Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

woensdag 11 februari 2009

Regelmatig mag ik mijn gastmama of -papa vergezellen naar de grote winkel achter de hoek. De mensen kennen mij daar nu al goed. Af en toe wordt Petra aangesproken in de winkel en moet ik braaf blijven wachten tot ze weer heel het verhaal van Hachiko en mijn opleiding heeft gedaan. Deze extra tijd moeten we incalculeren in onze wandeltiming, maar dat doen we met plezier!

Onze wandeling van elke dag gaat vandaag naar een andere grote winkel, een beetje verder stappen. Met mijn gele cape aan en een winkelkarretje voor ons is het een hele onderneming om de grote draaideur door te geraken. Dat hebben we ook weer meegemaakt en het doet mij niets! Ik volg trouw Petra de winkel door, onder de verbaasde, maar ook bewonderende, goedkeurende, begripvolle blikken van de andere klanten. Een mevrouw die Pierke en Caroline, stichters van HACHIKO, heel goed kent, hoort ons uit met de vraag veel groeten te doen aan hen. Aan de kassa laat Petra mij op een plaatske achter terwijl ze haar aankopen betaalt. Ik gedraag mij voorbeeldig… De kassierster vraagt of ik zo een hond ben waarvoor de winkel nu een steunactie organiseert. Het gaat echter over een andere organisatie uit Brussel. Voor Hachiko heeft deze winkel twee jaar terug actie gevoerd waarvoor dank! We duwen een volle kar de draaideur door naar onze auto. In de auto springen is niet mijn favoriete bezigheid. Dat misselijk worden zit nog altijd in mijn kop… Ik rijd absoluut niet graag in de auto, maar na enkel minuten aandringen en de hele trukkendoos van Petra moet ik wel… Dan is het tijd om Silke op te halen van de turnles.

Ik ben vereerd dit vandaag te mogen meemaken: deze avond de laatste Hachikosessie met mijn vriendjes van de Z-promotie…

Op de foto vlnr: Dorin met Zander, Lilian met Zara, Brigitte met Zoeloe, Annelies met Zero, Wim met Zowie, Anneleen met Zieflex.

Petra heeft haar taak als sessieverantwoordelijke van deze enthousiaste groep mensen bijna volbracht. Zij hebben met hart en ziel anderhalf jaar lang de hun toegewezen hond opgeleid en hier veel voor over gehad. En zo te zien hebben hun inspanningen veel opgebracht! Mijn Z-vrienden zijn stuk voor stuk om over op te scheppen! Vol bewondering bekijk ik wat ze allemaal al kunnen… Ik hoop het binnen een half  jaartje even goed te doen!

Het wordt deze avond iets speciaals: een soort spel zonder grenzen… Mijn Z-vrienden komen in 2 groepen voor allerlei uitdagingen tegenover elkaar te staan. De ambiance zit er dik in! Ik supporter van aan de zijlijn (rechtsonder op de foto) … Morgen is het pas mijn beurt om te laten zien wat ik kan.

zaterdag 14 februari 2009

Het is vandaag Valentijn maar het gaat er hier minder romantisch aan toe dan gisterenavond. En wij hondjes, zijn met iets totaal anders bezig… Onze enige zorg is zo snel mogelijk buiten mogen om de wereld te ontdekken en vanalles te beleven. Het is prachtig zonnig weer buiten, dus nemen we oma mee op een fikse toer door de gentbrugse meersen langs de mooiste plekjes die we al ontdekt hebben.

Op ons lievellingsplekje houden we halt. Mijn gastmama en oma zetten zich in het zonnetje te keuvelen op een bank, ik krijg mijn zotte kuren en mag naar hartenlust rondsnuffelen en lopen.

Even later wandelen we op de Scheldedijk. Die eendjes op het water en die opvliegende duiven in de velden zijn toch zo interessant… Ik loop zeer opgehitst. Dus geen risico nemen, ik blijf aan de leiband.

Ik mag wel twee andere soorten dieren dag zeggen. Neus aan neus door de draad maak ik kennis met hen.

Moe, vuil, maar voldaan plof ik mij in mijn benchke.

zondag 15 februari 2009

Na een rustige voormiddag een autorit (oh neen…) naar Hemiksem waar we het verjaardagsfeest van een nichtje gaan vieren. Gelukkig bekommert de jeugd zich om mij: ik mag mee op wandel en daarna los in de tuin spelen. De ren met kippen trekt onmiddellijk mijn aandacht. Interessant!!

Lang blijven we niet want het is morgen school voor de kindjes!

vrijdag 20 februari 2009

Het is zover…¨Petra neemt mij mee naar het afscheidsdiner voor de gastgezinnen van de Z’jes. Er hangt een rare sfeer… Zelfs ik voel dit aan en ben moeilijk rustig te krijgen. Ik wil dan ook al mijn vriendjes nog eens gedag kunnen zeggen! Dit is merkwaardig: uiteindelijk slagen we erin met een tiental honden en dubbel zoveel mensen rustig aan tafel te zitten in een chique restaurant. Er worden speeches gegeven en cadeaus uitgedeeld en het gaat er emotioneel aan toe. Ook Petra bedankt haar gastgezinnetjes. Omdat ze hun hond vandaag moeten afgeven krijgen ze een knuffelhond in de plaats mee naar huis. Allemaal een verschillend ras en geen Golden Retriever… om verwarring te voorkomen! Deze brief van hun hondjes krijgen de gastgezinnen ook mee:

“Lieve gastmama, gastpapa, gastzus of -broer,

Als klein pupje hebben jullie mij in je gezin opgenomen. Ik wist toen van geen kanten wat mij allemaal te wachten stond…?
Jullie hebben mij met veel liefde verzorgd, mij alles gegeven wat ik nodig had. Ik heb wel eens geprobeerd iets meer te krijgen, maar met de opvoedinstructies die jullie hadden gekregen, pakte dat niet altijd… Zo heb ik stap voor stap geleerd mij aan de mensenwereld aan te passen.
Stilaan is mijn volle vertrouwen in jullie gegroeid. Jullie hebben mij mee helpen wennen aan de wijde wereld. Waar jij heen ging, mocht ik mee! Ik verstond niet echt goed waarom ik wel en die andere vierpotige loebassen of knagende wezens in huis niet?? Had het iets te maken met dat gele ding dat ik telkens over mijn rug geknoopt kreeg? Ik vond dit niet altijd een aangenaam gevoel, kon het soms niet verdragen op mijn rug…

Maar lang stond ik hier niet bij stil, hoor. Kwispelend wachtte ik aan de voordeur, benieuwd waar je mij nu weer heen ging brengen. Samen konden we alles aan! Op de tram, in de winkel, in het pretpark of de zoo, op het vliegtuig, in een kano (?) …

En die uitstappen waren niet zomaar wandelingen. Jullie stelden mij voor de gekste uitdagingen! Maar ik vertrouwde erop: samen konden we dit zonder problemen aan!! Het was een superboeiende tijd!
Maar nu…
Het moment is daar! Klaar om mijn nobele taak verder aan te leren. Het zal een tijd van veel spelen en leren worden. Ik beloof jullie: ik doe mijn best!

En binnenkort, mijn lief gastgezin, kunnen jullie dubbel zo fier op mij zijn. Want dan leer ik mijn levensgezel kennen en krijgen jullie er ook een vriend bij!

Bedankt en tot ziens!
Poot,

Jullie Hachiko-kameraad”

 Het is alsof ze het moment eeuwig willen uitstellen. Wij, hondjes voelen wel aan dat er iets anders gaat gebeuren dan voor ons normaal is. Even later staan één voor één de gastgezinnen op en overhandigen hun hond (?!) aan Mark van Hachiko. Die staat daar nu met 6 leibanden in zijn handen, de hondjes allemaal mooi naast elkaar, rustig kwispelend alsof het allemaal OK is. Ze lijken te denken ‘laat ons kotstudentenleven maar beginnen, we zijn er klaar voor!’

En goe weten, ze zijn er klaar voor! Het gaat jullie goed, makkers!

Pistache van Miche en ik zijn de enige hondjes die niet mee richting Hachiko rijden…

zondag 22 februari 2009

Voor wie denkt dat het voor een assistentiehond in opleiding een straf is om na anderhalf jaar uit zijn gastgezin gerukt te worden, om dan 6 maanden in een kennel te moeten zitten… Dit is onzin! Ik denk dat de baasjes meer afzien dan de hondjes…

Deze namiddag mag ik met mijn gastmama mee voor een uitlaatbeurt van onze vrienden in de Hachikokennel. Per twee vinden we ze daar. Ze stellen het allemaal supergoed! Ze mogen op het plasplein en op de speelweide, ik erbij, en geamuseerd dat we ons hebben! Stoeien met elkaar, rollen in het zand, graven en vanalles ontdekken! Wauw, dat is hier tof! Niets om je zorgen over  te maken.

Moe en verschrikkelijk vuil rijd ik mee richting Gentbrugge.