Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Woensdag 21 oktober 2008

Ik mag vandaag mee met Petra naar de sessie van de Z’jes. Zo noemt mijn gastmama de groep hondjes in opleiding waar zij sessieverantwoordelijke over is. Zowie, Zoeloe, Zander, Zieflex, Zara en Zero ken ik ondertussen wel. Ik ben dan ook dolenthousiast als ik hen bij het begin van de sessie mag verwelkomen en met hen ravotten. Dan is het tijd voor het serieuze werk. Deze groep is al veel verder in de opleiding, dus er moeten moeilijke commando’s geoefend worden. Op het pleintje in de buurt van het Hachikocentrum oefenen ze het blijven liggen en aan de voet zitten en wandelen. Petra loopt met mij als stoorzender – daar ben ik goed in…- tussen hen door. Maar ze werken stuk voor stuk schitterend. Hoe zot ik ook tussen hen inloop, ze kunnen allemaal aan mijn verleidingspogingen weerstaan en voeren hun commando’s bijna feilloos uit!

Terug binnen in het centrum mag ik hier en daar een door mij gekend commando meetrainen met Wim van Zero. Petra leidt ondertussen de sessie. Nadien mogen we nog wat rollebollen voor zover ik daar nog energie voor heb. Een tijdje later val ik thuis doodmoe in slaap.

Donderdag 22 oktober 2008

Ik heb Arne doen lachen. Onze kat Roefel springt in de zetel. Dat heb ik gezien natuurlijk, dus ik geïnteresseerd naar hem toe. Ik begin hem een beetje wild af te likken, maar hij blijft toch mooi liggen. Na een “ALIX, KALM!” van Arne lik ik iets voorzichtiger aan Roefel’s oren. Ik krijg een kopje van Roefel en hij begint mijn kop te likken en dan mijn linkeroor. Genietend van zijn aandacht, bied ik hem ook mijn rechteroor aan. Opnieuw gelik. En dan ga ik hem weer likken. Arne lacht. Hij haalt er het fototoestel bij en filmt onze loofkozingen. We gaan zo zeker 10 minuten door. ’t Zou een filmpke voor YouTube kunnen zijn… Als wij geen schatjes zijn…

Zaterdag 25 oktober 2008

Het is buiten al donker als ik plots een raar kostuum over mijn kop en poten getrokken krijg.

Wat onwennig schud ik mijn lichaam en bijt naar het heksenkleed om dit van mij af te krijgen, maar het lukt niet.
Petra beweert dat ik moet wennen aan mijn Halloweenkostuum voor straks! We gaan naar het Halloweenhulphondencafé! Een beetje later loop ik parmantig met mijn staart te zwiepen alsof het mij niet meer kan deren. Het kleed gaat terug uit en we zijn klaar om te vertrekken!
Op Hachiko wachten alweer een heleboel honden om ons te verwelkomen. Ook de mensen zijn raar verkleed. Annelies van Zero loopt met een kop wild haar en een dolk door haar hoofd…
Sommige van de hondjes zijn al in Halloweenoutfit verkleed: als pompoen of griezelig met uitstekende botten; er zijn ook wolven in schapenvacht, … je kan het je zo gek niet bedenken.

Ook ik mag natuurlijk niet onderdoen en loop even later in mijn heksenkleed rond.

De kleine Binca, onze labradoedel, gaat met de prijs van best verkleedde hond lopen. Ze is schattig verkleed als pompoentje, met mutsje en al!

Maandag 27 oktober 2008

Petra brengt mij naar Viviane, de dierenarts. Ik word vandaag gesteriliseerd. De rest van mijn leven zal ik geen volwassen hond worden die overgeïnteresseerd naar de reutjes lonkt, maar ik zal eerder mijn puppymaniertjes behouden. Speels en lief voor het leven…
Deze operatie blijft wel in mijn pels hangen… Mijn toegenaaide buik heeft problemen om te genezen. Regelmatig begint die terug te bloeden. Ik word drie dagen bij Viviane in de kennel rustig gehouden om goed te kunnen genezen. Slapen dat ik heb gedaan!

Donderdag 30 oktober 2008

Deze ochtend staan Silke en mijn gastmama daar plots in de dierenartsenpraktijk van Viviane. Ik mag mee naar huis!
Bij mijn thuiskomst is Lanse onder de indruk en zegt: “Ze heeft een beetje pijn aan haar buik, maar ze krabt wel niet. Ze is nog altijd even lief. Maar ze is nog even zot. Maar ze is nog even mooi.”

Oef, ’t is in orde voor hem!
De jeuk en het getrek van de wonde op mijn buik irriteren me. Ik wil regelmatig aan mijn wonde likken, maar Petra betrapt mij daar op en brult “NON!” Toch kan ik het niet laten. Ze doet mij dan maar een grote, doorschijnende, lompe kap aan.

Ik ben hier helemaal niet mee gediend! Het minste dat ik mij beweeg stoot ik ergens tegenaan. Ik word er doodnerveus en doodsbang van. Petra stuurt mij mijn bench in om te rusten. Ik weet echt niet wat er gebeurt, maar ik durf geen poot meer te verroeren. Na 10 minuten doodstil rechtstaan in mijn bench, krijgt Petra medelijden. Ik word verlost van de kap. Ze ziet eindelijk in dat dit geen zin heeft. Ik kan trouwens even goed met mijn achterpoot aan de wonde krabben, kap aan of niet… Oef!!! Nooit meer wil ik dat ding om!!
De volgende dagen verlopen zeer kalm. Ik slaap veel. Mijn gastgezin blijft deze dagen wel opvallend veel thuis zodat ik bijna nooit alleen zit. Ik kan rustig van mijn operatie bekomen.
Ik ben tevreden met korte wandelingetjes tussen de buien door, want het weer is miserabel, even erg als ik mij voel… Ik ben ook terug een beetje onzindelijk. Af en toe moet er terug een plasje opgedweild. Sorry hoor, ik kan het niet helpen…

Woensdag 5 november 2008

Mijn buikwonde staat gezwollen en is opnieuw beginnen bloeden. Petra belt Viviane op en spreekt met haar af voor vrijdag.

Vrijdag 7 november 2008

Vrijdagnamiddag stappen mijn gastmama en ik gepakt en gezakt in de auto. We gaan eerst op controle bij Viviane, de dierenarts. De draadjes worden uit mijn buik geprutst. Blijkbaar vertoon ik een allergische reactie op die draadjes en is de wonde daardoor beginnen zweren. Bloed en etter stromen er uit. Gelukkig kan Viviane dit stoppen. Ik moet een dag rustig blijven… Moeilijk als je weet dat ik een beetje later in Merelbeke op Hachiko overhandigd wordt aan Annelies van Zero. Ik mag voor een weekend bij hen gaan logeren. Dat zie ik wel zitten, ravotten met mijn kameraad Zero, afgezien van het feit dat ik mij nog even rustig zal moeten houden… Dag gastmama, amuseer jullie dit weekend!

Zaterdag 11 oktober 2008

Mijn gastgezinsleden zijn zeer lief voor mij vandaag. Vooral mijn gastmama, die er verdrietig bijloopt, roept mij regelmatig bij zich en knuffelt er op los. Ik profiteer ervan en leg geregeld mijn kopje op haar schoot. Vertederd glimlacht ze naar mij. Als ik haar hiermee kan troosten….

Het is een prachtige zonnige dag en in de namiddag word ik verwend met een stevige wandeling in Gentbrugge. We gaan even een terrein binnen waar kleine auto’s rondracen met gierende banden. Ik vind dit zeer komiek en hou geïnteresseerd mijn kop scheef. Zo volg ik elke beweging van de raceauto. Schrik heb ik helemààl niet! Wat dacht je wel, ik ben Alix, hoor!
Wat verder mag ik een hele tijd vrij rondlopen in een bosje. Petra zet zich op een bankje in de zon en ik mag naar hartelust rondsnuffelen. Dan ontdek ik een overheerlijke paardenstront en begin er gretig van te eten. Een gebrulde “NON!” van Petra doet mij opschrikken; ik laat de stront dan maar voor bekeken. We wandelen verder het bosje uit en komen op een dijk terecht. Regelmatig fietsen of joggen er mensen langs. Ik vlieg dus terug aan de leiband. Als ik in de weien beneden ons de duifjes zie opvliegen, koeien dartel zie galopperen of schapen blatend op mij af zie komen stormen, ben ik moeilijk in bedwang te houden. Hier haalt mijn Retrieverjachtinstinct de overhand. Petra moet mij regelmatig kalmeren…Uiteindelijk komen we terecht op het scoutsterrein, net op tijd om de kindjes af te halen.

Donderdag 16 oktober 2008

Silke is vandaag met de trein op schooluitstap geweest. Ik mag haar mee afhalen aan het station. Zoals al een paar keer is voorgevallen, moet ik net voor we het stationsgebouw binnenwandelen toch wel dringend zeker… Dus eerst nog een vuilnisbak zoeken om mijn cadeautje in te deponeren en dan kunnen we het station binnen. Silke begroet mij van ver met een vrolijke “Alix, Aliloe!!!” (Dit laatste is mijn koosnaampje…). Ze toont mij fier aan haar vriendinnen. Ik word bedolven onder de commando’s en de aaikes van de kindjes. Maar als mijn oog op een superschattige Golden Retrieverpup valt, wil ik plots daarheen. Ik heb blijkbaar Silke’s vriendinnetje en haar mama gecharmeerd toen we een paar maanden geleden daar op bezoek zijn geweest. Ik mag even voorzichtig spelen met de pup en dan moeten we naar huis.

Zondag 19 oktober 2008

Als Petra terug is van de hondenclub rijden we met de kindjes richting Melsen. Het Instituut van Gent, de school van Arne en de kindjes, organiseert vandaag een sneukelwandeltocht ten voordele van hun Senegalproject. Samen met een hele bende van de scouts wandelen we in de Scheldevallei langs koeien- en paardenweiden, de Schelde en af en toe een sneukelstandje waar we even halt houden voor een hapje en een drankje. Ik krijg af en toe water uit mijn drankflesje en één keer een hondenkoekje.

Ik draag mijn cape, maar ik heb vandaag niet door dat ik mij moet gedragen. Ik loop zeer nerveus van al dat volk rond mij. Verschillende mensen horen mijn gastmama uit over Hachiko en mijn training, maar zeggen erbij dat ik precies nog een jonge hond ben die nog veel moet leren… Dat is ook zo natuurlijk!

Ik ben vooral geïnteresseerd in alle hondjes die we tegenkomen en wat er zoal op de grond te snuffelen en te vinden is. Silke ontdekt onderweg een maïskolf. Die vind ik wel interessant!
In het café waar de tocht eindigt ben ik duidelijk toch moe genoeg. Ik leg mij bescheiden onder de bank te slapen en dat ze mij nu maar eens proberen wakker krijgen!

Zaterdag 4 oktober 2008
Toeval of niet? Vandaag lopen we rond in de winkel, ik met mijn cape aan en dus ‘in functie’, als een dame ons aanspreekt. Ze vertelt dat ze binnen dit en een maand een pup van Hof Tenberge zal hebben! Dat is de kennel waar ik ook geboren ben!

Zondag 5 oktober 2008

Met ons gezinnetje en nog 4 giechelende meiden stappen we in station Gent Sint-Pieters de trein op richting Mechelen voor een bezoek aan het speelgoedmuseum.
Een plasje en kakje op het pleintje voor het museum later, stappen we binnen. Als Petra mij vlak bij het onthaal vraagt kalm te zijn en te gaan zitten, laat ik zoals tegenwoordig mijn gewoonte is, een blaf horen. De omstanders kijken verbaasd mijn richting uit. Verschrikt wijst Petra mij onmiddellijk streng terecht. Oei, ik zal mij maar gedragen… En dat doe ik ook! Ik gedraag mij als een doetje. Als ik na een uurtje of zo zenuwachtig begin rond te draaien, heeft mijn gastmama eventjes schrik dat ik mijn sluitspieren niet onder controle kan houden tot de uitgang. We spurten van op de tweede verdieping richting uitgang en houden nog juist even halt bij de dame aan het onthaal. Petra legt uit wat de bedoeling is en dat ze binnen 10 minuutjes opnieuw wilt binnenkomen. De dame vraagt of ze wel goed ziet? Petra begrijpt het niet goed. De dame vraagt of ze blind is. Petra antwoordt van niet. “Dan hebt u de sticker aan de voordeur toch gezien dat er geen honden binnenmogen?” Als Petra snel uitlegt dat ik geen gewone hond, maar een assistentiehond in opleiding ben, is de mevrouw gerustgesteld en kunnen we ons spurtje naar buiten vervolgen. Net op tijd en in de gietende regen halen we het graspleintje voor het museum…
Even later wandel ik weer vrolijk mee door het speelgoedmuseum en houden we hier en daar zelfs een fotoshoot…

Moe plof ik mij neer onder tafel als de kinderen hun pannenkoek verorberen.

De terugreis op de trein is minder aangenaam. De overvolle trein verplicht ons verspreid zitplaatsen te vinden. Mijn gastmama en ik komen terecht bij een mevrouw en een mijnheer van een Lionsclub. Die blijven heel de weg maar vertellen en vertellen. Bij het overhandigen van een Hachikofolder beloven ze nog van hen te laten horen. Petra kan nog een aantal foldertjes uitdelen aan geïnteresseerden. Al een tijdje slaat een vriendelijke mevrouw een paar banken verder mij in het gangetje gade. Als ze moet uitstappen, wil ze mij in het passeren aaien. Petra overhandigt haar met een beetje uitleg over Hachiko ook een folder. Dit was de actrice die Julia speelt in de Thuissoap van op TV!! Straks komen ze op het idee een assistentiehond mee te laten acteren in de serie om Dorien bij te staan… Wie weet?

Dinsdag 7 oktober 2008
Al 2 dagen komt mijn gastmama mij op de middag tussen het werk door uitlaten. En al 2 dagen is ze niet zo welgezind als ze mij uit mijn bench laat. Ik heb weer een zindelijkheidsprobleem… En dat betekent dekentjes uitwassen…

Tegen de avond maakt ze een fikse wandeling met mij naar het bos en een groot veld waar ik vrij mag rondlopen. Plots zie ik een knappe Golden Retriever in de verte en schiet er naartoe!
Petra vraagt zich af waarom ik zo superenthousiast deze rakker begroet. Na een babbel met de eigenaars snapt Petra dat dit Helloyd, mijn broer is!!! Toeval of niet, Hof Tenberge, onze Kennel, gaat hier in Gentbrugge goed vertegenwoordigd zijn!

Donderdag 9 oktober 2008

Deze avond begroet ik kwispelend en spelend mijn A-vriendjes in Merelbeke. Caroline is op reis, dus mijn gastmama geeft nog eens les. Ik mag nu eens met Petra, dan weer met Bernadette (gastmama van Alien) trainen. We doen met zijn allen super ons best! Zeker Françoise en Amos hebben duidelijk hard getraind de laatste dagen. Fier wandelt Amos zonder trekken naast haar gastmama. Dit lokt zelfs een spontaan applaus uit bij de andere gastgezinnen! Het is ongelooflijk hoeveel vorderingen Amos heeft gemaakt! Goed werk van Françoise!
Als de andere hondjes vertrokken zijn, blijf ik als enige over. Mijn gastmama en Hilde van Hachiko moeten de hondjes in het Centrum nog uitlaten. Plots op straat een ijzige hondenkreet…
Rolf komt met een hondje in zijn armen opnieuw de poort binnen…
Ik vlieg een bench in, maar voel de spanning en paniek rondom mij en begin zachtjes te janken.
Mijn gastmama heeft het nu eventjes te druk. De andere gastgezinnen zijn ook teruggekomen, maar ik begrijp niet wat er aan de hand is. Ik hoor een auto vertrekken. Ik zie Alien die er een beetje beduusd en nog onder de indruk bijloopt. Airco loopt stijf met zijn staart tussen zijn poten. Even later wordt hij door de dierenarts onderzocht. Op een paar kneuzingen na is hij ok. Maar ik zie Amos nergens?
Nog onder de indruk van het gebeurde en met veel vragen in ons hoofd vertrekken we naar huis…

Vrijdag 10 oktober 2008

Na een slapeloze nacht en een telefoontje begint mijn gastmama te snikken… Amos is ons ontglipt… Tot ziens, lieve zus. Tot aan de regenboogbrug…

Amos werd op 09/10/08 aangereden door een wagen en is daags nadien aan haar verwondingen overleden. Amos was uitgegroeid tot een prachtige enthousiaste lieve werkhond, die ondanks wat puberale kuurtjes goede vorderingen maakte en alles in zich had om een schitterende hulphond te worden. Er was een mooie toekomst weggelegd voor haar.
Het is al ravottend met haar maatjes, dollend en genietend – zoals echte vrolijke en gelukkige honden dat kunnen – dat er plots een einde kwam aan dit spel. Dit doet ons allen heel veel pijn. Ze heeft ons veel, maar dan ook veel te vroeg en te onverwachts verlaten. Amos blijft steeds in onze herinnering!