Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Vrijdag 6 juni 2008

Ik schrok wel even toen ik niet wakker werd in een vertrouwde omgeving. Een hondenleven zit vol verrassingen…
Nog wat onwennig verken ik het huis en de tuin in Blankenberge bij Bernadette en Rolf, het gastgezin van Alien.

Van gisterenavond weet ik niet veel meer want ik ben, na nog een borstelbeurt om al het slijk uit mijn pels te krijgen, als een blok in slaap gevallen.

Na een plasje in de tuin vlieg ik als een uitgehongerd paard op mijn etensbak. Maar dit pakt ook hier niet… Eerst zitten en pootje geven! Dat is mij alleszins vertrouwd.

Dan mag ik met Rolf mee naar de markt. Rolf moest mij wel intomen. Dat tempo is hij niet gewoon! Alien stapt blijkbaar veel minder vlot mee…

Wat spelletjes, een dutje en weer een wandeling tussen de regendruppels door. Even blaf ik van het schrikken als er een tram passeert. Ook de bouwvakkers en een draaiende betonmolen krijgen een blafconcert, maar ik herpak mij snel en dan lopen we weer vlot verder.

’s Avonds protesteer ik wel even als ik in de bench vlieg voor de nacht.

Zaterdag 7 juni 2008

Twee keer mag ik mee naar de rommelmarkt vandaag! Eén keer met Rolf en één keer met Bernadette. Door het slechte weer staan er wel niet zoveel kraampjes. Het fluiten tussen de afrastering en de wind maken me onrustig.

In het station komen we op het perron. Daar komt met veel lawaai een trein aangereden. Dat doet mij niets! Alleen wil ik zo graag bij die op- en afstappende mensen dag gaan zeggen… dus, ik krijg wel even naar mijn poten omdat ik trek aan de leiband…

Op de dijk maken we tijd voor een fotootje, speciaal omdat ik mijn gastmama toch wel een beetje mis…

Even protest als ik een open trapje in de duinen opmoet, maar met wat aanmoediging waag ik het er toch op. Weer een hindernis overwonnen!

Mijn nieuwe gastgezin maakt zich wel zorgen: er zat wat bloed bij mijn ontlasting en ik heb weinig eetlust. Gelukkig is mijn drolletje ’s namiddags normaal. Grote opluchting.

Dan rijden we met de auto naar Zottegem. Dolenthousiast begroet ik daar de 2 zonen. Ik mag lekker met hen ravotten in de tuin.

Rolf neemt mij daarna mee naar het parkje aan de kerk. De luidende kerkklokken doen me raar opkijken. De kermis en het popconcert vind ik maar niets.
Als Rolf mij meeneemt op de trappen en een rooster aan de kerk, stap ik gezwind mee. Van al de belevenissen vandaag val ik als een blok in slaap.

Zondag 8 juni 2008

Ik mag met Rolf naar het bos en loop daar vrij rond. Een passerende jogster vind ik wel interessant en zit haar een tijdje achterna. Dat is niet met haar zin en Rolf heeft alle moeite van de wereld om mij bij haar weg te lokken. Tijd voor extra training: Rolf brengt mij naar een grote piste waar de ene na de andere jogger passeert. In het begin denk ik “joepie, ik wil meelopen!” tot ik merk dat ook nu mijn leiband mij tegenhoudt… Na de zoveelste jogger hou ik het voor bekeken…

Na een autorit komen we aan in Drongen op het terrein van het Ecologisch Centrum en Schoolhoeve De Campagne. Ik weet niet waar eerst kijken. Geiten, schapen, eenden, duiven, … zoveel rare beesten bij elkaar! En toch komt het mij hier bekend voor!

Plots zie ik Austri, de blonde labrador van onze Hachikolichting.

Dan zie ik Silke, … en Petra, mijn gastmama is hier ook!! Ze krijgen een enthousiaste begroeting van mij, maar dan wil ik met Austri spelen. We hebben dolle pret!

Petra moet vandaag werken op de kinderboerderij, dus ik ga met Bernadette verder op verkenning om kennis te maken met de rest van de boerderijdieren. Die maken weinig indruk op mij. Naar de immense kalkoenen blaf ik wel even. En dan is het tijd om weer richting Zottegem te vertrekken.

Donderdag 5 juni 2008

Ik heb deze week een beetje triest verloren gelopen. Ik mis Frisco echt wel. Ik ben nu zo alleen hond in huis…
Maar deze avond komt er actie in het spel. We rijden naar Hachiko en daar zie ik al mijn leeftijdsgenoten A’tjes terug. Ik heb weer de grootste moeite van de wereld om mij te concentreren bij het binnengaan van het hek op Hachiko. Als het mij dan toch lukt kalm te zitten, klikt Petra mij los en mag ik gaan ravotten met mijn kameraden en met zusje Amos!! Jiehaa!

Ik ben in vorm vandaag, behalve dan om mijn commando’s uit te voeren. Ik heb wel andere dingen die mij bezig houden!!

We maken met de groep een wandeling door de regen (verslag Hilde). Maar dat lukt amper zonder trekken. Petra keert hopeloos telkens met mij terug. We geraken weer bijna geen stap vooruit en lopen achteraan de groep.

Dan komen we aan een rustige zandweg tussen de weien waar we één voor één los mogen lopen. Yiehaa! Die plassen hebben we wel gezien! Na een tijdje staan we daar niet met een groep witte Golden retrievers, maar wel met een groep pekzwarte mormels die onder het slijk zitten. Ambiance!!
Op Hachiko terug aangekomen worden we allemaal met een handdoek droog gewreven en mogen we nog even spelen.

Hier op de webstek van Hachiko staan nog meer foto’s…

Tegen het einde mag ik met Bernadette en Rolf mee?? Ik ga 14 dagen op logé bij hen!
Bernadette heeft beloofd mijn dagboek verder op te schrijven voor mij!

Dinsdag 27 mei 2008

Geen wandeling naar de muziekschool vandaag. Frisco en ik mochten wel mee op een ander toerke.

Lanse wandelt met Frisco die zoals gewoonte voorbeeldig zonder trekken meeloopt. Met mij heeft Petra meer moeite. Wij geraken meer achteruit dan vooruit. Ja, ze wil niet dat ik aan mijn leiband trek. En ja, ik weet ondertussen zeer goed dat ze stopt als ik vooruit trek. Dan geraak ik nergens meer en dat is niet leuk. Wat doe ik dan? Ik ga zitten en voel de band rond mijn nek ontspannen. Nu kunnen we toch terug vooruit?? Ja, daar gaan we! Voor twee stappen…. En dan is het weer verkeerd… Petra heeft zéééér veel geduld met mij. Maar als ik voor de zoveelste keer weer met mijn stofzuigersnuit iets interessants ontdek op de grond en haar vooruit trek, brult ze het boos uit. Oei, nu is ze echt boos.

Daar gaan we weer voor een paar stappen, ik trek en nu draait ze volledig de andere richting uit. Dat is gek? Nu gaan we van Frisco weg!???
Als ik mooi naast haar loopt, volgt een “FLINKE KOM!” en krijg ik een koekje. Ik sta stil en eet dit gelaten op want eigenlijk heb ik geen honger.
Daar zie ik aan de overkant een andere hond en blaf er enthousiast naar. Ik wil kennismaken, ik wil gaan snuffelen… en weer trek ik… weg aandacht.
Als ik terug naast Frisco mag lopen, gaat het weer iets beter.

Zaterdag 31 mei 2008

Silke is terug thuis! Joepie, we mogen weer mee naar de muziekschool. Aaikes van kindjes halen!
De aandacht gaat voor de rest van de dag vooral naar Frisco. Hij mag met alle familieleden een keer op de foto. Het gezinnetje lijkt wel triest. Wat is er gebeurd?

Zondag 1 juni 2008

Petra vertrekt ’s morgens na de kindjes, Frisco en mij een dikke knuffel te geven, vooral Frisco krijgt een goeie pakkerd.

Even later staat Caroline van Hachiko aan onze deur. Moet ik weer mee? Nee, Frisco gaat mee??? Daag Frisco!!
Arne vertelt de kindjes dat het bazinnetje van Frisco weer beter is. Zo kan Frisco haar weer gaan assisteren. Hij is immers nog altijd assistentiehond en hij doet dat nog goed. Petra heeft dikwijls met hem getraind. En ik heb daar ook veel van geleerd. Hij was mijn trouwe maat en voorbeeld!
Het ga je goed, Frisco!!
Ik loop een beetje verloren… en mis mijn speelkameraadje…

In de namiddag komt mijn gastmama mij ophalen om naar de hondenclub te rijden. ’t Is daar Clubkampioenschap. We staan aan de draad van het terrein te kijken naar de gekste modellen hond. Maar ze zetten wel hun beste pootje voor om clubkampioen te worden.

Op het terras van het café lanceer ik hier en daar een aanval op een hond. De ene kan er mee lachen, de ander gaat er van blaffen. Alleszins sta ik hier ook al bekend als een speelvogel eerste klas.
Even later gaan we even joggen langs de watersportbaan. Dat is leuk! Ik spring enthousiast op maar dat vindt Petra dan weer minder leuk…

We gaan terug naar het terras en van alle emotie val ik op Petra’s schoot in slaap, terwijl de prijsuitreiking van het clubkampioenschap bezig is.

Vrijdag 23 mei 2008

Petra heeft van onze sessieverantwoordelijke van vzw Hachiko opdracht gekregen een pasfoto van mij te trekken. Deze foto komt later op het gastgezinpasje. Dit zal het bewijs zijn dat Petra gastgezin is van een assistentiehond in opleiding. Hiermee heeft zij de toelating mij mee te nemen naar plaatsen waar gewone huishonden niet toegelaten zijn. Nu besef ik echter nog niet dat ik geen gewone huishond ben! Om mij als een assistentiehond te gedragen is er nog werk aan de winkel, luister maar…

Voor de grap trekt Silke mij een bikini aan. Ben ik niet mooi?

Dan volgt de serieuze fotoshoot:
Petra kiest de achterdeur als witte achtergrond. Eén probleem: de achterdeur heeft een drempel.

Dus ik vlieg op de poef om mijn kop tegen de witte achtergrond van de deur te krijgen. Bah, hier sta ik niet echt open voor. Dan kent ze mij nog niet! Stilzitten is niets voor mij, dus ik spring van op de poef onmiddellijk een interessant bewegend blaadje achterna.
Tweede poging: ik vlieg terug op de poef, maar krijg zo jeuk achter op mijn gat dat ik moet bijten… net als Petra de foto trekt, schuif ik van de poef!
Derde poging: ik vlieg terug op de poef. Deze keer helpt Silke. Die houdt een piepend speeltje boven Petra’s hoofd. Interessant! Het resultaat is volgende foto. Mooi hè?

Maandag 26 mei 2008

Silke is deze morgen heel vroeg op bosklassen vertrokken met haar klas. Deze week is het duidelijk rustiger in huis.

Frisco moet voor zijn eten altijd eerst zitten en blijven zitten. Ik doe dit spelletje graag mee. We zitten dan mooi naast elkaar, Frisco en ik, te wachten op het bevrijdende woord.

En dan vliegen we naar onze etensbak. Hoewel, vliegen, ik ga er zoals gewoonlijk schoorvoetend op af, want ik eet niet zo graag… Petra is bijna de wanhoop nabij dat ik maar twee derde eet van wat een pup van mijn leeftijd normaal moet eten. Maar ik zie er toch niet onderkomen uit? Wat maakt zij zich zorgen? Ik heb gewoon geen zin in meer! Sinds enkele dagen krijg ik een ander smaakje brokjes erbij: lam en rijst. Ik ben ook hier niet wild enthousiast van… Als ik na enkele happen genoeg heb, lokt Petra mij terug naar de etensbak. Om haar een plezier te doen, eet ik toch nog enkele hapjes.

Zaterdag 17 mei 2008

Ik speel ’s morgens met de kindjes binnen, want het regent alweer… Ik doe steeds meer mijn best om mijn commando’s uit te voeren. Ik ontdek dat het eigenlijk wel plezierig is als ik doe wat ze vragen. Het is een spelletje waarbij ik telkens leuk beloond word! Daarvoor doe ik het!

In de namiddag maken Petra, Frisco en ik een leuke wandeling. Ik mag een stukje loslopen en maak van de gelegenheid gebruik om lekker te ravotten met Frisco op een groot plein… tot ik mijn neus achterna ga en een dode vogel vind. De gebrulde ‘NON’!!! van Petra hoor ik wel maar ik dat vogelkadaver is onweerstaanbaar… Dan word ik in mijn nekvel gegrepen en is het gedaan met de pret… Petra is woest en trekt het kadaver uit mijn muil… Loslopen zit er voor de rest van de wandeling ook niet meer in. Ik doe wel mijn best om mooi aan de leiband naast Frisco mee te lopen.

Zondag 18 mei 2008

In de namiddag stappen we met de familie in de auto en rijden naar een plek aan een groot nieuw gebouw waar veel mensen zijn. Er zijn mensen die plantjes staan te verkopen en mensen die rondwandelen en die mij willen aaien, ook veel hondjes. Dus ik heb weer de grootste moeite om mijn aandacht bij het wandelen aan de leiband te houden…
Ik kijk even raar op als er een enorm grote mens verschijnt met hele lange benen (circusman op stelten). Als Petra mij opheft om mij te laten aaien is het oké voor mij.
Silke en Lanse gaan uit de bol op rare fietsen, een grote bal waar ze op kunnen lopen, op stelten… Ze oefenen om circusartiest te worden: ze doen evenwichtsoefeningen op rare voorwerpen en jongleren met de diabolo. Geïnteresseerd volg ik elke beweging van de diabolo in de lucht en op de grond. Ik mag hem zelfs even apporteren en loop er fier mee in mijn muil rond tot ik een bos sleutels hoor rinkelen voor mijn neus. Dan kies ik toch maar voor de sleutels.
Als ik op een terras op de schoot van Silke zit, verteder ik weer vele harten van de mensen rondom mij.

Donderdag 22 mei 2008

Voor we naar Hachiko vertrekken spelen Silke en ik in de tuin. En we houden een heuse fotosessie. Petra zegt dat ik 14 dagen op logé ga…

Even later zie ik op Hachiko mijn vriendjes allemaal weer! Joepie, feest! Silke is ook mee. Ze roept mij en meteen kom ik aangespurt, maar al de andere puppies ook! Silke moet hier hard om lachen en moet zwemmen tussen de honden.

Doodmoe ben ik van al dat spelen als we terug naar huis rijden. Ja, ik mag terug met Petra mee, geen uitwisseling vandaag, maar wel volgende sessie!

Dinsdag 13 mei 2008

Het vrouwke is jarig! Weeral cadeautjes! Ik mag naar hartelust ravotten in de tuin met Frisco en de kinderen. Ik ben nog steeds verliefd op het konijn ‘Zwartje’ en wijk geen meter van haar ren vandaan. Elke beweging van haar heb ik gezien…
In de namiddag vlieg ik in mijn bench in de auto en rijden we een uurtje richting Mortsel.
In de tuin bij de ouders van Petra gedraag ik mij voorbeeldig. Het bezoek dat daar langskomt, krijgt uitgebreid uitleg over Hachiko en over mijn opleiding tot hulphond. Regelmatig lanceer ik wel een aanval op Frisco en speel holderdebolder met hem.

Woensdag 14 mei 2008

Ik mag vandaag mee naar de Zoomart. Daar word ik getrakteerd op een hele reeks aaikes en knuffeltjes van kindjes en grote mensen.
Het vrouwke was zeer tevreden, want daarna mag ik mee op wandel. Op de middenberm van een groot druk kruispunt werd ik toch wel een beetje zenuwachtig en ben beginnen kakken vlak voor het voetgangerslicht terug op groen sprong. Tegen de tijd dat het vrouwtje alles had opgeruimd, was het terug rood voor de voetgangers. Alléz, we zijn uiteindelijk toch de baan over geraakt en ik heb voorbeeldig naast het vrouwtje aan de leiband gelopen in het park… tot ik een andere hond en veel kindjes op speeltuigen zag, dan vergat ik even dat ik vast hing aan een leiband. Ik kon mij niet meer houden…

Daarna nam het vrouwtje mij mee op de tram voor een kort eindje. Dat deed mij niets! Ik heb zelfs van voor naar achter gewandeld in de rijdende tram! Stoer hé?

Donderdag 15 mei 2008

Vandaag heeft het buiten gegoten… Met het gevolg dat ik niet veel zin had om buiten een besoinske te gaan doen. De achterdeur was ook heel de dag dicht, dus… laat ik nu en dan een plasje achter binnen.
Het vrouwke merkt het even later, maar kan mij lekker niet naar mijn voeten geven want ik ben niet op heterdaad betrapt. Ze moeten die achterdeur maar openlaten!

Even later word ik toch buiten gestuurd en doe mooi mijn kakje buiten. Het is nog steeds aan het regenen, maar regen kan ook leuk zijn! Daar ontdek ik een kanjer van een slijkplas en begin erin te ravotten. Graven geeft een speciaal effect! Tof!
Even later vindt Petra mij en begint te lachen. Er worden wat foto’s genomen en dan laten ze mij binnen tot op de mat. Onder luid gemopper word ik van kop tot teen ruw drooggewreven met een handdoek die eerst wit en dan zwart is…

Zaterdag 3 mei 2008

Op de hondenclub toon ik de andere hondjes hoe je zonder trekken naast het baasje moet lopen (alleszins voor eventjes toch) en dan erop los spelen met Maya (precies mijn mama!).

Van alle emoties zit ik weer met de diarree…
Later op de dag mag ik samen met Frisco mee naar een scoutsterrein vol mensen die aan het eten zijn. Feest onder de tafels, joepie!
Misschien waren die chips er toch teveel aan, want deze nacht weer diarree…

Maar ’t vrouwke heeft toch wel veel sponsorkaarten voor de Hachikodogdays verkocht door te vertellen over mij en Frisco met zijn geel jasje aan…

Donderdag 8 mei 2008

Sessie! Ik heb al iets meer moed om met de groteren te ravotten. Aan de leiband lopen daar is vandaag geen beginnen aan… Ik heb veel interessantere dingen te doen, maar tug en aboie en zoek-apporte en knie lukken wel aardig. En door die tunnel kruipen in de tuin daar krijg ik maar geen genoeg van…

Zaterdag 10 mei 2008

Een wandelingetje door de Prettige Wildernis in Sint-Amandsberg lukt al aardig! Ik heb er lol in.
Mee de sporthal binnen als een echte hulphond – opvolger van Frisco – om te supporteren voor Silke die meedoet aan een trampolinewedstrijd. Weer een dag vol aandacht van de mensen! Het leven is mooi…

Zondag 11 mei 2008

Vandaag is het “moederkesdag” voor de mensen. Mijn vrouwtje is in de bloemetjes gezet en loopt heel gelukkig rond. Plots beseft ze dat het leuk zou zijn dat ook ik een briefje stuur naar mijn mama bij de kweker van Hof Tenberge. Daar ben ik geboren en opgegroeid.

Het vrouwke zet zich voor de computer en begint te typen… Ik krijg ondertussen een stroom van lieve woordjes over mij maar begrijp er eigenlijk niet veel van… Ze toont mij ook foto’s van op de hondenclub, van toen ik met Maya kon spelen.

Deze brief is het resultaat:

Beste Rudy,

Hier wat nieuws van Alix, het Hachikopupje in opleiding (teefje geel) uit de nest van Enya.

Ik heb deze week jullie website bekeken en was aangenaam verrast door de leuke foto’s van haar nest en de uitgebreide informatie die jullie kennel biedt.
Alix is ondertussen uitgegroeid tot een energiek pupje met een eigen karaktertje met de nodige deugnieterij, maar heel leuk en lief!

Ik laat haar zelf haar belevenissen aan haar mama vertellen…

Met vriendelijke groeten,

Petra

“Gelukkige moederkesdag, mama Enya!
Ik zit nu al enkele weken bij een gastgezin in het Gentse.
Maar je moet je niet ongerust maken! Ik heb het hier ongelooflijk naar mijn zin. Elke dag speel ik met Frisco, een 10 jaar oude bruine labrador die hier ook op logement is en die als een echte bompa voor mij zorgt en met mij ravot. Frisco zegt dat hij al afgestudeerd is als assistentiehond en dat ik ook leer voor assistentiehond.
En ik ben al goede maatjes met de 2 katten, de cavia en het konijn (zeer interessant! Ben ik verliefd op…) hier in huis.
De 2 kindjes hier spelen ook veel met mij. Ik ben dol op kindjes.

Ik heb hier al van alles meegemaakt! Overal pakken ze mij mee op wandel.
Ik mag mee op de bus naar de markt. Al dat interessants dat daar op de grond lag… mijn bazinnetje moest nogal wat doen om mijn neus van de grond weg te lokken… Toen was ze het beu en heeft ze mij opgepakt. Maar dan geraakte ze geen 2 stappen ver of er wou wel iemand mij aaien), in de stad, naar een schoolfeest (heerlijk al die aandacht van kindjes!), …

Eén keer moest ik kijken en luisteren naar mensen op een podium met rare lawaaimakende dingen in hun handen. Ik ben toen in slaap gevallen in de jas op de schoot van het meisje… dat lawaai kon mij niets schelen!

Om de 14 dagen zie ik zusje Amos in Merelbeke. En spelen dat we daar doen! Samen met nog 4 andere oudere en wildere pups maken we de grootste lol. Dat zijn daar superleuke lessen!

Een andere keer reden we een heel eind met de auto naar een plek met alleen maar zand en water. Wauw, ik heb daar in het water gespeeld en ik heb nogal zitten rollen en graven in dat zand daarna. Ik zag er proper uit met mijn pels vol zand… dan heb ik mij een keer goed uitgeschud en ‘t vrouwke hing toen ook vol zand.

Laatst gingen we naar een grote zaal (Frisco was ook mee met zijn jasje aan) supporteren voor het meisje. Daar vlogen allemaal mensen door de lucht (trampolinewedstrijd). Dan keek ik toch wel raar op. Maar al de aaikes van de kindjes ginder maakten veel goed. En ik voelde mij net een filmster. Zoveel foto’s zijn er van mij getrokken!

Je ziet, ik stel het hier wel!

Hoe gaat het ginder? ‘t Is daar stil zeker nu? Hoor je nog iets van mijn broertjes en zusjes?
En heb ik al neefjes of nichtjes bij?

Dag lieve mama!

Poot,

Alix

Zondag 27 april 2008

Even goedendag zeggen op de hondenclub Bassebeek.
Ik heb van mijn leven nog niet zo rare modellen hond gezien!?
En dan terug de auto in op weg naar een huisje aan zee waar ik de ouders van Arne voor het eerst zie.

Daar mag ik in de tuin aan een lang touw ravotten, want er zijn gaten onder de afspanning waar ik oh zo graag door zou kruipen om achter de draad op verkenning te gaan…
Nog eventjes slapen en dan naar een plek vol zand en veel water…
Ik rol daar lekker in het zand nadat ik eerst kennis heb gemaakt met water, veel water…
Mijn pels ziet er lief uit… Maar ik vind het super!

Donderdag 1 mei 2008

Ik mag samen met Frisco te voet mee naar een openluchtconcert op het plein van Gentbrugge.
Het dochtertje Silke heeft vandaag wat in mijn dagboek opgeschreven:

Hallo dagboek ik ben hier nu al een tijdje maar vandaag was het een superavontuur. Het begon zo: er was een vriendin van mijn knuffelbaasje komen spelen. Het waren gelijk tweelingzussen. We gingen naar allemaal rare mensen kijken. Toen het begon schrok ik me een hoedje! Ze hadden allemaal rare dingen in hun handen en uit die rare dingen kwam er geluit. Ik was eventjes bang en dan mocht ik op de schoot van knuffelbaas. Toen de rare mensen een slaapliedje speelden viel ik in slaap op de schoot en in de jas die het knuffelbaasje aan hat. Andere mensen kwamen altijd rond met dingen die er overheerlijk uitzagen maar natuurlijk mocht ik er geen hebben. Toen het knuffelbaasje warm had mocht ik op de schoot bij mijn speelkameraad en dat was lachen!
Toen we thuis waren mocht ik eten en drinken en dan een beuswanke (=besoins) doen. Toen de kindjes naar bed gingen mocht ik noch wat tv kijken op schoot bij mijn baas en toen zzzzzzzzzzzzzzzzz… einde!

Dinsdag 22 april 2008

Een rustige dag met Fauve die Frisco en mij ’s morgens liet spelen in de tuin en Arne die ons in de namiddag gezelschap hield.

Als het vrouwke thuiskomt, haalt ze de leiband van de kapstok en ja, dan weet ik dat ik meemag op avontuur! Dit wandelingetje ken ik al! We gaan Silke halen.
Op de terugweg van de muziekschool was ik zo moe dat Silke mij in haar rugzak naar huis droeg. Petra moest de muziekschoolboeken dragen…

Donderdag 24 april 2008

Heel de sessie was er met mij geen huis te houden! Zo opgewonden en blij was ik dat ik Amos terugzag!! Petra probeerde wel met overtuiging en met alles wat ze in haar mars had om mij te laten tonen wat ik al van commando’s kon, maar ik moest nu éénmaal spelen! Die commando’s zullen voor een andere keer zijn… Allez, een blafje kan er wel af en voor een bos rinkelende sleutels wil ik wel op de knie komen hangen, maar dan weer snel gaan spelen!
Ik heb kunnen ravotten tot ik er bij neerviel … en dat was pas in mijn bench in de auto op weg naar huis.

Zaterdag 26 april 2008

Eerst mee om kennis te maken met de ouders van Petra. Twee lieve mensen die mij ook weer knuffelden.
Ik heb daar in de tuin leuk gespeeld met Frisco!
Dan mee Silke naar een vriendinnetje gaan brengen en halen. (Leuk, weeral aandacht van kindjes!).

Vrijdag 18 april 2008

Ik mag met het vrouwke mee op de bus naar de markt. Wauw, dat was een onderneming! Niet gemakkelijk. Op de bus was ik eerst onwennig, maar al de aandacht die ik daar kreeg van aaiende mensen maakte veel goed.
Op de markt kon ik geen 2 stappen zetten of ik zag iets interessants op de grond liggen, of ik werd geaaid door gillende mensen die mij ‘oh zo’n schattige hond’ vonden… Heel plezant; voor het vrouwke minder want zij wou altijd maar vooruit. Dan heeft ze mij maar in haar armen genomen, ik was toch moe… Toen geraakten we weer geen 2 stappen vooruit, want heel wat mensenhanden wreven mij over mijn bol en kirden het uit.

Samen met het vrouwke en nog een paar andere mensen zijn we een hele kleine kamer binnengestapt die bewoog (lift)! En dan kwamen we beneden in een ondergrondse parking uit met heel veel auto’s en veel lawaai… En dan nam Petra, mij dragend, de trap weer op naar buiten (aan de lift stonden er teveel mensen te wachten.)

Terug boven stapten we de winkelstraat in, ik fier met mijn staart de lucht in en kwispelen maar. Dit vond het vrouwke schitterend! Blij dat ze was dat ik zo mooi meestapte. Tot ik aan de kant nog een kleine puppy zag! Vreemd!? Die deed net hetzelfde als ik! Juist toen ik blafte, blafte hij ook maar zonder geluid… Het vrouwke zei dat dat ook Alix was in de spiegel…

Genoeg voor vandaag! Terug de bus op en weer naar huis voor mijn maaltijd en mijn slaapke!

Zaterdag 19 april 2008

Vandaag mocht ik mee naar de opendeurdag op de school van de kindjes!
Leuk! Weer al die aandacht en vele kinderhandjes die mij wilden aanraken en die met mij wilden spelen!
Midden op de speelplaats moest ik toch wel hoognodig zeker! Gelukkig had het vrouwke een zakdoekje en zakje bij, maar toen ik wou helpen, protesteerde ze wel…

En dit alles terwijl de kindjes een ijsje aten…
We hadden daar nogal bezien hoor. De kinderhandjes die mij aangeraakt hebben kan ik niet tellen…
En Arne glunderde want hij had weer gescoord bij zijn leerlingen!