Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Zondag 28 september 2008
Samen met Silke en mijn gastmama stappen we op de tram om de Stad Gent onveilig te maken. Hoewel, ik zou niet durven want het loopt daar vol met Flikken. Silke en Lanse mogen in politiewagens kruipen, achterop een moto meerijden, een loodzwaar brandweerpak aantrekken, over een hangbrug over het water stappen, met brandweerspuiten water spuiten… Ze amuseren zich kostelijk!
Ik loop er opgewonden bij, zeker als we de promostand van Hachiko passeren en een paar oude bekenden dag mogen kwispelen. Ik maak ook kennis met Bento, één van de nieuwste lichting pups die net in een gastgezin zijn geplaatst. Ik nodig hem neerbuigend uit met mij te spelen, maar doe het voorzichtig. Nu ben ik immers één van de groteren!
Als de Flikkenstoet langsrijdt, trekken de fanfare en de rare modellen auto’s mijn aandacht. Nu en dan ben ik er niet gerust in en deins achteruit. Petra doet of er niets aan de hand is. Toch niets om me zorgen over te maken?

Wat later mag ik wat oefeningetjes doen op een oude brandweerwagen. Lanse laat de luide claxon weergalmen. Mijn oortjes gaan van interesse rechtstaan.

Dan krijg ik een flikkenpet op mijn kop. Maar daar ben ik niet zo graag bij… Toch doe ik moeite om mooi stil te zitten.
Als we de bus opstappen en huiswaarts rijden, doe ik een paar pogingen om mij midden in het gangetje te slapen te leggen, maar bij elke halte moet ik weer rechtspringen om mensen te laten passeren. Ze gunnen een hardwerkende hulphond ook nooit rust…

Woensdag 1 oktober 2008

Eén of twee keer in de week word ik geborsteld. Ze kunnen mij geen groter plezier doen dan met een borstel door mijn haren te gaan. Als mijn rug gedaan is en mijn buik en poten aan de beurt zijn, kronkel ik van genot met mijn rug tegen de grond. Totale overgave! Alleen als mijn staart aan de beurt is, word ik zenuwachtig. Dit kan ik niet goed verdragen…. Ik spring recht en begin met mijn staart tussen mijn poten en gekromde rug rond te spurten. Petra staat dan te gieren van het lachen… Maar ik ontsnap er niet aan; mijn staart krijgt ook een onderhoud.
Het poortje tussen het terras en de tuin staat niet altijd open. Dit om te vermijden dat ik daar een cadeautje leg of putten begin te graven. De katten maken daar dankbaar gebruik van om lekker ongestoord in het gras te kunnen liggen spinnen. Ze kunnen mij soms uitdagen daarmee. En dan is de drang om de hekhindernis door of over te geraken onweerstaanbaar. Ik heb al geprobeerd mijn kop door de gaten in het hek te steken, maar daar ben ik al te groot voor. Dan maar met de voorpoten over het hek hangen. Nog een beetje groeien en ik spring erover!

’s Avonds neemt Petra mij mee naar de hondenclub. Ze zegt dat ik met mijn kuren dringend wat moet trainen tussen andere honden. Ik ben een volhoudertje als het erop aankomt mijn drang met andere honden te spelen, kenbaar te maken. Het duurt een tijdje voor ik helemaal op mijn plaats gezet word. Het wordt stilaan duidelijk dat ik niet met de andere hondjes mag spelen, maar wel degelijk mooi naast Petra moet lopen en moet doen wat ze vraagt. Na verloop van tijd toon ik dat ik als Hachikohond niet moet onderdoen voor de andere hondjes!
Mijn probleem met de open trappen wordt ook aangepakt. Hier maak ik geen enkel probleem en wandel gezwind de trap mee op en af. Petra vraagt zich af of het dan toch allemaal komedie of koppigheid was de vorige keer in de speelgoedwinkel?
Later op café krijg ik mijn beloning! Ik mag met Gorky, een 10 maanden oude Border Collie spelen.

Zaterdag 13 september 2008

Gebeurt er hier nog wat vandaag?
Ah, na een saaie voormiddag waarin niemand interesse had voor mij, komt er toch schot in de zaak! Ter gelegenheid van Odegand rijden Oma, Petra en ik met de tram naar het stadscentrum. De tram ken ik nu al goed, dus ik spring er vlotjes op. Ik moet wat zoeken om een veilig plekje te vinden om te gaan zitten tussen al die mensenbenen. Er trapt iemand op mijn staart en verschrikt spring ik terug recht. Dan mag Petra gaan zitten. Tussen de banken voel ik mij meer op mijn gemak. Die staart ook! Nu hij meer en meer op een Golden-Retriever-pluimstaart begint te trekken, ligt hij overal in de weg. Mensen houden daar geen rekening mee en om hem zelf in bedwang te houden, dat is niet simpel… Die leidt zijn eigen leven…
De rest van de rit gedraag ik mij voorbeeldig onder de nieuwsgierige en vertederde blikken van de mensen die opeengepakt op de overvolle tram staan. Als we afstappen, ben ik heel zenuwachtig van al dat volk rond mij. Met wat moeite slaagt Petra erin mij te kalmeren en wandel ik netjes naast haar. Hoewel, wat er hier allemaal op de grond ligt, is toch wel verleidelijk! Regelmatig duikt mijn snuit naar beneden. Hier en daar houden we halt om naar een muzikant of een bootorkestje te luisteren. In een drukke winkelstraat wandelen we een speelgoedwinkel binnen met een torenhoge open trap. Wat ik al vreesde, volgt… Petra wil dat ik die trap mee opga, maar dat is niet aan mij besteed! Met geen stokken krijgen ze mij hier naar boven! Aan die trap zie ik geen einde? En ik ga door de gaten tussen de treden vallen! Na 10 minuten proberen, geeft Petra het op. Ze draagt mij de trap op en mompelt iets als “Hulphond van mijn voeten! Je hebt het helemaal verkeerd begrepen: ik moet jou niet helpen, maar je moet leren mensen helpen!” Boven staat Oma te lachen en de mensen beneden kijken ook maar raar… Terug naar beneden gaat iets vlotter. Ik wil immers zo vlug mogelijk beneden zijn. Ja, er is nog werk aan mij…

Even later zoeken we een terrasje op aan de vrijdagmarkt om te bekomen van alle emoties en dan de bus op naar huis.

Vrijdag 19 september 2008

Ik groei! Vandaag stoot ik met mijn staart een eerste glas omver op de salontafel.

Zaterdag 20 september 2008

Silke typt mijn dagboek uit:

Vandaag ging het bazinnetje van mijn vriend Zero trouwen. In het gaan had ik een ongelukje: ik gaf over in de auto! Toen we er waren, zag ik Pistache, Zara en Beer en wat was Zero mooi! Zo een mooie halsband! Maar sjjt, ik ben er een beetje verliefd op… Zero droeg fier de ringen naar zijn baasjes. Daarna wou ik niet in de auto. Je weet wel waarom. Toen waren we in een broek of had ik het verkeerd begrepen??? O ja het was Puyenbroek. En ik speelde er tijdens de receptie op los met Zaartje en Zero. Het was super!! Toen gingen we naar de speeltuin. De kindjes waren ineens weg en ik bleef achter bij Petra, Lilian, Beer en Zara. Later gingen we ook op de speeltuigen! Leuk!
Toen we naar huis moesten, wou ik weer niet de auto in. Gelukkig was ik zo moe dat ik in slaap viel en ik werd niet wagenziek. Olé!! En dan thuis zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!!!

Donderdag 11 september 2008
Ik voel mij dankzij die pilletjes terug kiplekker en mijn drollen zijn vandaag ook terug consistenter. Petra is bereid het erop te wagen. Ze pakt mij met cape mee voor de Hachikosessie aan zee! Samen met Caroline en een grotere hond en Mieke met Alpha stappen we de trein op richting Blankenberge. Tijdens de reis maken Alpha en ik het treingangetje onveilig door telkens dichter naar elkaar toe te schuiven om te spelen. Eigenlijk mogen we met cape aan niet spelen, maar dat durven we al eens vergeten. We zijn nog maar pups in de leer hè! Petra houdt haar hart vast of ik langs boven en beneden wel mijn eten zal binnenhouden… Ze slaakt een zucht van opluchting als we zonder ongelukjes aankomen in Blankenberge.
Op de dijk komen we de rest van mijn sessiegenoten tegen: Airco, Alien en Amos (mijn zusje) staan ons al op te wachten.

Na wat oefeningetjes van correct aan de leiband lopen, komen we aan op het strand. Ik raak door het dolle heen van al dat zand! Ik begin te graven, maar krijg onder mijn voeten van mijn gastmama. We moeten immers opletten en doen wat er gevraagd wordt!

En dan het grote moment: we krijgen allemaal de vrijheid! En rennen dat we doen! Al ravottend de zee in. Dat is dolle pret! Met zijn allen maken we het strand van Blankenberge onveilig. Na 10 à 15 minuten doen de gastgezinnen een poging hun hond terug te roepen. Ik hoor Petra wel roepen en zie de meerderheid van de bende op de gastgezinnen afstormen. Hé, dat vind ik niet leuk om nu al te stoppen met spelen… Met twee blijven we nog een tijdje verder spelen. Als we de mensen weg van ons zien wandelen richting dijk, kom ik als laatste toch maar naar mijn gastmama toe… Op de dijk doen we nog wat oefeningetjes.

We zijn allemaal kletsnat, dus nu maar zonder cape. We leren gaan liggen. Ik krijg een koekje als ik na een uitgebreide poging van Petra eindelijk mijn buik op de grond leg. Maar dat koekje lust ik niet en spuw het vlug terug uit. Petra mompelt iets dat ik uniek ben op deze wereld, de enige hond die met voedsel niet te motiveren is… Ik heb nochtans vandaag nauwelijks gegeten.

Een eindje verder moeten we met onze voorpoten op een muur. Amos heeft iets meer motivatie nodig dan ik. Mijn ogen zijn wel op Amos gericht, maar zie je mij fier rechtop staan?

De strand- en dijksessie zit erop en Rolf van Alien nodigt ons uit bij hem thuis nog iets te komen drinken. Onderweg zet ik mij plots neer midden op de stoep en oeps, het stroomt eruit en het stinkt verschrikkelijk… Dus toch nog niet genezen… En dat is met een hondenpoepzakje niet op te poetsen… De papieren zakdoekjes van Petra zijn ook onvoldoende… Gelukkig heeft Mieke een hele keukenrol mee! Zij heeft ervaring met Alpha die ook regelmatig ongelukjes tegenkomt. De stoep is proper geraakt. Een beetje later worden wij, hondjes, lekker droog gewreven en mogen we ravotten in Alien’s tuin. De gastgezinnen klinken op goed nieuws van Rolf: hij heeft een dossier ingediend over zijn inzet voor Hachiko in verband met een prijs van ‘de vrijwilliger’ en heeft gewonnen!! Hachiko vzw krijgt binnenkort twee nieuwe laptops en een fax cadeau!! Bravo Rolf!
Even later zitten we met hetzelfde groepje weer op de trein. Deze keer zijn we een pak rustiger: we hebben ons onder de zetel neergeploft en ze hebben ons niet meer gehoord… Zonder accidentjes zijn we terug in Gent geraakt.

Dinsdag 26 augustus 2008

Ik mag meerijden naar een hele grote winkel. Ik krijg mijn cape aan en dan gaan we op jacht. De kindjes verzamelen volop schriften, boeken en schrijfgerief. Silke mag zelfs een nieuwe boekentas. Ik volg Petra de winkel door. Hier en daar herken ik afkeurende blikken van ‘hier mag je toch niet binnen met een hond?’, dan weer een goedkeurende blik van ‘Ah, dat is zo een assistentiehond! Wat een mooie!’ Naast de grote gevulde winkelkar lopen is niet altijd vanzelfsprekend, maar ik gedraag me voorbeeldig.

Terug thuis gaan Silke en Lanse aan het sorteren. Wat een drukte hier in huis! Nu en dan valt er iets op de grond. Ik vlieg er gretig naar toe. Silke kan er niet mee lachen als ik plots met een pen van haar in mijn muil loop te paraderen. Ik snap het niet. Ik apporteer toch flink? En Lanse raakt in paniek als hij ziet dat ik met zijn gom in mijn muil lig te spelen. In ruil voor mijn favoriete speelknuffel Goofy wil ik de gom wel loslaten.
Later die dag wandel ik met Petra naar de muziekschool. Met mijn cape aan stap ik mee binnen. De dame aan het onthaal beneden vraagt of ze met iets kan helpen. Mijn gastmama vraagt naar de lift om mijn gewrichtjes de ellenlange trap te besparen… In de lift is ook een mooie oefening voor een hulphond. De dame raakt in paniek. Ze hebben hier geen lift, maar ze kan samen met haar collega mijn gastmama wel de trap op helpen als dat nodig is?? Dat komt ervan als je met een assistentiehond rondloopt. Dan zie je de omstanders denken ”Wat mankeert die mevrouw? Is ze blind?” Het is een hele geruststelling als Petra vertelt dat ik in opleiding ben, maar nog te jong om hoge trappen te lopen… Petra draagt mij dan maar de lange trap op naar het secretariaat. Tijdens het wachten in de gang oefenen we nog wat commando’s. Dan is het onze beurt om Silke in te schrijven. De mensen van het secretariaat vragen ons belangstellend uit over het leven van en met een hulphond. Ook hier wordt net op tijd een aaike over mijn kop afgewimpeld. Geen assistentiehonden in functie aaien! Tenzij ze iets voor je doen natuurlijk!

Zaterdag 6 september 2008

De vakantie is ondertussen al een week voorbij en dat heeft ook voor mij consequenties. Als mijn gezinsleden overdag gaan werken zijn, zie ik af en toe een buurvrouw of Opa of Oma die mij op het middaguur komt uitlaten. Ik mag dan even spelen, rennen, drinken en mijn behoefte doen. Daarna plof ik mij weer voor een paar rustige slaapuurtjes in mijn bench neer. Als mijn gastgezin terug thuis komt, ben ik volledig uitgerust en een heel wakkere hond! Ik ben dan zeer uitgelaten en mag bij goed weer met de kindjes ravotten in de tuin. Dagelijks heb ik nog een fikse wandeling met Petra tegoed. En joepie, sinds kort hebben we ook een hondenweide vlak in onze buurt! Ik kijk er steeds naar uit om daar met andere hondjes te kunnen spelen ’s avonds!
Deze ochtend gaat mijn gastgezin de deur niet uit. Ik mag dus vrij rondlopen. De buurkindjes komen dag zeggen door het venster. Ik mag van Silke met mijn voorpoten op de vensterbank om hen te begroeten.

’s Namiddags is het rustig want de kindjes en Arne zijn voor de eerste keer dit schooljaar naar de scouts. Ik maak met Petra een stevige wandeling. Daarna halen we met de auto de kindjes op het scoutsterrein op. Terwijl Petra van een drankje geniet en een babbeltje slaat, spits ik mijn oren. Mijn blik gaat heen en weer: ik volg geconcentreerd de bal die op het terrein over en weer geschopt wordt. Wat heb ik een zin om mee te gaan voetballen! Maar ik moet mij netjes gedragen aan de leiband…

Even later wandelen we het scoutsbosje in op zoek naar Lanse en Silke. Ik mag er nog even mijn kunstjes tonen aan enkele scoutswelpjes en dan vertrekken we huiswaarts. De dag zit erop!

Woensdag 10 september 2008

Soms is mijn gastgezin zo druk bezig dat er niemand op mij let. Ik kan dan doen waar ik zin in heb zonder dat iemand mij stoort. Ik knabbel dan op takjes of andere dingen of speel voor papierversnipperaar, ga graven of in de tuin rennen, draag mijn speelgoedjes één voor één naar buiten of sleur de dweil of handdoek over de grond.

Degene die dit als eerste in de mot heeft, is daar niet zo gelukkig mee… Petra is toch gewoonlijk wel een kwartier bezig met het opruimen van de ravage aan hout- en papiersnippers, afval, hondenspeelgoed en stront.
Soms zijn er zware gevolgen aan deze hondenkuren verbonden. Sinds enkele dagen heb ik diarree en nog minder eetlust dan normaal is. Die namiddag kots ik bovendien in de autokoffer Petra’s regenjas, laarzen en dekentje onder, evenals mijn leiband en cape… Ik voel mij echt niet lekker. Petra is gehaast om te vertrekken, maar vindt het een beter idee mij thuis te laten. Ze steekt mij terug in mijn kennel, begint de autokoffer te poetsen en vertrekt dan om de kindjes. Ze maakt zich zorgen en belt bij haar thuiskomst meteen de dierenarts. ’s Avonds krijg ik geen etensbak voorgeschoteld maar wel een wit pilletje in de keel geduwd. Daar word ik rustig van en val in slaap.

Zaterdag 23 augustus 2008
Na een fikse wandeling deze namiddag gaan we vanavond een uurtje voor het donker wordt met Silke en Lanse weer op stap! Het is Ajuintjesmarkt in Ledeberg. Vanavond komt daar de lichtstoet langs. Ik maak kennis met een heleboel hondjes onderweg en ben door het dolle heen als ik even met een grote Golden Retriever die op mijn mama Enya lijkt, mag spelen. Petra doet ondertussen het hele verhaal van vzw Hachiko en maakt reclame voor het overhandigingsfeest van morgen. Even later zoeken we ons een plekje op straat waar we goed kunnen zien.

De verlichte praalwagens, de majorettes en de fanfare die met veel lawaai langs komen, doen mij niets. Wat een hond al niet ondergaan moet om te bewijzen dat hij als volwaardige hulphond alle situaties aankan!

Zondag 24 augustus 2008
Vandaag rijden Petra en ik richting Merelbeke voor het Overhandigingsfeest van Hachiko. Enkele personen met een handicap worden in de bloemetjes gezet omdat ze terecht hun hulphond hebben verdiend! Ze hebben een zware inspanning moeten leveren om te bewijzen dat ze onder alle omstandigheden optimaal voor hun hulphond kunnen zorgen en hem steeds onder controle kunnen houden. Vijf zaterdagen na elkaar zijn ze naar de Hachikoles moeten komen en ze hebben een stage van vijf dagen met de honden achter de rug waarin ze theoretische en praktische proeven hebben moeten afleggen om hun hond te ‘verdienen’. Hachiko schenkt deze honden nog steeds gratis weg, maar wel onder strikte voorwaarden.
Om ons, hulphonden, te kunnen opleiden is vzw Hachiko nog steeds volledig afhankelijk van giften en sponsoring. Subsidies zijn beloofd, maar Hachiko heeft hier nog geen ‘euro’ van gezien tot nu toe…
Dikke proficiat voor deze stagiairs en voor de mensen die dit alles mogelijk maken!! Dat wordt vandaag nog eens extra gevierd!
We wandelen een zaal binnen vol met mensen en honden. Op het podium is de plechtigheid al aan de gang. Petra zal straks één van de hondenspelen begeleiden, dus wij gaan ze, voor zo ver ik als 6 maanden oude hond, daar al toe in staat ben, al eens uittesten. Dan gaat het mis, althans in de ogen van Petra … Gelukkig nog even uit het zicht van alle mensen, weet ik mij los te rukken en storm naar de dichtstbijzijnde hond. Petra is wel geschrokken, maar weet mij op tijd terug met mijn leiband vast te leggen. De rampscenario’s in volle zaal stormden al door haar hoofd… Maar niets om je ongerust over te maken, ik ben terug onder controle (jammer voor mij want ik vond die vrijheid wel leuk…)
Ik kom hier weer een pak bekenden tegen, onder andere Zara, Alien, Zero en nog veel meer hondjes die ik ken van op het Hulphondencafé.
Weet je wie hier ook is?

Rudy en Hilde van het Hof Tenberge, de kennel waar ik geboren ben op 24 februari 2008! Ik herken hen en zeg hen kwispelend dag. We mogen samen op de foto.
Zij zijn zo goed geweest Caroline van Hachiko 2 pups te laten uitkiezen. Dat zijn Amos en ik geworden. Op hun website herken je pupje Amos aan het donkerroze bandje; ik droeg het gele bandje. Schattig hè! Rudy en Hilde zeggen dat ik helemaal op mijn mama Enya lijk, ook qua karakter blijkbaar. Mijn mama was ook een moeilijke eter en een beetje koppig…
We komen ook Linda tegen. Zij is vroeger nog gastgezin geweest en traint nu blindengeleidehonden voor vzw Scale Dogs. Zij heeft gesponsord om mij te kunnen aankopen voor Hachiko vzw.

De mensen schuiven massaal aan om eten te gaan halen. Jammer dat wij, hondjes niet mogen mee proeven. Het ruikt allemaal zo lekker… Na het eten mag ik meehelpen aan de hondenspelen. Enthousiast blaffend moedig ik de spelende honden aan. Ze moeten zoveel mogelijk balletjes apporteren en terugbrengen. We doen daarna nog even mee aan de demo. Na een babbeltje hier en een babbeltje daar begint de zaal leeg te lopen en is het tijd om terug huiswaarts te keren. Ik ben doodop van al die indrukken en sleep mij naar mijn benchke.