Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Zaterdag 6 december 2008
Donderdagavond heeft het een tijdje geduurd voor ik op de Hachikosessie door had dat mijn gastmama daar ook was. Vluchtig heb ik haar een likje gaan geven en ‘t was ok. Ik had het ook zo druk met spelen… Ik moest mijn oefeningetjes die avond doen met Bernadette. Ik heb een staaltje van mijn koppigheid laten zien door niet onmiddellijk op haar knie te komen hangen… Toen ze een speelgoedje bovenhaalde was de verleiding te groot. Dan toch maar op de knie gaan leunen…

Ondertussen ben ik blij dat mijn normale leven bij de Pelemannekes zich hernomen heeft, dacht ik…
Deze ochtend stormen de kinderen al vroeg de trap af. De deur vliegt open en de gevulde salontafel valt hen onmiddellijk op. De Sint is geweest! Ook voor mij ligt er een lekker been en een piepende wortel als speelgoed bij!
Veel tijd om te treuzelen hebben we niet. Even later lokt Petra mij de auto in en rijden we naar het Heidebos in Wachtebeke. Sinds enkele weken volgt mijn gastmama een ‘zoogdierencursus’ van Natuurpunt.

Vandaag is er een diersporenexcursie en ik mag mee! Hebben ze daar toch al minstens 1 dierspoor om te bestuderen… Even later wordt mijn pootafdruk in het slijk inderdaad aan een grondige inspectie onderworpen. Er is wel even paniek als ik bijna mijn poot bovenop een reeënspoor zet.
Ik loop nogal onrustig mee, ruik overal zoogdiertjes… Op het moment dat iedereen in een kring leeggeknabbelde hazelnoten staat te bestuderen, signaleert mijn natte neus tussen de struiken een heel vers geurtje… Bijna heb ik een bosmuisje te pakken. De muis heeft geluk dat ze zo kwik is en onopvallend er van onder kan muizen…
Hopelijk heb ik volgende keer meer geluk!

Een eindje verder valt mijn oog op een paar Gallowayrunderen aan de andere kant van een afsluiting. Ik  begin nogal zenuwachtig te blaffen.

Onze groep mensen wil een eindje door dit gebiedje wandelen. Maar omdat daar geen honden toegelaten zijn, maken mijn gastmama en ik een kleine, maar avontuurlijke omweg langs een spoorwegberm en door een veld. Even later ben ik door het dolle heen als de groep opnieuw herenigd is.

Ik ben er weer in geslaagd als witte Golden Retriever te vertrekken en als zwarte terug aan de auto te arriveren. Maar ‘t valt nog mee, vindt Petra…

Zondag 7 december 2008
De Sinterklaasgekte is nog niet ten einde. Deze voormiddag komt de Sint op het terrein van hondenclub Bassebeek.
Ik gedraag mij als zeer brave hond, blijf voorbeeldig op mijn plaatske liggen in de cafetaria want ik moet straks bij Sint en Piet en ik wil niet in de zak belanden…

Maar ik ben braaf geweest, dus ik hoef niets te vrezen! Sint en Piet zijn mijn dikke vrienden. Zo dikke vrienden dat ik van enthousiasme op de schoot van de Sint wil kruipen…met mijn vuile poten… De Sint heeft vanaf nu geen mooi wit kleed meer voor de foto’s die nog gemaakt moeten worden… Oeps!

Op naar de volgende Sinterklaasstop: de Sint heeft ook iets voor de kinderen gebracht bij Moeke en Vake in Mortsel.
Daar ontmoet ik voor het eerst de jongste neefjes en nichtjes van Silke en Lanse. Deze kindjes zijn geen honden gewoon. Het duurt een tijdje voor ze niet meer gillend weglopen als ik in hun buurt kom. Ze maken vorderingen! Een beetje later zijn we beste maatjes.

Dinsdag 9 december 2008
Er zijn af en toe ook van die rustige dagen. Gelukkig! Hoewel, ik heb graag dat er iets te beleven valt.
Silke houdt een fotosessie. Ik vlij mij gezellig dicht tegen haar been aan en geniet van dat warme gevoel.

Even later krijg ik zotte puppiekuren.

Op Petra’s schoot flodder ik er op los.

Woensdag 10 december 2008
Ik mag deze avond nogmaals met Petra mee naar de hondenclub. Ze zegt dat een beetje trainen tussen andere hondjes voor mij een goeie oefening is. Bij het zien van al die leuke speelkameraadjes word ik gek. Ik maak dan ook blaffend duidelijk dat ik wil spelen, maar niemand begrijpt mij…
En ik doe nog zo mijn best om de commando’s perfect uit te voeren, zelfs met al die afleiding rond mij…

Zondag 14 december 2008
Het moment van de waarheid! Ik moet bewijzen dat een Hachiko-opleiding evenwaardig is aan de gehoorzaamheidstraining op een hondenclub. Met glans leg ik de proeven af om naar de B-groep te mogen. Ik word toegelaten tot de tweede proef volgende week! We wachten in spanning af …

Sinds woensdag staat hier een vreemde boom in huis. Deze middag hangen de kindjes hem vol met ballen en versiering. Ook de woonkamer wordt helemaal in kerstsfeer gebracht. Ik wil ook meehelpen en loop met een bal in mijn muil rond. Als Arne dit ontdekt, krijg ik gauw iets anders in mijn muil gestopt dat minder fragiel is…
De pakjes worden onder de boom gelegd. De kindjes trekken gekke kleren aan? En dan weer fotoshoot, zeker een half uur aan een stuk!
Ze laten mij allemaal rare dingen doen: ik krijg nu een strik en dan weer een boa rond mijn nek. Ik moet op een tafeltje springen en poseren. Maar het resultaat mag er wel wezen…
Ik zorg mee voor originele kerstkaartjes dit jaar. Mooi hè? Bij deze hebben jullie ook onze wensen ontvangen! Prettige Kerst en Gelukkig Nieuwjaar!

Donderdag 20 november 2008
Enthousiast kom ik mijn nieuwe thuis binnen en onderzoek het tot in het kleinste hoekje. Alles ruikt hier naar Airco maar ik kan hem niet vinden!!!
Ook in de tuin is hij niet te zien, ook al zoek ik me rot; zo’n tuin!!
Meer dan een uur mag ik alles besnuffelen. Dan is het tijd om de bench in te duiken.

Vrijdag 21 november 2008
Na een rustige nacht krijg ik eindelijk eten maar veel tijd neem ik daar niet voor. Na enkele hapjes houd ik het voor bekeken en wil naar buiten. Wauw, hier kan ik ravotten!!!
En die bladeren, en die takken … Dat wordt leuk! Meer dan een uur is het dolle pret buiten. Het waait lekker en ik spring achter elk opvliegend blaadje, sprint naar elk vogeltje, ik krijg er maar niet genoeg van. Maar als het begint te regenen, is het uit met de pret en word ik tot de orde geroepen. Binnen mag ik dan verder het speelgoed van Airco proberen.

Na de middag gaan we wat boodschappen doen en deze naar de oma brengen. Die heeft onmiddellijk door dat ik Airco niet ben, al ziet ze helemaal niet goed. Maar ik ben zo enthousiast en opgewonden!
Gelukkig duurt de autorit niet te lang want ik zit daar niet graag in! Ik loop liever zelf….
Het avondeten smaakt al wat beter en ik eet braaf mijn hele pot op.

De andere huisgenoten vallen gelukkig nog mee. Er zit hier een groene papegaai en die komt steeds kijken als ik voorbij kom. Zijn eten smaakt overheerlijk, maar ik eet mooier in mijn pot hoor!!!!

Ik heb ook al de twee grote zonen gezien die hier af en toe binnenkomen en weer weggaan. Veel beweging hier. Ik heb het hier wel naar mijn zin.

Zaterdag 22 november 2008
Vandaag naar de stad geweest. ‘k Was nog maar net die akelige ondergrondse parking uit, na de onoverkomelijke autorit of ik moest van pure stress een grote Besoins doen, midden op het ‘Brugse zand’. Oké, daar was ik al vanaf! Maar al dat volk!! Op zaterdagnamiddag naar de stad gaan? … Oké dan maar.
In een grote winkel waar ze mij al kennen (??? ’t Zal wel Airco zijn zeker???) komt mijn nieuwe baasje nog een dochter van de familie tegen. Ah, dat is de bedoeling, samen winkelen!!! Winkel in, winkel uit, pashokje in, pashokje uit.
Ik houd me wel rustig en toon mijn afkomst en goede opvoeding.
Maar op straat lopen echte paarden met een kar daarachter. Een lawaai dat die maken!! Hier noemen ze dat koetsen. Ik ben niet helemaal op mijn gemak hoor en ik kan het toch niet laten om te blaffen. Het barre weer trotseren we en nat en moe keren we huiswaarts.

Zondag 23 november 2008
Na een lange nacht en een witte morgen beslist mijn baasje dat ik toch minder goed reageer op paarden, dus besluit ze maar een bezoekje te brengen aan de wei. Nu mag ik vrij achter de paardjes aan lopen en ik vind het wel plezant. Ik laat ze lekker lopen en moedig hen dapper aan. Ik hoop dat we hier nog terug komen!!
Dan nog een flinke wandeling in de sneeuw. Ik mag hier overal vrij rondlopen. Fantastisch is dat, maar toch niet de straat op! Drie keer probeer ik het toch en dan is het genoeg, dan vlieg ik aan de lijn. Oké, volgende keer doe ik het niet meer hoor….

Maandag 24 november 2008
Maandag, kuisdag, dus ik houd me maar rustig. Gelukkig mag ik buiten spelen, maar daar word  je ook niet bepaald proper van!!! Als het dan nog begint te regenen, moet ik toch binnen en word van kop tot teen afgedroogd en geschrobd…. Echt drogen lukt niet en eigenlijk wil ik mee poetsen, maar ik krijg een commando dat ik moet wachten aan de deur… Oké dan…
Voor mijn goed gedrag word ik toch beloond: ik mag weer mee naar de paardjes!
Ze hebben daar ook een kleine witte hond, groter dan ik wel en ook zo vuil….maar hij wil niet echt met mij meespelen. Ik probeer hem uit te dagen maar het lukt niet echt. Hij wil alleen maar eten. Bang ben ik echt niet hoor!
Omdat ik nog niet moe ben, mag ik nog een wandelingetje maken met Jozefien langs een breed water met veel bomen en nu loop ik niet de straat op, ik heb bijgeleerd, hoor! Als ik dan toch de auto weer in moet, heb ik daar niet zoveel zin in en loop dus mijn eigen weg, maar weet je dat niet alleen gras groen is? Water kan ook groen zijn, maar dat wist ik nog niet. En koud!!….en vuil!!! Ik word weer helemaal gedroogd maar ik ben behoorlijk vuil en het wil er precies niet echt af. En stinken!!?? Dat zal ik ook wel geen tweede keer meer doen, ik let wel beter op de volgende keer…

Dinsdag 25 november 2008
Deze morgen zijn we naar de dierenarts geweest want het wondje op mijn buikje is nog niet helemaal zoals het moet. Het jeukt verschrikkelijk en er zit etter op. Nu moet ik antibiotica slikken, van die grote roze pillen… bah.
Na de middag zijn we dan weer om boodschappen geweest met Jozefien. Alles wat ik al geleerd heb, komt dan goed van pas: ik kan op één plaats blijven en ik kan blijven zitten… Zo kunnen de mensen op hun gemak winkelen.

Donderdag 27 november 2008
Vandaag een eerste opgraving gedaan in mijn pretpark. Ik moet toch de opzoekingen voortzetten van Airco?! Maar het feestje heeft niet lang geduurd!
We zijn ook nog eens naar de paardjes geweest, en nu heb ik toch echt wel bewezen dat ik er niet bang van was hoor! Ik was er gewoon niet van weg te slaan. Zo leuk vind ik dat … en lekkere stront daar!!!

Zaterdag 29 november 2008
Ik heb de hele dag mogen helpen bladeren rapen en wegbrengen. Mijn taak bestond er dan wel uit takken uit het bos te slepen en in de weg te lopen, maar ik heb mijn best gedaan en was vreselijk moe…

Zondag 30 november 2008
Ondanks het miezerige weer zijn we naar een Kerstmarkt geweest. Ze konden daar weer niet van mij blijven, maar ik vind dat echt niet erg. Ik vind het zelfs heel leuk en probeer zoveel mogelijk mensen te verleiden.
Daarna nog eens lekker gaan crossen in de velden. Nu heb ik mijn lesje wel geleerd en loop niet meer zomaar de baan op! Daarna lekker opwarmen voor de haard, spetterend leuk!

Maandag 1 december 2008
Vandaag weer buiten mogen spelen terwijl het huis mooi gepoetst werd. Voor ik binnen mocht, moest ik ook gepoetst worden want ik was weer mooi zwart!
Na een klein dutje was ik weer paraat voor een natte wandeling met Françoise. Ze was heel blij maar mist nog steeds heel erg haar Amos!

Woensdag 3 december 2008
Oma was hier weer, en zij vindt mij zo lief, maar zo zot. Ik was niet bij haar weg te slaan. Maar ik ben wat te gevaarlijk voor haar… Ze kan niet meer zo goed stappen en ik loop voor haar voeten en liet haar bijna vallen.
Ik ben dan maar buiten gaan spelen. Vandaag hebben we weer in de tuin ‘gewerkt’. Ik heb de taak op mij genomen om alle vogels weg te jagen, want dat vind ik zo leuk!!! En ze blijven maar komen…. grote, kleine, hele kleine.

Donderdag 4 december 2008
Weer boodschappen gedaan in Delhaize. Ze hebben daar ook al door dat ik Airco niet ben… Ik loop namelijk zelf met de kar rond, en dat doet hij lekker niet… Goed hé?
Toen we buiten kwamen was alles wit; mooi! Maar wel nat en koud.
Heb toen maar heel veel geslapen om fris en monter te zijn voor mijn lieve baasje vanavond, want de vakantie hier zit erop!! Het was fijn…..maar ik verlang naar mijn huis.

Neen, dit is niet Alix!

Alix is voor 14 dagen in Brugge verzeild bij het gastgezin van Airco. Benieuwd hoe ze het ginder stelt…

Ja, af en toe worden wij, gastgezinnen door die van vzw Hachiko met de neus op de feiten gedrukt: we zijn een assistentiehond aan het opleiden die niet van ons is… Niet alleen voor ons maar ook voor de hondjes geeft deze uitwisseling interessante belevenissen.

In tussentijd zit Alien bij ons op logement. Alien is een nog witter Golden Retrieverteefje, een maand ouder dan Alix met een niet te onderschatten karaktertje. Binnenshuis is ze de rust zelve, buitenshuis zit ze vol temperament.
De eerste avond heeft ze heel de tijd gefascineerd voor de degoekooi rustig zitten kijken naar elke beweging van die diertjes.
Ze is een gezellige, rustige, komieke ‘babbelaarster’. De kindjes lachen zich een breuk met haar rare geluidjes van tevredenheid. Ze heeft haar naam niet gestolen op dat vlak. De commando’s voert ze met vol enthousiasme uit, veel vlotter dan Alix die een beetje koppiger is. Ze doet zich erg onderdanig voor, maar dit is slechts schijn… Ze kan goed komedie spelen, de puber!
En ze is sterk, zeer sterk! Met haar gaan wandelen is geen simpele onderneming. Zeker niet als het gesneeuwd en geijzeld heeft… Op onverwachte momenten kan ze uitschieten naar die andere hond aan de overkant van de baan of een papiertje op de weg. En voor je het beseft, heeft ze je bijna omver getrokken. Een paar strenge wandeltrainingen en een training op de hondenclub Bassebeek later, is er heel wat verbetering merkbaar. Ze krijgt zelfs Arne zover dat hij haar meepakt naar de apotheek (op een droge dag!) en ze heeft voorbeeldig zonder trekken met hem meegewandeld!
Op natte dagen is er nog iets waar we rekening mee moeten houden: eender welke wandeling we maken, geen water- of modderplas slaat ze over om eens in te gaan liggen als ze de kans krijgt. Ze slaagt er telkens in vuil mee terug binnen te komen. Hoe ze het doet, weet ik niet? Meerdere pogingen om met haar een winkel binnen te geraken zijn mislukt om die reden.

Maar ze is zo een schatje! Ze heeft genoten van haar eerste ervaring met sneeuw. Voor elke sneeuwbal sprong ze meters in de lucht! Kletsnat en vuil kwam ze binnen en heeft zich voor de open haard op een deken neergeploft na haar droogwrijfbeurt.

De laatste dag bij ons, gaf ik haar in de weiden de vrijheid. Plots kwam ze een beek uitgekropen als zwarte retriever. Ze legde zich in een diepe propere plas in de weide en vertrok weer naar de beek om daar bruin uit te komen… Gelukkig ben ik er in geslaagd haar de volgende dag min of meer proper aan haar gastgezin terug te geven…

Petra

Zaterdag 8 november 2008
Ik ben het al goed gewoon bij mijn logeergastgezin. Ikamuseer mij met Zero. Hij is als een grote broer voor mij. Hij speelt met mij, maar geeft mij af en toe ook onder mijn voeten.
We vertrekken al vroeg op de dag met de auto (niet echt mijn favoriete vervoermiddel, maar de auto van Annelies en Wim is er proper vanaf gekomen…) naar Bornem voor de trouw van Miche en Hilde, voorzitter en penningmeester van Hachiko! Wauw! Weer een trouwfeest!
Als we met cape aan op de veronderstelde place to be staan te wachten, komen Daphné en Valéas er aan. Die ken ik nog van het HH-café. Voor de rest is hier weinig te beleven…?
Na een praatje met Daphné en een snuffel met Valéas vliegen we opnieuw de auto in. Even later stoppen we wel op de goeie plaats. Miche en Hilde komen net ‘getrouwd’ (!) het districthuis uit…

Een leuke wandeling met zeker wel 15 honden en een kerk vol honden later, gaat het er iets losser aan toe. ’s Avonds mag ik het trouwfeest meemaken. Ik heb me redelijk rustig gehouden met mijn buikwonde, maar Zero heeft er met Annelies nogal eens op los gedanst! Knap! Het is wel laat geworden… Ik was dan ook doodmoe.

Zondag 9 november 2008
Het is in de loop van de namiddag als Annelies en Wim mij terug afzetten bij mijn gastgezin. Mijn uitgangsleven van gisteren weegt nog een beetje door… Echt veel fut heb ik niet meer, maar ik ben toch blij de leden van mijn gastgezin weer te zien! Zero is weer wakker als hij onze degoes ziet. Hij is er niet meer van weg te slaan.

Ik heb een dol-fijn weekend achter de rug waarin ik heb kunnen spelen met Zero en van alles heb beleefd. Maar ik ben toch blij weer in mijn vertrouwde omgeving te mogen zijn.

Dinsdag 11 november 2008
Petra, Arne en de kindjes zijn al twee dagen bij mij thuis gebleven.

We houden het rustig om de buikwonde de kans te geven te herstellen. Deze middag tijdens de wandeling ga ik toch even uit de bol. Ik mag loslopen op een pad waar we nog nooit geweest zijn. Wat Petra niet wist en ik toch ontdekt heb, is een gigantische plas die naar mij lonkte… Met volle snelheid en een elegante sprong duik ik in het water. De plas is dieper dan ik dacht. Voor mijn gastmama en ik het beseffen, ben ik aan het zwemmen. Petra is er niet echt gelukkig mee, dus ik zwem maar weer naar haar toe, kom het water uit en schudt mij vlak bij haar lekker uit… Ze mompelt iets van “Alix, zo stinken!” en “ Oh neen, die buikwonde…”

Terug thuis wordt mijn buik onderworpen aan een grondige reinigings- en droogwrijfbeurt. ’t Heeft mij toch maar deugd gedaan…
’s Avonds, als de stank iets beter te harden is en de modder van mijn pels verdwenen, mag ik uitrusten op Silke’s schoot.

Zondag 16 november 2008
Vroeg uit de veren! Tijd om op te treden op de Eurodogshow in Kortrijk! Ik ben zo fier als een gieter dat ik als ‘speciale hond’ daar mee binnen mag. Ik loop enorm opgewonden. Het duurt dan ook een tijdje voor ik op een deftige manier, zoals het voor een hulphond hoort, Petra de hal binnen mag volgen. Overal zie ik honden van de gekste modellen. Ik wil ze allemaal dag zeggen, maar dat wordt mij niet altijd in dank afgenomen. Nadat ik een snauw krijg van een overgestresseerde Duitse herder op onze weg door de hallen, loop ik rustiger en meer op mijn hoede veilig dicht bij Petra’s been mee.
Aan de stand van Hachiko komen we veel bekenden tegen. Meteen moeten we naar de erering voor een Hachikodemonstratie.

Ik doe super mijn best! Ook voor de tweede demo op de middag. Alleen bij het apporteren gaat het een en ander mis: als ik een klein etensbakje moet oprapen, denk ik dat ik eten krijg. Een metalen plantenpotje verandert in een leuk speelgoed dat ik op mijn neus schuif, in de lucht gooi om het daarna weer op mijn neus te dragen en in de lucht te gooien. Ja, ik heb zo mijn eigen speelgewoontes… Als ik een borstel moet apporteren, laat ik hem op de grond liggen en wrijf ik met mijn kop erover… dat ding is toch om geborsteld te worden? Als mijn gastmama niet wil wrijven, doe ik het zelf! Je moet toch een beetje show verkopen als je voor zoveel mensen optreedt, niet?
Tussen de demo’s door, leidt mijn gastmama mij alle hallen van Kortrijk door.
Moe, maar gelukkig met deze prettige belevenis keren we pas als het donker is naar huis terug.

Donderdag 20 november 2008
Sessie met mijn A-vrienden! Ben ik kalmer geworden? Zijn mijn puberkuren eventjes over? Petra vindt dat ik super mijn best heb gedaan vandaag.
Maar wat is dat? Op het einde van de sessie mag ik weeral op logé! Petra vertrekt met Alien naar huis en ik mag voor veertien dagen bij Jozephien en Bernadette, het gastgezin van Airco. Spannend!