Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

woensdag 21 januari 2009

Deze week is er opvallend veel volk aanwezig in huis. Ook tijdens de werkuren. Het ene na het andere gastgezinlid zit te snotteren of hoesten. Gaan werken of naar school gaan zit er niet in. De vorige dagen is Arne thuisgebleven, nu is Silke aan de beurt. Ik blij want nu heb ik gezelschap in huis!  Terwijl ze in de zetel liggen af te zien, troost ik hen met mijn snoet op hun schoot. Het schijnt dat je van hondjes strelen sneller geneest… Het gaat er hier wel rustig aan toe.

Ik heb al lange tijd begrepen dat ik nooit ergens zomaar mag opspringen. Jammer… met mijn kop op de vensterbank kan ik maar net de vogeltjes in de achtertuin aan de voederbollen zien hangen. Ik hoor in de verte ook de eendjes uit het aanpalende parkje, maar kan ze niet zien.

Silke legt zich op de vensterbank en schrijft een stukje van mijn dagboek:

Vandaag mocht ik in de namiddag op schoot bij ‘t vrouwtje. En wat werd ik verwend!
Silke is nu ondertussen ook aan ‘t blaffen! Ze is een beetje ziekjes en blaft om de minuut. Er zijn hier nu al drie honden… een blaffende kat, een blaffende Silke en ik. Nu heb ik soortgenootjes in huis!

Silke heeft gezegd dat ik ‘lebberlippen’ heb. Is dat nu een belediging of een compliment?

Ik mocht van ‘t vrouwke op de vensterbank springen om naar de eendjes te loeren. Ze zijn zo interessant. Op de achtergrond hoor ik Silke… “Aarde aan Alix! Aarde aan Alix!” , maar de eendjes zijn veel interessanter natuurlijk. Dus ik blijf stokstijf zitten. Wat een avontuur!

Ondertussen zijn de eendjes gevlogen. Ik leg mij op mijn gemak neer op de vensterbank. Dit plekje staat mij wel aan.

vrijdag 6 februari 2009

Lanse, Petra en ik doen na schooltijd een fikse wandeling. Nadien springen we in de auto. Ik herken het schooltje waar we Silke elke woensdag gaan ophalen van de turnles. Vandaag zit er heel wat meer volk aan tafels in de turnzaal. Is er hier wat te vieren? Ik herken ook oma en opa en de tante en nonkel van Silke. Die komen allemaal mee supporteren voor het turnoptreden van Silke en haar twee nichtjes.

Ik kijk mee vanonder de tafel. Die springende, rollende, bewegende kindjes vind ik wel boeiend, moedig hen met een blafje aan, maar word onmiddellijk het zwijgen opgelegd. Dat zijn geen goede manieren voor een assistentiehond blijkbaar…

Als de voorstelling teneinde is, mag ik met Silke en Lanse wat meeturnen op de trampoline en op de matten…