootje baden. Inca vindt dit maar raar en krijgt even het zot. Petra wordt nat gespetterd, maar omdat het warm is, kan ze er nog wel om lachen… We vervolgen onze tocht langs smalle paadjes tussen hoge struiken en bomen, onder en over boomstammen.

Inca wandelt met Lanse, ik met Silke. Af en toe mag ik ergens opspringen. Dat doe ik graag!

Als we aan een groot speeltuig komen, mogen we uitrusten in een schommelmand. Tijd voor een fotosessie!

Wanneer het begint te druppelen, vertrekken we terug naar huis. Het is toch etenstijd voor Inca!

’s Avonds neemt Petra mij mee naar de sessie. Na een korte speeltijd in het centrum van Hachiko, wandelen we met ons A-team naar de parking van de Colruyt. We zullen de klanten daar eens laten zien wat we al allemaal kunnen! Springen op een stapel palletten, op een plaatske blijven terwijl er auto’s op en af de oprit passeren, voorbijgangers een poot geven, een leeg colablikje oprapen en brengen, recht naar ‘t baasje komen als we geroepen worden, mooi op een rijtje liggen elk op een autoparkeerplaats ‘geparkeerd’  …

Eigenlijk kunnen wij wel al veel!

Ook als we terug in het centrum zijn, volgen er nog enkele moeilijke oefeningen. Er wordt mij gevraagd om met twee voorpootjes op een tafel te komen leunen. Ik begrijp dit echter verkeerd en, springveer als ik ben, zit ik tot groot jolijt van de toeschouwers pardoes met vier poten op tafel! De oefeningen op tafel gaan minder vlot; ik twijfel en durf immers niet meer goed. want de tafel wiebelt en ik wil niet nog eens in de fout gaan… We eindigen de sessie met een leuk speelmoment.

Zondag 2 augustus 2009

’s Morgens vroeg zetten we de kindjes af aan het station. Ze vertrekken op scoutskamp. Wat zal het rustig zijn in huis!

Tegen de middag vertrekken we met de auto naar Beervelde voor de Hondsdolle dag. Vzw Hachiko heeft daar een stand en gaat enkele demonstraties geven voor het grote publiek. Ik ga mee moeten optreden! Het is voor Petra een hele onderneming om met haar twee viervoeters veilig in het park te geraken. Inca die nog niet echt naast haar meewandelt, maar voor en achter en links en rechts gaat snuffelen en dan rond haar draait, zorgt ervoor dat onze leibanden regelmatig in de knoop geraken. Bovendien is de afleiding hier zodanig groot, dat onze neuzen constant op de grond hangen of richting andere hondjes wijzen, zodat er van opletten en mooi meewandelen niet veel in huis komt…

Met een grote zucht, maar veilig komen we aan de Hachikostand aan, net te laat voor de demo… Enthousiast begroeten we Beer, Goodwill, Youssef, Zoeloe, Alfa, Valéas, Quick en nog vele andere mij bekende Hachikohondjes. En Inca is de ster van de dag en wordt op menig ‘oh, zo schattig!’-geroep onthaald en massaal geknuffeld. We zullen nog moeten opletten dat niemand haar meepakt… Samen met Beer en Lilian, het vroegere gastgezin van Zara, maken we een toertje door het park vooraleer de volgende demonstratie gaat beginnen. Ik denk dat we nu zowat elk hondenras dat je je kan inbeelden tegenkomen. Heel rare modellen soms en Inca wilt met hen allemaal kennis maken. Er zijn hier ook overal optredens en spelletjes voor honden. Hier en daar mag ik iets meedoen.

Net op tijd komen we terug bij de Hachikostand aan voor het begin van de demo.  Terwijl ik optreedt, mag Inca even bij Lilian blijven. Bij de apporteeroefening begint ze plots wild te blaffen. Ze wilt meedoen! Je moet weten dat Inca thuis zowat alles apporteert wat ze op de grond tegenkomt, van papierpropjes, tot een bezemsteel of metalen etensbak… Even later krijgt ze toch last van de warmte en zoekt verkoeling in de struiken.

Dit is zo een komisch zicht dat Petra plots in een schaterlach schiet bij het zien van Inca’s schermutselingen. Inca en ik hebben toch iets gemeen: onze voorkeur voor frisse struiken. Zij kruipt er onderaan in, ik sprong er vorig jaar bovenop…

Tijdens een demonstratie doggydance vallen we allebei in de schaduw in een diepe slaap. Inca is zo moe dat ze in Petra’s armen verder blijft slapen. 

Nog even  Jelle, die de demonstraties becommentarieert, dag zeggen op zijn schoot, en dan is het tijd om naar huis te vertrekken.

Vrijdag 7 augustus 2009

Deze week zijn we dikwijls met zijn drie’tjes, Petra, Inca en ik, op stap geweest en hebben we veel in de tuin kunnen spelen.

Om niet heel de tuin in een ravage te doen veranderen, moeten wij viervoeters achter het poortje blijven.

Maar we blijven attent om de minste gelegenheid aan te grijpen mee de tuin in te glippen als Petra het poortje opent. In het gras zit namelijk een nieuw konijntje, genaamd ‘Witloof’, dat hier voor enkele dagen op logement is. Ik ben dol op dat konijn! Daarom zitten we dikwijls al voor het poortje te wachten.

Nu Petra alleen thuis is en alle inkopen moet doen, kom ik als assistentiehond in opleiding bijna dagelijks  in winkels. Ze beginnen mij daar al goed te kennen, maar streeltjes moet ik de laatste tijd minder en minder verwachten. De mensen beginnen te weten dat je een hulphond niet mag aaien.

Inca heeft de kartonnen doos waarin onze hondenspeeltjes lagen, geapporteerd en kapotgebeten. De doos wordt vervangen door een emmer. Inca heeft het concept van speeltjes uit de emmer nemen niet helemaal door en draagt dan maar de volledige emmer vol speeltjes naar de hondenmand.

Ik kom verwonderd kijken wat ze nu weer van zin is…

Met die kleine deugniet heb ik het laatste nog  niet meegemaakt…

Dinsdag 21 juli 2009

Ik loop al een paar dagen niet in  mijn haak. Ik krijg met moeite mijn hondenbrokken binnen, laat meer dan de helft staan. De fut zit er niet echt in. Bovendien krijgen we ’s namiddags een kanjer van een onweer met serieuze stortvlaag te verduren. ’s Avonds horen we het vuurwerk ter gelegenheid van deze feestdag. Een hulphond moet veel verdragen. Echt gerust loop ik er niet bij vandaag. Inca kan het allemaal niets schelen. Hoort die dat dan niet? ‘t Rommelt daar wel echt raar in de lucht. En dan die lichtflitsen erbij. Raar…

Woensdag 22 juli 2009

Het noodlot heeft toegeslagen. Ik zit met een geweldige diarree. Een bezoekje aan de dierenarts van wacht kan niet uitblijven. Diagnose: ontsteking van de dikke darm als gevolg van stress. Waarschijnlijk een combinatie van het broeierige weer, het onweer, het vuurwerk en het gedoe met de nieuwe pup Inca die mij niet echt rust gunt… Pillen, speciaal dieetvoer en extra rust zouden mijn probleem moeten verhelpen.

De Hachikobende zal het deze namiddag voor de demonstraties op de Gentse Feesten jammer genoeg zonder mij moeten doen… Petra vertrekt dan maar alleen naar Gent en krijgt ginder een vervanghond om de demonstraties mee te doen op de Gentse Feesten. Op de drukste plekjes in Gent toont deze bende van de gele capejes hun gehoorzaamheid. Ze maken indruk op het grote publiek en op twee kandidates van de Miss Beachverkiezing, die in de Hachikohonden een unieke shoot zien voor hun promotiecampagne. Meteen ook reclame voor Hachiko!

Jammer dat ik niet bij op de foto sta…Alhoewel, wat niet weet, wat niet deert…
Ik ga een rustige dag tegemoet.

Zaterdag 25 juli 2009

Mijn darmprobleem is ondertussen helemaal opgelost. De pillen en mijn dieet hebben geholpen en ik voel mij al fitter.
Petra komt vroeger terug van de Hachikostage. Ondertussen zijn de 4 assistentiehonden, de duohond en de twee instellingshonden bekend die de stage gaan vervolgen. Onder andere mijn vriendjes Zero en Zara, waar ik veel mee gespeeld heb, zijn er bij!!
Met ons gezinnetje rijden we naar Ertvelde voor de ‘Stoepe-Poolparty’, het jaarlijks terugkerend familiezwembadfeest bij Petra’s jongste zus. Ik word ongelooflijk opgewonden als ik daar Helco, de Labrador-Cocker-kruising weerzie. Petra kan niet anders dan ons eerst even te laten uitrazen op het grasveld naast het poolpartyhuis. Daarna zijn we min of meer in staat ons even rustig te gedragen.
Terwijl de mensen genieten van lekkere hapjes, mogen Helco, Inca en ik in de tuin spelen met elkaar. Dit is fun!!

Even later blijkt dat ons loslaten niet zo een goed idee was… Ik heb een opening in de struiken gevonden en gekozen voor de vrijheid buiten de tuin. Mijn jachtinstinct heeft weer even de bovenhand gehaald. Dit horen Petra en Arne even later aan het hysterische gekakel bij de kippen van de buren. Even breekt er paniek uit. Gelukkig zitten de kippen achter een afsluiting die hoog genoeg is om mij tegen te houden… Het klonk dus vreselijker dan het in werkelijkheid was. De kippen van de buren leven nog allemaal, maar Petra was behoorlijk pisnijdig op mij… Als ze mij roept, ben ik oostindisch doof. Na veel vijven en zessen kan ze mij vaststekken en vlieg ik onverbiddelijk aan de leiband. Weg vrijheid…
De rest van de avond zijn ze iets argwanender ten opzichte van mij… Ik word dit ook wel gewaar en gedraag mij opvallend kalmer.
We sluiten de avond af aan de leiband bij een gezellig terrasvuurtje.

Zondag 26 juli 2009

Omdat Inca stilaan haar slaapbenchke gaat ontgroeien en omdat ik toch aan andere slaapomstandigheden moet wennen tegen de tijd dat ik ‘op kot’ ga in Merelbeke, haalt Arne de oude hondenmand van ‘Typhoon-zaliger’ van de zolder. De mand wordt mooi opgepoetst en ik mag ze uittesten… Inca mag dan binnen afzienbare tijd in mijn grote bench slapen.

Dit bevalt me wel!! Ik leg mij languit in de mand en geniet… totdat Inca het in haar kop krijgt zich er bij te leggen!

Maandag 27 juli 2009

We stappen samen met Oma en Silke naar de markt van Gentbrugge, Inca af en toe in de draagtas, ik te poot met mijn Hachikocape aan. Het is niet echt druk op deze markt, maar er ligt af en toe wel iets verleidelijk lekkers op de grond waar ik naartoe kan duiken tegen de wil van mijn gastmama. Ik haal geen succes…
’s Avonds mag ik, deze keer zonder Inca, mee met Petra en Silke de Gentse Feestentram op.

Het is enorm druk in de stad. De nieuwe voetbalploeg van AA Gent wordt er voorgesteld. We kunnen  backstage van het podium even een glimp opvangen van de nieuwe spelers.

Op het plein staat een massa volk. Er is daar duidelijk geen doorkomen aan. Daarom zoeken we langs kleine steegjes een doorweg. Hier en daar houden we halt voor een muziekoptreden of een straattheateract. De muziek doet mij niets, maar even later blijkt dat ik doodsbenauwd word van twee elfjes die op een tafel een dansact houden op de klanken van mondharmonica- en gitaarmuziek! Vooral de muziek maakt mij van streek. We weten weeral waar we op moeten trainen…
Na dit voorval loop ik alles behalve op mijn gemak, tot we twee Gentse studenten met een assistentiehond van Hachiko tegenkomen! Vrolijk kwispelend begroet ik de bleke Labrador van de N-lichting en mag ik voor de foto op de knie van de studente.

Na nog een bezoekje aan de markt van de Lege Portemonnees, rijden we met de Gentse Feestenbus terug naar huis. Ik ben doodop…

Vrijdag 10 juli 2009

Om Inca meteen goede toiletmanieren te leren, bakent Arne met balken en oranje zand opzij van de oprit een hondentoilet af. Inca en ik snappen niet echt de bedoeling en zien dit plekje als een schitterend leuk speel- en graafplekje. Als mijn gastouders dit ontdekken, zijn wij viervoeters al in twee oranje Goldens veranderd, het hondentoilet in een puttenveld… Het hondentoilet heeft na vandaag opgehouden te bestaan, het oranje zand werd zo snel mogelijk onbereikbaar voor ons gemaakt…

Zaterdag 11 juli 2009

Het is zeer warm vandaag en de zon schijnt in mijn ogen. Silke kwam op het lumineuze idee mij een zonnebril op te zetten. Ik laat maar begaan, maar lang blijft die niet op mijn neus staan… Daar is Inca weer om mij uit te dagen voor een spelletje!

Tegen de avond mogen Inca en ik mee naar een barbecue van de oud-leiding van de scouts. Ik herken bepaalde mensen waarmee we een tijdje terug mee op weekend zijn geweest. We worden enthousiast onthaald door al de kindjes daar. Vooral Inca trekt de aandacht in al haar schattigheid. Inca is moe en vliegt voor een tijdje in haar benchke. Op een rustig plekje valt ze uiteindelijk in slaap.

Petra is ondertussen ook gearriveerd. Ze helpt nu vijf zaterdagen op rij mee bij de stage van vzw Hachiko. Ze heeft vandaag gezien hoe mijn vrienden Zero, Zara, Zoeloe, Zander, Zowie, Zieflex, Yves, Ugly en Xanthos gewerkt hebben met de stagiairs die een assistentiehond willen verdienen. Benieuwd wie zijn toekomstig baasje misschien al leren kennen heeft…

Dit staat mij later ook nog allemaal te wachten!

Terwijl de mensen hun barbecuevlees verorberen, leg ik mij languit onder tafel en geniet van de rust nu Inca ook even uit mijn buurt weg is. Het is niet echt laat als we terug naar huis rijden.

Zondag 12 juli 2009

Elke zondagnamiddag wordt onze straat autovrij gemaakt als ‘speelstraat’. Onze straat loopt dan vol spelende kindjes. De volwassenen keuvelen bij een pintje of kopje koffie rond enkele tuintafels midden op straat en genieten. Inca en ik mogen een tijdje in hun gezelschap vertoeven. Inca is het succes van de dag. Iedereen is vertederd door die kleine schattige pup. Ik krijg af en toe toch ook een beetje aandacht als ik telkens iets van mijn kunnen laat zien. Over Hachiko wordt er ook weer de nodige uitleg verschaft.

Woensdag 15 juli 2009

Het wandelen met Inca gaat steeds beter. Vandaag heeft ze goed door dat we op wandel gaan vertrekken. Ze loopt op een gegeven moment zelfs met mijn leiband in haar muil om mij mee uit wandelen te nemen…

Ik laat ze maar haar gang gaan en volg mooi mee. Ik mag immers niet trekken aan de leiband!

Donderdag 16 juli 2009

Inca en ik zijn intussen dikke vrienden. We spelen veel samen, amuseren ons, maar zijn af en toe ook doodmoe. We vallen dan gezellig bij elkaar in slaap.

Vrijdag 17 juli 2009

Silke, Inca, mijn gastmama en ik nemen de bus naar Stad Gent. Ik met mijn Hachikocape aan, Inca in een draagtas waar ze nog net in past voor als ze te moe is om te stappen. We gaan samen naar de markt.

Inca loopt helemaal in haar sas. Ons gezelschap trekt behoorlijk de aandacht. We geraken geen vijf stappen ver of er wil wel iemand Inca aaien of er vraagt wel iemand uitleg over assistentiehonden. Toch is mijn gastmama tevreden. We zijn allebei superflink. Voor Inca is dit weer een mooi stukje gewenning aan drukte, verkeer, een mensenmassa, kindjes en andere hondjes. Ik heb dit ook allemaal moeten meemaken als ik klein was!

Maandag 20 juli 2009

Petra werkt twee namiddagen mee op de kinderboerderij van Drongen waar zij vroeger nog gewerkt heeft. Tijdens de Gentse Feesten houdt de schoolhoeve een aantal dagen opendeur. Ze kunnen daar dan wat hulp gebruiken. Wij gaan met de rest van de familie ook eens op bezoek ginder. Inca en ik lopen opgewonden mee bij het zien van zoveel mensen, kindjes en rare beesten. Als we Petra aantreffen bij het springkasteel mag ik even bij haar blijven, terwijl Arne met de kindjes en Inca aan allerlei activiteiten deelnemen. Ik fungeer hier nog eens als therapiehond voor kindjes die schrik hebben van honden en als reclame voor vzw Hachiko! Ik gedraag mij weer supervoorbeeldig!