Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Donderdag 7 augustus 2008
Vandaag is het weer zo een druilerige zomerse dag. Petra zegt dat het hondenweer is. Een beetje later is het ’Geen weer om een hond door te sturen’… Soms begrijp ik niets van mensen. Regen is toch leuk? Zoals elke dag word ik buiten gestuurd om mijn behoefte te doen op mijn plekje in de tuin. Het duurt een tijdje voor Petra mij terug binnenlaat, dus ga ik op onderzoek uit. Plots zie ik dat het kraantje van de regenton lekt. Daaronder ligt een zalig grote slijkplas waar ik niet aan kan weerstaan. Ik begin vol overgave te graven. Even later word ik binnengeroepen. Na wat protest laat Petra mij binnen. Mijn slijkbuik en –poten worden aan een grondige reinigingsbeurt onderworpen, evenals de vloer.
In de namiddag zelfde scenario. Alleen kan Petra er nog minder om lachen omdat ze net de woonkamer helemaal opgedweild heeft en we op het punt staan Lanse te moeten gaan afhalen van het station. Die komt vandaag terug van scoutskamp. In plaats van mee te mogen, vlieg ik vuil mijn bench in en Petra vertrekt alleen. Een tijdje later mag ik Lanse enthousiast kwispelend verwelkomen. Leuk, weer leven in huis! Mijn speelkameraad is terug!

Donderdag 14 augustus 2008
Arne is al een tijdje ook terug thuis en Silke is sinds gisteren afgehaald aan het station. Onze roedel is dus terug compleet. We zijn nog volop in vakantiestemming. De voorbije dagen waren eigenlijk heel gewoon: eten en slapen, een wandeling op tijd en stond met wat spelen erbij.
Deze avond is het weer Hachiko-time! Joepie! Het zien van mijn kameraden maakt me weer zo ongedurig dat ik alle moeite van de wereld heb om netjes aan de leiband te volgen… Maar als beloning is er de vrijheid en een dol spel met mijn zusje Amos en Alien en Airco en Alfa. Maar er is één verschil vandaag: geen Caroline te zien??? Rolf roept mij bij zich. (Die ken ik nog van de uitwisseling: een aantal weken geleden ben ik bij hem en Bernadette voor 14 dagen op logé geweest). Vandaag train ik met Rolf; Petra geeft les. Ik probeer wel mijn best te doen, het ene commando lukt al wat beter dan het andere, maar ik heb het zoals gewoonte moeilijk om mijn aandacht erbij te houden. Elke gelegenheid om met mijn speelkameraden contact te zoeken en te spelen, grijp ik aan! Doodmoe ben ik als we naar huis rijden.

Vrijdag 15 augustus 2008

Zoals jullie weten heb ik zeer veel dierlijke huisgenoten. Vandaag neemt Petra de degoekooi onder handen. In een onbewaakt moment zie ik deze kooi op de tafel staan. De zenuwachtig over en weer en op en neer springende 4 degoes trekken mijn aandacht en voor ik het besef sta ik met mijn voorpoten op de tafel deze diertjes gefascineerd te volgen. Silke heeft dit in de mot en trekt gauw een foto. Deze diertjes leven nog steeds hoor! Ik heb alleen maar gekeken…

Dinsdag 19 augustus 2008
Als jullie dachten dat honden geen lievelingsknuffelbeesten kunnen hebben, dan hebben jullie het mis! Mag ik jullie voorstellen: Goofy.

Lanse heeft een tijdje geleden opkuis gehouden in zijn knuffelbeesten en heeft mij Goofy cadeau gedaan. Lief hè? Voor Goofy draag ik ongelooflijk veel zorg. Ander speelgoed durft al eens sneuvelen omdat ik mijn tanden niet altijd onder controle heb. Goofy niet, die blijft heel.

Hij is mijn steun en toeverlaat, mijn speelkameraad. Ik kan uren met hem spelen zonder tussenkomst van een mens of andere hond. Ik gooi hem dan in de lucht, hij valt op de grond en dan duik ik achter hem om hem weer op te rapen. Een ongelooflijk leuk spelletje dat ik zelf heb uitgevonden. Goed hè?

Dinsdag 5 augustus 2008

Mijn gastmama doet mij mijn cape om en neemt mij mee naar een groot station in Gent. Tussen de gehaaste mensen zoeken we de weg naar het juiste perron. Met een oorverdovend lawaai komt een monster van een trein aangereden. Dit helse lawaai komt mij bekend voor van de treinen op de brug bij ons in Gentbrugge. Maar dit is de eerste keer dat ik een trein zo dichtbij op me zie afkomen. Niet te verwonderen dat ik even onder de indruk ben. De deuren van de trein gaan voor mijn neus open. Met wat aanmoediging waag ik de sprong over de enge afgrond op het gelukkig niet zo hoge trapje van de dubbeldektrein, maar ik hou mij flink en ben fier dat ik deze hindernis aandurf. Ik voel mij net een stunthond…

In de trein zoeken we een plaatsje. Enkele mensen kijken nieuwsgierig naar mij en er volgen goedkeurende blikken van herkenning ‘kijk, dat is zo een blindengeleidehond…’. Een gesprekje met mijn gastmama verduidelijkt dat ik een assistentiehond word voor een persoon met een handicap… Als de conducteur langskomt, toont Petra haar ticket en haar gastgezinpasje. Hij is overtuigd dat er voor mij geen treinticket nodig is.
De rest van de rit leg ik mij voorbeeldig rustig onder de bank.
Als we van de trein afstappen, herken ik in de verte Alien, ook een hulphond in wording van onze lichting, en Rolf. Ik verander plots in een dolle hulphond… Ik doe springend van hier naar daar wel moeite om bij Petra te blijven en niet te trekken. Zo geraak ik immers het snelst bij Alien… Buiten het station vindt Petra het wijzer mijn cape uit te doen en ons twee even te laten dollen. Dan een kakje en een plasje en een wandeling richting huis van Rolf en Bernadette. Ik herken de straat nog goed! Ik ben een tijdje terug bij de uitwisseling immers bij hen op logé geweest. Ik spurt naar de achterdeur richting tuin maar bots in mijn onoplettendheid tegen de glazen deur die Bernadette net niet op tijd heeft kunnen openen… Gelukkig zonder brokken te maken… Mijn kop en de deur zijn blijkbaar uit stevig materiaal gemaakt!
Dan volgt een uurtje ravotten met Alien in de tuin! We geven niet op! Telkens als Alien zich moe neerploft, waag ik opnieuw een aanval en krijg ik ze terug aan het spelen. Ondertussen keuvelen de mensen op het terras.
Om ons (lees Alien) even rust te gunnen, wordt Alien een kwartiertje in de bench opgesloten. Het begint toch net te regenen, dus vluchten we even naar binnen. Dan trekken de mensen hun regenjas aan. Het weer houdt ons niet tegen een deugddoende duin- en strandwandeling te maken. Het is ondertussen een uur of zeven en er loopt buiten ons bijna geen volk op het strand.

Alien en ik krijgen de vrijheid en spurten het water in. Dolle pret! Alien legt zich pardoes met haar buik in het water. Ik krijg dorst en proef het zeewater. Maar valt dat tegen…bah! We worden terug aangelijnd en gaan de dijk op. Alien is doodop en blijft met Rolf achter op de dijk terwijl wij de pier op lopen en nog wat commando’s oefenen op de banken daar. Op een gegeven moment ben ik zo gefascineerd door de golven die ik tussen de balken onder ons zie, dat ik begin te blaffen. Wat is dat allemaal??
Dan is het tijd om afscheid te nemen van Alien en haar gastgezin en richting trein te stappen. In de stationshal aan het snoepkraam weet ik nog een snoep van de grond te plukken… Hoe moe ik ook ben, voor zulke dingen blijf ik onder alle omstandigheden alert!

Op de trein springen is deze keer minder evident. De gigantisch hoge trap boven de rails vind ik toch wel eng. Ik heb veel aanmoediging nodig, maar weet toch deze hindernis feilloos te nemen. Flinke ‘auto’!!
Heel de rit ben ik niet meer wakker te krijgen… ’t Was leuk maar ik ben toch wel blij als ik mij thuis in mijn benchke mag ploffen…