Zondag 11 januari
Een rustige dag vandaag. Tegen de middag komt mijn gastmama terug thuis. Sinds gisteren loopt ze er maar stilletjes bij. Ik voel haar verdriet. En als ik haar rustig kwispelend mijn flosh in mijn muil presenteer, verschijnt er dan toch een voorzichtige glimlach. Maar haar ogen dwalen al snel af naar de drie foto’s van zwarte Labradors aan de muur. Dit waren de huisgenoten van de familie voor ik mijn intrede hier nam.
De bovenste foto is van een fiere zwarte labrador, met een tennisbal in zijn muil, liggend op het gras.
Petra heeft al dikwijls verteld over ‘Claxon’, ook assistentiehond in opleiding geweest. Hij was een hevige Labrador met ongelooflijke deugnieterijstreken. Zo heeft hij bijvoorbeeld Petra voor schut gezet tijdens een sessie op de Gentse Feesten: ze zat samen met de andere gastgezinnen op het terras als Caroline van Hachiko met al hun hondjes een eindje verder tussen de mensenmassa ging staan. Op het moment dat Petra ’Claxon, kom hier!’ riep, – de omstaanders keken al heel raar op van die naam… -, kwam meneer halfweg haar richting uit gelopen, maar rook dan het hamburgerkraam vlakbij en week af… Gevolg: een ‘Claxon’ die onder het kraam hamburgerrestjes op de grond begon op te eten en het geroep van Petra totaal negeerde en de omstaanders die zich een breuk lachten… Komisch gedoe!
Ja, hij heeft serieuze puberkuren gehad, maar is steeds een heel enthousiaste ‘werker’ geweest. Je kon hem geen groter plezier doen dan commando’s met hem te oefenen. En hij was de favoriet van heel de kennissenkring van zijn gastgezinnetje! De Hachikostage heeft hij jammer genoeg om psychische redenen niet kunnen afwerken. Hij heeft bij Petra en Arne nadien op zijn gemak min of meer kunnen herstellen, maar een hulphond kon hij niet meer worden. Hij heeft nog een gelukkig leven gekend, mocht regelmatig mee met Petra naar haar werk op de kinderboerderij. Hij heeft daar duizenden kindjes gelukkig gemaakt met zijn gezelschap tijdens de wandeling in het park en met zijn balspelletjes. Overal waar hij kwam, vond hij een tennisbal… Legendarisch! Op 8-jarige leeftijd, nu vijf jaar geleden, is hij gestorven aan een hersentumor…
De tweede foto is van ‘Typhoon’, een labradorkruisingske met witte vlekjes op haar muil, borst en tenen. Uit een nest van elf zulke wit-zwarte pups kwam ze als eerste achter Petra aangelopen. Dit moest de opvolgster van Claxon worden! Ze kreeg de naam ‘Typhoon’. Zo leeft Claxon (zijn stamboomnaam was ‘Typhoon van de Demerbron’) nog een beetje in haar voort…
Ze heeft als huishond bij de Pelemannekes een gelukkig leven gekend. Typhoon was een lief, energiek teefje, dat de kop van elke andere hond zot maakte en elke viervoeter aan het spelen kreeg. Dat heb ik, Alix, dan met haar gemeen! Op tweejarige leeftijd heeft ze haar gehoorzaamheidsbrevet gehaald op de hondenclub Bassebeek. Een jaar terug rond de tijd van Nieuwjaar, nog voor ze vier jaar werd, is ze overleden aan keelkanker.
De derde foto is van een kloek labradorteefje met de leuke naam ‘Folie’. Ze kwam als 7 weken oud dotske bij Petra en Arne in het gastgezin, voorbestemd om een schitterende assistentiehond te worden.
Zij is mijn grote voorbeeld. Ze had een enorme will to please. Ze leerde ongelooflijk snel elk commando en had er duidelijk plezier in al spelend te ‘werken’. Als ze maar aandacht kreeg. Een droom van een assistentiehond in opleiding! ‘t Was een schatje.
Mee dankzij de vrolijke Folie, is Claxon zijn depressie te boven gekomen. Zij daagde hem steeds uit voor een spelletje en gaf hem geen kans om er triest bij te lopen.
Samen met Claxon heeft ze het hier volledig naar haar zin gehad. Natuurlijk met de nodige hondenstreken en -fratsen. Zo had Folie nogal een grote eetlust en, zoals dat naar het schijnt voor Labradors typisch is, geen eetrem. Ik, Alix, kan mij moeilijk inbeelden hoe dit mogelijk is. Op een nacht heeft ze samen met Claxon de zak katteneten helemaal leeggegeten. Van de dorst probeerde ze door het kattenluik naar buiten te geraken, maar bleef met haar dikke kop steken… Petra en Arne hebben haar even later gevonden met rond haar dikke kop het kattenluik! Komisch zicht… Maar ‘t is allemaal goed gekomen met haar.
Anderzijds kon ze uren braaf aan Petra’s voeten liggen op het secretariaat waar haar gastmama toen werkte. Of ze hield trouw de wacht naast de maxi-cosy van baby’tje Silke.
Maar ook schatjes-assistentiehonden worden groot en moeten op een bepaald moment naar de universiteit van Hachiko. Zes maanden later mocht Petra, fier als een gieter, Folie als assistentiehond overhandigen aan Erik, een student uit Landen.
Ze was jaren Erik’s steun en toeverlaat, leefde met hem op kot in Leuven, ging mee naar de les in grote auditoria en mocht mee gaan fuiven! Twee jaar terug mocht ze op pensioen, want ze had wat last van artrose. Petra zegt dat ze zich geen beter hulphondenleven had kunnen voorstellen.
Dit weekend hebben we bericht gekregen dat Folie plots aan een hersenstambloeding overleden is.
Petra fluistert: “nu is alle hoop op jou gericht, Alix; jij moet een even goede assistentiehond worden als Folie!”
