Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Maandag 13 april 2009

Deze Paasmaandagochtend komt Helco nog eens op bezoek. Terwijl de tweevoeters gezellig aperitieven op het tuinterras, liggen wij viervoeters met onze poten in de knoop van het ravotten. We amuseren ons rot tot onze tongen tot op de grond hangen.

Na noodgedwongen uit elkaar te zijn gehaald  en na een goed middagtukje zijn Helco en ik gerecupereerd om een strandwandeling aan te kunnen.

In Nieuwpoort aangekomen poseer ik op de dijk voor de foto. De omstaanders zijn verbaasd omdat Petra mij hier zomaar alleen op de trappen achterlaat en omdat ik zo mooi braaf blijf liggen…

Even later houden we halt aan een terrasje. Ik lig uit te rusten aan Petra’s voeten terwijl de mussen op  een halve meter van mijn neus broodkruimels komen oppikken. Ik heb de fut niet om  te reageren.

Een uurtje rust heeft mij goed gedaan. Ik lijk opnieuw vol energie als we langs de duinen terugwandelen.

Dinsdag 14 april 2009

Al vroeg in de ochtend vertrekken Petra en ik met de auto naar Frankrijk. We starten samen met de andere familieleden een fikse wandeling aan de top van Cape Blanc Nez en het is prachtig weer! Ik kwispel opgewonden als ik merk dat ook Helco van de partij is!

En ja, even later volgt het moment waar ik zo lang op gewacht heb: op het strand worden Helco en ik  ’gelost’ en schieten als een pijl uit een boog op het strand richting kolonie meeuwen die daar aan het water zaten uit te rusten. Met veel lawaai vliegen die met duizenden tegelijk de lucht in. Schitterend! Heel de weg op het strand ravotten we er op los. Ik help Helco van zijn waterangst af als hij zonder er erg in te hebben mij achterna zit en een diepe plas in springt… Hij kijkt even verdwaasd maar herpakt zich snel.

Bij de picnic op het strand graaf ik een koel putje in het zand en vlei mij uitgeput als een schildpad neer. Ik ga, op mijn neus en ogen na, volledig op in het zand…

De terugweg gaat er rustiger aan toe. We lopen aangelijnd bovenop de kliffen tussen de bunkers mee.

Aan het einde van de wandeling herken ik plots Arne en de kindjes. Ze zijn net als ik helemaal nat van in het water te spelen. Voor een keer ben ik blij als ik in de auto mijn ogen mag sluiten om naar dromenland te vertrekken.

Woensdag 15 april 2009

Weer een dag vol belevenissen: eerst naar de markt in Veurne. Ik heb er allerlei levend gevogelte mogen besnuffelen, allerlei lekkere geurtjes opgesnoven en een paar keer onder mijn poten gekregen omdat mijn muil naar iets lekkers op de grond dook…

Dan volgt een rustig namiddagje strand. Alhoewel rustig… Het is prachtig weer en Petra besluit met mij de kindjes achterna te gaan de golven in. Ik wordt daar zo opgewonden van dat ik haar bijna het water in trek. Zij kon er niet mee lachen… De andere tweevoeters wel!

Donderdag 16 april 2009

Vandaag weer een fikse wandeling naar het natuurreservaat van De Panne. Boven op een duin heb ik een prachtig uitzicht. Ik geniet volop van wat er hier allemaal te zien en te besnuffelen valt.

Zaterdag 18 april 2009

Dit is ons laatste dagje aan zee. De meesten van Petra’s familieleden zijn al huiswaarts gekeerd. Ook Helco heb ik geen vaarwel maar tot ziens gekwispeld. We zetten ons voor een rustig namiddagje met ons viertjes in de duinen om te spelen. Ik kijk vanop een hoge duin toe.

‘t Is goed geweest… Morgen keren we terug naar Gentbrugge.

Woensdag 8 april 2009

We zijn deze voormiddag bijna buitengevlogen uit een grote winkel. In het argumenteren is Petra ondertussen expert en na de nodige uitleg mag ik toch verder mee boodschappen doen.

Ik begin het al stilaan te kennen: met mijn cape aan mag ik alweer mee op restaurant. Deze keer is het een romantisch dinertje van mijn gastkoppel. Ze pakken het er goed van nu de kinderen nog steeds op scoutskamp zijn. Maar morgen is het gedaan met de rust!

Donderdag 9 april 2009

We rijden opnieuw richting Gentbrugge. De kindjes komen terug van scoutskamp. We halen ze op aan het station. Ik ben blij dat onze roedel weer compleet is!

Maar het weerzien is kort. Petra moet zich met het eten haasten want vanavond is het weer Hachiko-time! Yes!! Weer een blij kwispelweerzien met mijn kameraden. Het gaat er hevig bijtend en rollebollend aan toe tot we tot de orde worden geroepen. Werkentijd! Petra geeft de sessie. Bernadette van Airco traint met mij. Die ken ik nog van bij de uitwisseling. Eerst mogen we een paar oefeningetjes in het centrum doen, dan trekken we de straat op naar een pleintje in de buurt. Iedereen is tevreden over onze prestaties. Als oudsten van de gastgezinhonden mogen we niet onder doen hè! En als Caroline terug is, moeten we toch laten zien dat ze fier op ons kan zijn hè!

Vrijdag 10 april 2009

Na de was en de plas en weer een hele inpak rijden we in de auto terug naar zee, deze keer met kindjes achterin de wagen en de koffer iets voller dan de vorige keer.

Het is prachtig weer. De namiddag brengen we dan ook aan het strand door. Ik graaf een koele put in het zand waar ik mij in nestel,  braaf toekijkend hoe de kinderen een zandkasteel bouwen en in het water zwemmen. Tot ze mij ook komen halen voor een zwempartij in de golven. Super!

Zaterdag 11 april 2009

Ik amuseer mij deze ochtend in de tuin van ons Paasverblijf. Het is een grote tuin en het interessante hier is dat ik vanalles vind om mij te amuseren. Vliegen en hommels om achter te springen. Vogels die zich af en toe op het gras wagen die ik verschrikt kan doen opvliegen, maar ook een hele zak met speelgoed waar ik het een en ander uithaal, onder andere de fietshelm van Arne. Deze laatste vind ik zeer interessant. De gekke vorm en de lekkere kauwspecie trekken mijn aandacht. Na de helm een paar keer in de lucht gegooid te hebben, waag ik mij aan een kauwexperiment. De mousse aan de binnenkant kijg ik in een mum van tijd uit elkaar gerafeld. De restanten laat ik verspreid achter in het gras. De hardere delen vervorm ik totdat de helm er als een echt alienhoofddeksel uitziet. Ik ben niet ontevreden over het resultaat en besluit het fier in mijn muil aan mijn gastmama te tonen.

Het verwachte enthousiaste ‘flink apport!’ blijft uit… Waarom begrijp ik niet goed? Ze is eerder boos? Oei? Wat heb ik misdaan? Even later blijken ze er toch mee te kunnen lachen. Arne zet zelfs gierend van het lachen de helm op zijn hoofd. Hij ziet er nu echt wel als een alien uit… Gevolg: op stap naar de fietswinkel om een nieuwe helm te kopen. Ik word in de winkel wel als schuldige aangewezen…

De namiddag is het opnieuw strandparty: ik mag met Helco heel even in volle vrijheid het strand onveilig maken.

Zondag 12 april 2009

Vandaag gaan we met de GPS op wandel op zoek naar een schat … Tijdens deze wandeling komen we aan een gebied met ezeltjes. Ik mag hier niet mee in, nee zelfs als hulphond is dit niet aan te raden. Van achter de draad maak ik snuffelend kennis met deze nieuwsgierige beesten.

Petra en ik blijven buiten en rond het gebied en volgen de rest van de groep van op afstand. Lanse komt enthousiast aangelopen met de schat: een stuk speelgoed…

Het grote familiefeest met Paasdiner volg ik doodmoe vanuit mijn kennel.

Dinsdag 31 maart 2009

Tijd om nog een probleem van mij aan te pakken! Mijn metalen-trappen-met- doorkijkgaatjes-fobie… Petra had al een hele tijd geleden ontdekt dat ik absoluut hoge open trappen niet op te krijgen ben en zeker geen metalen! Ik sta echt doodsangsten uit bij het zien en horen van deze akelige obstakels, een Golden Retriever onwaardig. Gelukkig komen we lang niet elke dag deze verschrikking tegen.

Tot vandaag. Ramp! Mijn gastmama ontdekt tijdens een van onze wandelingen in de buurt een autoparkeerplaats in de hoogte met jawel, een 20-tal treden tellende doorkijktrap naar de parking… Gedaan met mijn onbezorgd leventje. Een half uur aan een stuk heeft Petra mij proberen overhalen stappen te zetten op deze verschrikking. Haar lieve woordjes, zotdoenerij, speelgoedjes om mij naar boven te lokken, koekjes, … Niets hielp. Ik hield poot bij stuk en mijn vier poten op de grond!

Als een mijnheer van de dierenbescherming (ook toeval!) op weg naar zijn auto ons aanspreekt, legt Petra met hand en tand uit wat de bedoeling is. Ja, hulphondentraining. Jammer genoeg voor mij laat die dierenbeschermer verstaan dat hij dit probleem herkent en de training gaat door.

Petra probeert het op een andere manier: even een omweg langs de autorijbaan naar boven de parking op. Vlotjes loop ik de trap mee met haar naar beneden. Aha, daar volgt een superenthousiaste “Flinke Alix!!!!” en een koekje dat ik dan toch gretig aanneem. Zij stapt meteen de trap weer op, maar ik blijf beneden stokstijf staan. Ze komt terug een klein beetje naar beneden en zet zich op de vierde trede. Na veel gelok met een verleidelijk koekje, zet ik mijn voorste poten op de treden… Ja, koekje verdiend! Lekker! Petra schuift naar een trede hoger en ik waag mij dan toch met mijn achterpoten ook op de trap en plak met mijn lichaam tegen haar benen. Het koekje geeft mij moed. Als mijn gastmama langzaam nog verder schuift, volg ik poot voor poot tot helemaal mee boven! Groot gigantisch feest en weer een koekje!! Gauw weer mee naar beneden. Ik herken een triomfantelijke blik in Petra’s ogen.  Ja, de volhouder wint.

Woensdag 1 april 2009

Nee, het is geen grap! Ik heb mij op de training van de hondenclub voorbeeldig gedragen. ‘t Was superplezant. We mochten een beetje agility-oefeningen doen: door de lange buis, op de wip, over de kapel en op de kattenloop! Mij krijgen ze niet klein. Ik durf zonder problemen alles vanaf nu!

Donderdag 2 april 2009

Ik heb een uur op de hondenweide mogen spelen met een leuke Bearded Collie.

Zaterdag 4 april 2009

Gisterenavond is mijn gastfamilie beginnen inpakken en staat het huis op zijn kop. Deze voormiddag zijn de kindjes op scoutskamp vertrokken; daarna gaan Petra en Arne door met inpakken. ’s Avonds mag ik mee met die twee op restaurant samen met een paar van hun universiteitskameraden van vroeger. Ik leg mij zeer voorbeeldig heel de avond aan hun voeten te slapen. De vrienden zijn zeer onder de indruk.

Zondag 5 april 2009

Ze duwen mij in de autokoffer bovenop een rij reistassen – ‘t ligt daar wel lekker zacht- en we rijden richting kust. Even later blijken Oma en Opa ons aan een huisje met een gigantische tuin op te wachten voor het begin van een welverdiende zeevakantie!

Maandag 6 april 2009

Mijn geluk kan niet op als ik in onze tuin kennis maak met Helco, een 5 maanden oude reu, kruising Labrador – Cocker Spaniel. Hevig beestje maar ik doe niet onder! We spelen er op los tot we er allebei uitgeput bij neervallen… voor 3 minuten… en dan vliegen we er weer in! Dat belooft voor de komende dagen.