Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Zaterdag 2 augustus 2008

Arne is deze ochtend vroeg vertrokken met een volgeladen auto. Die zien we deze week niet meer… Tegen de middag mag ik mee de kindjes naar het station brengen. Ze vertrekken op scoutskamp. Petra en ik blijven alleen achter. Het zal rustig worden in huis…

Zondag 3 augustus 2008

Tegen de middag rijden we met ons tweetjes naar Beervelde voor de Hondsdolledag. Hopelijk blijft het droog want deze voormiddag hebben we verschillende stortbuien gehad. We komen aan in een zeer groot park vol met allerlei soorten honden; ik weet niet waar ik eerst moet kijken en ben weer door het dolle heen.

Overal staan kraampjes met hondenartikelen en gaan hondenactiviteiten door. Als we bij de stand van Hachiko aankomen, herken ik kwispelend Zara en Goodwill en nog een paar andere ouwe bekenden. Samen met Zara en haar gastmama doen we een grote wandeling langs de attracties. Ik mag onder andere over planken lopen boven water. Niet gemakkelijk! Dat wiebelen maakt mij onzeker… maar toch bereik ik fier de overkant. Een eindje verder komen we nog Alpha tegen. Mijn gastmama heeft tevergeefs pogingen gedaan om mijn cape deftig te houden voor de demonstratie straks. Ik kan niet aan de verleiding weerstaan om samen met Alpha eens goed over de grond te rollen. Het is niet omdat we assistentiehond worden dat we niet mogen spelen hè! Een mevrouw blijft stilstaan bij ons en geeft de opmerking dat het haar deugd doet te zien dat wij ook mogen spelen en niet altijd moeten werken… Ze moeten nogal een idee hebben van een ‘hulphond’… Wij zijn nog pup hè! Touwens ook de afgestudeerde assistentiehonden spelen nog, hoor. Even later worden we als twee ‘grijze’ varkens, euh pups uit elkaar gelokt en vervolgen we elk onze eigen weg.

Een beetje verder komen we bij een hondenkar getrokken door twee gigantische honden. Deze Belgische Mastiffs zijn een bijna uitgestorven ras. Die twee zijn wel superlief als ik met hen kennismaak. En ik mag een ritje maken! Ik hou me flink in die wiebelende kar maar ben er toch niet helemaal gerust in… Als de kar stopt, zijn we net op tijd voor de Hachikodemonstratie. Samen met nog andere hulphonden in opleiding, Y-, Z- en A-lichting en met de assistentiehonden tonen we wat we (gaan) betekenen voor een persoon met een handicap. De belangstelling is groot en de omstaanders zijn gul.

Na de demo leunen Zara en ik op commando over een haag om naar een demonstratie doggydance te kijken. Bij een tweede poging mijn voorpoten op de haag te zetten, ben ik iets te enthousiast en spring maar meteen helemaal in de haag… Een komisch zicht…

Als we merken dat iedereen begint in te pakken, vertrekken we huiswaarts.

Zaterdag 26 juli 2008

Ik mag nu regelmatig mee naar de winkel, met mijn cape aan natuurlijk. Gewoonlijk trekken we dan wel de aandacht van de mensen rondom ons. Vandaag kwam er weer iemand naar ons toe gestapt met de vraag of de hond wel binnen mocht in de winkel. Met veel geduld legt Petra uit dat ik een assistentiehond in opleiding ben. En dan volgt goedkeurend geknik…
Deze avond gaan we uit met de hele familie! Elke laatste zaterdag van de maand is er in het centrum van Hachiko in Merelbeke het ‘Hulphondencafé’. Vanavond serveren ze ijsjes en cocktails! Voor de mensen natuurlijk! Wij, honden, zijn tevreden met een grote emmer vers water en de vrijheid om te ravotten met onze kameraden… Wat hebben wij een plezier! Het loopt daar vol met loslopende honden. Tussen de stoelen en de rolstoelen door en in de tuin, mogen we dan allemaal samen spelen tot onze tong op de grond hangt… Superleuk gewoon!
Als we daar toekomen, zetten mijn gastouders zich te babbelen met Daphné, die Petra helpt met mijn blog.

Ik spurt met de kindjes, Zara, Yves, Beer, Pistache, Neutro, Valéas en nog een paar andere de tuin in. De organisatoren van de Hachikodogdays maken ondertussen de opbrengst bekend en overhandigen Caroline en haar ploeg een cheque van bijna 14 000 euro! Schitterend!!
Als Silke haar ijsje gaat halen, krijg ik net als de andere honden een bandana om mijn nek. Fier ga ik verder spelen. Als ik mij een tijdje later toch uitgespeeld aan Petra’s voeten leg, is het al weer tijd om naar huis te vertrekken en mij daar doodmoe op de grond neer te ploffen.

Donderdag 31 juli 2008

De vakantiesfeer zit er goed in. Het is snikheet vandaag en ik weet niet waar kruipen van de warmte. Gaan we binnenkort op vakantie misschien want mijn gastgezin is weer druk bezig materiaal aan het verzamelen en opstapelen in huis… Ik word er ook een beetje onrustig van… ’s Avonds rijden Petra en ik met de auto richting Merelbeke voor de Hachikosessie. Met dit zomerse weertje trainen we buiten in de tuin. We leren correct aan de leiband lopen, allerlei rare hindernissen nemen, en dat we in de auto moeten blijven ook al staat de kofferdeur open… Ondanks de hitte spring ik vlot in de auto. Ik mag immers niet onderdoen voor mijn vriendjes… En ik heb ook begrepen dat ik moet wachten op een signaal om terug uit de auto te mogen springen… Ik doe super mijn best en Petra is tevreden.

Dinsdag 22 juli 2008

Ik krijg mijn Hachikocape aan en we zijn weer weg! Even later springen we op een overvolle tram. Even moet ik wennen aan dit rijdend voertuig maar ik gedraag mij voorbeeldig onder de vertederende blikken van de omstaanders. Petra vertelt weer de hele weg over mij en Hachiko. Dan hoor ik ‘TING!’ en moeten we de tram uit. Op een groot plein zie ik plots een hoop honden met gele capes… en ja, een massa speelkameraden! Amos, Austri, Alpha, Alien en Airco zijn er ook! Wel 27 honden met baasjes verzamelen daar! Het is tijd om onze kunsten te laten zien op de Gentse Feesten.

We starten alvast met een demonstratie. Met het geld dat de mensen geven, kan Hachiko misschien binnenkort nieuwe pups kopen… En ja, we hebben al succes: we worden omsingeld door heel wat geïnteresseerden die onder de indruk zijn van ons kunnen en ons spaarpotje spijzigen! Ik dacht dat ik al veel kon, maar als ik zie wat de anderen kunnen, moet ik nog veel bijleren… Maar ja, ik ben ook nog maar 5 maanden hè… Met heel de troep, Caroline van Hachiko op kop, gaan we verder op wandel. Ik ben dol en opgewonden en heb daarom de grootste moeite van de wereld om mij te concentreren op mijn gastmama. Ik moet immers zonder trekken aan de leiband lopen. Heel moeilijk met al die vriendjes rond mij en al dat interessants op de grond… Onderweg moeten we van alles doen. We komen aan rotsblokken en roosters waar we over moeten, maar dit is spannend! Bij mijn zusje Amos en Alien spoot het water plots naast hen uit de grond. Nieuwsgierig snuffelen ze aan de waterstraal.

We vervolgen onze weg, geven hier en daar een demo en dan is het tijd voor een beetje rust. Alle mensen gaan aan tafels zitten om iets te drinken. Wij, hondjes mogen onder tafel uit onze drinkbakjes lebberen. Eén voor één vallen mijn kameraadjes van vermoeidheid in slaap. Maar ik ben niet moe! Ik geef niet op! En ik gun ze hun rust niet. Komaan Amos, nu niet slapen! We kunnen toch spelen!?

Plots staan een paar gastgezinnen recht en moeten we mee. Op het plein lopen een paar reuzenmonsters met bewegende koppen. Raar, maar ik ben niet echt onder de indruk en laat het allemaal gebeuren…

Even later leggen de oudere honden zich middenin de mensenmassa allemaal naast elkaar neer en stappen hun baasjes van hen weg. De langste hondenketting? Wij A’tjes mogen rond hen wandelen, maar ze blijven mooi liggen! De omstaanders zijn onder de indruk. Tussen het lawaai en de drukte bewegen we ons naar de bekendste plekjes van Gent en tonen onze kunstjes. Zo gaan we de hele namiddag en avond door met de nodige rust- en drankpauzes natuurlijk! Al de andere honden hebben zo wel al eens hun slaapje tussendoor gehad. Ik blijf actief tot grote verwondering van mijn gastmama. Tot bij de laatste drankstop, vlak voor de meesten naar huis willen keren. Dan leg ik mijn kopje doodmoe op de grond en val in slaap. Eindelijk rust gevonden! Petra vindt het zonde maar we moeten nog verder, dus maakt ze mij wakker.
Als het al donker is, blijven we met nog een drietal honden over die uiteindelijk richting tram en vervolgens huiswaarts keren. Amai, dat was een belevenis!

Vrijdag 18 juli 2008

Pas als het al donker is, komen we in Gentbrugge aan. Amai, dat was een lange rit met de auto! Maar ik heb mij voorbeeldig gedragen… Ik ben een beetje stijf in mijn poten als ze mij uit de auto tillen. Lanse is al in slaap gevallen. Die wordt ook uit de auto gedragen, recht naar zijn kamer. Ik ga onmiddellijk vrolijk kwispelend de katten Cleo en Roefel dag zeggen. Blij dat ik weer in mijn vertrouwde omgeving ben, alhoewel op reis was ook een leuk avontuur!
Daar wordt mijn bench terug op zijn plaats gezet. Doodmoe plof ik er in neer. Slaapwel!

Zaterdag 19 juli 2008

Ik krijg vandaag weinig praat van mijn gastgezin… Heel het huis staat overhoop! Ze hebben het veel te druk met uitpakken, wassen en opruimen. Maar aan mijn basisbehoeften wordt wel voldaan. Gelukkig! In de loop van de namiddag springen we de auto in. We gaan naar een ‘poolparty’! Alsof we nog niet genoeg water gezien hebben… en mij kan het niet schelen hoor, maar ik kan mij moeilijk voorstellen dat een mens met dit weer een zwembad induikt…
Ik maak ginder kennis met ongeveer de helft van Petra’s familie. Met een hele bende zitten we op het terras. Voor velen is het de eerste keer dat ze mij zien. Ik hoor Petra vertellen over Hachiko en over het Overhandigingsfeest van 24 augustus.
Het zwembad blijft onbezocht… Twee meisjes die voor dierenverzorgster studeren, nemen mij af en toe mee op wandel. Er is daar een groot plein waar ik naar hartelust mag ravotten. En ik kom voorbeeldig af als ze mij roepen. Wauw, zij kennen wat van omgaan met honden! Terug in de tuin mag ik ook met de kleinere kindjes op wandel. Een kindje laat mijn leiband per ongeluk vallen en ik voel de vrijheid! Ik zie een jonge kat wegspurten achter het zwembad, dus ik ga er achter aan, schuif uit, … bijna het zwembad in… Pff, was dat een afgang…
Even later word ik met een lang touw vastgelegd aan een reuzengrote trampoline. Lanse speelt eventjes een apporteerspelletje met mij. Af en toe geraak ik hopeloos verstrikt: ik begrijp niet hoe dit komt maar als ik veel over en weer loop tussen de poten van de trampoline, wordt mijn touw altijd maar korter… En dan moet iemand mij uit de knoop komen halen…

Lanse is een dappere! Hij springt uiteindelijk toch in het zwembad! Ik wil hem achterna maar dat is nogal moeilijk als je aan een touw vasthangt… Als het al een tijdje donker is, rijden we naar huis.

Zondag 20 juli 2008

Deze namiddag wordt onze straat weer afgesloten voor het verkeer en is het weer speelstraat! Dat betekent buiten zijn en een heleboel grote mensen en kindjes die mij aandacht geven! De kindjes mogen één voor één een klein eindje met mij aan de leiband wandelen. Ik ben het succes van de namiddag! Ondertussen krijgen de mensen van mijn gastmama uitleg over Hachiko en worden de uitnodigingen voor het overhandigingsfeest van 24 augustus ook hier uitgedeeld. Alle hondjes – en mensen – daar heen!!

Donderdag 17 juli 2008

Al vroeg in de ochtend is mijn gastgezin druk in de weer. Opruimen, inpakken, tent afbreken, auto inladen…

Ik kijk toe en waag af en toe een duik naar rondslingerende voorwerpen en afval. Mijn hulp om mee op te ruimen wordt niet altijd geapprecieerd…
Voor mij hebben ze geen tijd tot Silke mij komt halen. Ik mag op het weggetje hierboven even met haar gaan wandelen. Meteen krijgen we een resem kinderen mee als gevolg. Leuk!
Nog even etenstijd en dan de auto in richting hotel van Oma en Opa. De Tante en Nonkel met hun twee nichtjes zeg ik ook vrolijk kwispelend goedendag. De namiddag brengen we daar aan het chique hotelzwembad door. Oma doet mijn Hachikoverhaal aan de omstaande hotelgasten terwijl mijn gastgezin een frisse duik neemt in het zwembad. Ik leg mij te slapen in de schaduw van een boom. Af en toe schrik ik wakker van kindergegil. Maar het is altijd vals alarm…
Met mijn cape aan mag ik ‘s avonds mee op wandel en op restaurant.
Na een dikke knuffel van Silke val ik later op mijn matje naast Arne’s hotelbed tevreden in slaap.

Vrijdag 18 juli 2008

We komen vroeg uit de veren en even later beginnen we aan de lange rit met de auto huiswaarts. De laatste etappe van onze vakantie…

Dinsdag 15 juli 2008

Hoi daar! Ik zit zo te denken wat is het leven toch zalig hier! Lekker lui liggen in het gras, in de schaduw want het is hier warm…

In de late namiddag is het tijd voor actie! Ik mag mee met Lanse en Petra. We bezoeken een boomhut. Ja, ik ben een stoere want ik durf Lanse achterna springen en op het hout van de boomhut wandelen. Ik moet wel opletten waar ik mijn poten zet. De geurtjes die hier hangen zijn uitermate interessant. Ik snuffel honderduit…

We vervolgen onze weg in het bos en de berg op. Even later tilt Petra mij op en volg ik Lanse een stenen jagershut in. De koperen hulzen van de jagers liggen hier nog in een ton en op de grond. Ik neem eentje in mijn muil en ga het fier kwispelend aan Petra tonen in de deuropening. Ik laat de huls wel terug vallen want het proeft niet zo lekker… Als Petra het sein geeft om te vertrekken, moet ze mij wel oppakken om mij terug op de weg te zetten want ik durf de hoge sprong niet aan… Ik ben ook nog maar een pup hè! Ondertussen liggen we wel bijna met twee op de grond omdat Petra uitschuift op de helling met keitjes. Lanse moet hier hard om lachen. Gelukkig kunnen we heelhuids verder. Terug bij de camping mag ik nog een frisse duik nemen in het ondiepe beekje. Ik word wild en waag een spurtje van blijdschap achter een libel. Ze is mij net te vlug af…

’s Avonds nemen de kindjes deel aan een adventureactiviteit voor kids met een touwenparcours, vlottentocht en deathride. Ik ga mee supporteren aan de waterkant: Ik blaf ze tegemoet als ze een voor een aan de katrol het water in belanden… Echt moedig! Jessy, de Schotse terriër is hier ook weer! Bijna springt ze mee op het vlot…

Woensdag 16 juli 2008

Het is snikheet vandaag. Met veel water op zak trekken Arne, Petra en ik erop uit voor een tochtje naar de heide bovenop de ‘Col’. Ik loop vrij voorop met mijn tong bijna tot op de grond. Bij elk plekje schaduw plof ik mij neer op de grond en wacht tot Petra en Arne mij passeren. Gelukkig krijg ik regelmatig te drinken.

Ik vind de heide prachtig! Vrolijk huppelend spring ik de vlinders en hommels tussen de bloempjes achterna… Even later komen we aan in een bos. Het gras en de bramen staan hier zo hoog dat Arne mij een eindje moet dragen. Bijna geraken we de weg kwijt. Maar gelukkig daar is het bospaadje voor de terugweg! Op de camping aangekomen mag ik mij eerst verfrissen in het beekje, voor Petra en Arne een duik nemen in het zwembad.
’s Avonds val ik met de geur van lekkere barbecue in slaap. Dit is onze laatste avond…

Zaterdag 12 juli 2008

Deze middag hebben Arne, Petra en ik een poging gedaan om op een grote wandeling te vertrekken. We zijn nog geen 10 minuten weg of de lucht begint in de verte te rommelen en lichtflitsen schieten door de lucht. Mij kan dit niets schelen, maar Arne en Petra blijven, bezorgd naar de lucht kijkend, staan. We maken vlug rechtsomkeer en zijn … net te laat. Kletsnat spurten we naar onze tent.
Ze wrijven mij droog met een handdoek. Ik denk dat het om te spelen is en start een worstelaanval op de handdoek. Dan vlieg ik voor een tijdje in de bench.
Petra en Arne hebben alle moeite van de wereld om het binnenstromende water in goede banen te leiden en onze spullen in de tent droog te houden.
Uren later is de regen over en kunnen we weer buiten spelen. Ik zet mijn worsteling met de handdoek verder.

Zondag 13 juli 2008

Vandaag vertrekken we weer op wandeling en Arne mag mee. Een stralende dag! En een prachtige wandeling door het natuurdomein waar onze camping op gelegen is: een stukje van de Haute-Languedoc. Ik mag bijna heel de weg los lopen. Af en toe brengt mijn neus mij bij verboden objecten op de grond, zoals everzwijnenstront. Ik spring in enkele plassen die er van de vorige dag nog liggen, word zot en begin wild in een rondje te rennen… Af en toe moeten Arne en Petra mij toch even intomen…

Maandag 14 juli 2008

Opnieuw een bezoekje aan het meer samen met Lanse en Petra. Ik probeer stenen te rapen in het water. En kom er even later kletsnat uit.

Plots staat Lobke, de hond van de camping daar weer! Ik vlieg haar achterna opnieuw het water in en onderneem de tweede zwembeurt van mijn leven. In het vuur van het spel, vergeet ik mijn angst en zwem dapper Lobke achterna. Halverwege kom ik toch terug naar de kant want Lobke is mij te vlug af en kan vlot de stok in het water bemachtigen. Ze komt hem mij trots tonen en op de oever zetten we ons spel verder.
We rollen ons een beetje droog in het gras en lopen dan samen het wegje op.

Zo plots als ze gekomen is, zo plots verlaat Lobke ons en wij keren terug naar de camping.

Bij de receptie mag ik nog even met Lanse met een stok spelen terwijl we wat commando’s oefenen. Dan ben ik toe aan rust…

Donderdag 10 juli 2008

Slecht nieuws … ik heb een probleem: ik zit aan de fles… gelukkig vind ik ook een flesje water…

’s Avonds zijn de kindjes ingeschreven voor een schietcursus op de camping. Ik ga supporteren – … en voor afleiding zorgen – terwijl ze met de karabijn en later met de boog naar de roos proberen schieten. Ik blaf ze tegemoet, maar moet van ’t vrouwke zwijgen… dan leg ik mij maar neer naast een mijnheer die in het gras ligt, mijn kop op zijn elleboog…

Omdat ik op één plaats nog niet lang rustig kan zijn, vind het vrouwke het wijzer om met mij nog een toertje te gaan wandelen. Even verder is het rustig en laat ze mij vrij lopen. Ik ontdek het beekje en storm er uitgelaten door. Dat doet deugd om mijn pootjes te verfrissen!

Plots komt er een koppel met een loslopende witte Schotse terriër aan. Dit buiten de inschatting van ’t vrouwke… Yes, speeltijd! Geravot dat we hebben met een totaal gebrek aan aandacht voor ’t vrouwke die het niet riskeerde om mij op dat moment terug te roepen! Jessy kende ook de weg naar de vijver en ze zwemt graag, dus mijn angst voor het onbekende was totaal weg. Ik heb mijn eerste duik in dieper water genomen en gezwommen!

Toen Jessy uit het water kwam, rolde ze zich in het slijk. Voor mij stond nu een grijze in plaats van een witte terriër…

Gelukkig voor het vrouwke heb ik het niet in mijn kop gestoken hier een voorbeeld aan te nemen… ‘k Heb mij even later in het gras gerold. Zalig!! Dan volgden nog wat hilarische toestanden om mij terug aan mijn leiband te krijgen. Maar ik kan niet tegen alle slimme trucs van het vrouwke op, dus even later loop ik terug netjes aan de lijn.

In afwachting van de uitslag van de schietwedstrijd, drinkt mijn gastgezin nog een glaasje op het terras van de camping. Rood van schaamte waren ze toen ik midden op het terras mijn eten eruit kotste… de ogen van de andere campingbewoners met afgrijzen op ons gericht. Blijkbaar was die wilde speelpartij met Jess mij niet goed bekomen. Gelukkig brengen de doggybags ook hier een oplossing. Handig als je die aan de leiband hebt hangen!

Terug goedkeurende blikken van de campingbewoners.

Vrijdag 11 juli 2008

Tijdens het spelen merkt Silke plots bloed aan mijn flosh… En ja , ik ben weer een kies minder rijk…

Stokken bijten vind ik super. Dat verlicht de pijn aan mijn tandvlees. Maar het vrouwke vindt dit geen goed idee. Ik krijg een kauwbeen in de plaats.

Dinsdag 8 juli 2008

Vanmorgen rijden we naar de winkel in een stadje. Het is nogal druk, dus vind het vrouwke het wijzer mij in de auto te laten. Als ze met volgeladen armen terug aan de auto komen, lig ik rustig te slapen in de autokoffer.

Even later terug op de camping, krijg ik bezoek van Lobke, de hond van de camping. Wauw, die is leuk om mee te spelen! Ze komt mij een tijdje gezelschap houden.

Ik mag voor een lange wandeling mee met ‘t vrouwke en Lanse. Aan een lange leiband ga ik mee de berg op. Elk vlindertje of vliegje in het gras zit ik achterna…

Ik amuseer mij rot met mijn poten in een stroompje en onderweg komen we weer Lobke tegen.

Lobke is deze middag wel smerig geweest. Ik was nochtans zo blij dat ze bij onze tent weer op bezoek kwam … tot ze met mijn kauwbeen op de loop ging…

’s Avonds maak ik met het vrouwke nog een wandeling de berg op! Ik mag los lopen, joepie! Ik word zot en cross wild enthousiast over en weer! Maar als ’t vrouwke ‘KOM HIER! ‘ roept, doe ik super mijn best om af te komen stormen. Even later blijf ik plots gefascineerd staan als ik iets zie ritselen in het gras… Ik waag een aanvalssprong en heb bijna een muis te pakken… Die eerste ‘kom hier ‘ was beter gelukt… het laatste stukje naar onze tent word ik aangelijnd, dat is veiliger…

Woensdag 9 juli 2008

Ik lig rustig te slapen aan de ingang van de tent als er twee kippen passeren op twee meter van mijn neus. Ik zal ze eens goed doen schrikken! Daar vlieg ik naar hen uit! Verschrikt nemen ze de poten. Was ik toch weer even vergeten dat mijn touw een beperkte lengte heeft… Nee, kippen achterna zitten is geen goed idee…

Zondag 6 juli 2008

Maken ze mij hier midden in de nacht wakker!?? Zie je, ik wist dat er iets ging gebeuren hè!
Ik word uit mijn bench gelaten, mag in de tuin nog een plasje gaan doen en geef de 2 katten die op de zetel liggen nog een likje. Dan word ik in de autokoffer geheven op mijn tapijtje dat op twee sportzakken uitgespreid ligt. Ik krijg een knus plekje in de voor ¾ gevulde kofferruimte.
De kindjes worden al slapend in hun autostoel gelegd. Als we beginnen te rijden, voel ik mij eerst niet echt op mijn gemak en verleg mij bovenop een hogere sportzak vlak tegen het hondenrek en vlakbij Silke! Ik lig dik in de weg voor Arne die nu niets meer kan zien door de achterruit. Ik trek er mij niets van aan en vind eindelijk rust.

Bij de eerste stop op een drukke parking maken we een klein wandelingetje voor een plasje en een kakje. Spannend! Er ligt hier zoveel heerlijk afval op de grond dat ik bij elke stap die we zetten wel iets vind dat ik wil grijpen. Leiband of niet, ik moet erbij zien te geraken… Gemakkelijker gezegd dan gedaan… pech, ’t vrouwke heeft het gewoonlijk net iets eerder gezien. Eén keer kan ik wel een kippenbeentje bemachtigen! Maar jammer, dit wordt onverbiddelijk en onmiddellijk uit mijn muil getrokken…
Terug aan de auto krijg ik mijn hondenbrokjes voorgeschoteld. Met lange tanden neem ik een paar hapjes maar echt honger heb ik niet. Drinken lust ik wel.

Dan vlieg ik terug in de auto. Mijn plekje is een beetje aangepast. Ik heb nu meer plaats en lig lager dan daarnet. Ook kan ik mij nu gemakkelijk uitstrekken tot tegen het hondenrek.
Het wordt een hele lange reis met af en toe stops om uitgelaten te worden, te eten en te drinken. Zo zie je nog eens wat van de wereld! Ik maak kennis met de gekste honden en wil met hen allemaal spelen. Ze zeiden me dat we in Frankrijk zijn. Ik vind het hier wel leuk!
In de namiddag komen we toe in een hotel. Terwijl Arne en de kindjes het hotel binnengaan, maak ik een toertje met het vrouwke. Wauw, joepie! Ook hier overal afval op de grond! Zelfs overheerlijke paardenstront! En mijn stofzuigersnuit gaat weer van hier naar daar… Ik maak van op afstand kennis met enkele zigeunerhonden. Die zien er niet zo kennismakingsbereid uit. Ze maken veel lawaai als we in de buurt komen en ik blaf moedig terug, maar deins wel achteruit als we nog dichter gaan. Met een grote boog passeren we hen.
Terug bij het hotel krijg ik mijn Hachikocape aan en stap ik eerst aarzelend, dan nieuwsgierig kwispelend de lift mee in – oh ja, dit is ook zo een bewegend kamertje; dat ken ik al! – en dan naar onze hotelkamer. Chique hoor! Nu ben ik een Hachikohond op hotel…
Een paar keer gaan we met de lift naar beneden om uitgelaten te worden, te gaan eten of voor een rustig afsluiten van de avond in de salon beneden. Overal vertelt mijn gastgezin over Hachiko. Ja, nu kennen ze dat ook in Frankrijk!
Doodmoe van alle speciale belevenissen val ik in slaap…

Maandag 7 juli 2008

Goedemorgen, ik heb heerlijk geslapen! Na een wandelingetje mag ik met mijn cape aan mee gaan ontbijten in een zaal met veel mensen en kinderen. Er hangen hier overal heerlijke geurtjes, maar de andere hondjes die ik buiten door het raam zie, vind ik het interessantst. Opgewonden blaf ik naar hen en ik krijg meteen alle blikken op mij gericht… Oeps! Dit was niet naar de zin van mijn baasjes… Ik krijg naar mijn poten en leg mij dan maar rustig naast de stoel van ’t vrouwke.
Even later gaan we weer de auto in voor de verdere reis.
Op de middag komen we aan bij een hotel waar we oma en opa zien!! Enthousiast begroet ik hen. Die twee ken ik immers!
Ze gaan met zijn allen op een terras eten en ik mag mee met mijn cape aan!

Echt rustig kan ik mij op dat terras niet houden. Twee katten lopend schooiend van tafel tot tafel. Ze hebben totaal geen schrik van mij. Willen ze met mij spelen? Als ik enthousiast blaffend op en neer spring, krijg ik een klauw en een blaas van hen, maar gek genoeg lopen ze niet weg… Als ’t vrouwke vraagt om rustig te zijn, ga ik wel mooi zitten, maar ik houd de katten voortdurend in het oog.

Het is niet echt een rustige maaltijd geworden voor mijn gastgezinnetje, maar je kan wel zeggen dat ik voor ambiance heb gezorgd… Eén ding is duidelijk: ik ben nog aan het leren voor Hachikohond, hè!
Dan is het tijd om onze reis verder te zetten. Nu rijden we tussen de bergen.
Later op de dag komen we toe in een mooi bosrijk dal waar wel 20 tenten staan. Ook mijn gastgezin zet de tent op en ik krijg meteen mijn plaats toegewezen aan een touw vastgemaakt aan mijn bench. Ik kan binnen en buiten lopen en bij mijn drinkbak geraken. Regelmatig maakt de campingtafel of -stoel of tentpiket mijn touw plots korter… Hoe dat kan, is mij een raadsel? Gelukkig helpt iemand van de mensen mij op tijd en stond uit de knoop voor ik helemaal verstrikt geraak en geen kant meer op kan…

Regelmatig mag ik mee op verkenning. Het staat mij hier absoluut aan! Ik maak kennis met veel kindjes die ik enthousiast kwispelend onder de aaikes begroet. En er is hier ook een puppy die nog veel jonger is dan ik! Die is leuk om mee te spelen!
Het was een vermoeiende dag. Als een blok val ik ’s avonds in slaap.