Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Dinsdag 31 maart 2009

Tijd om nog een probleem van mij aan te pakken! Mijn metalen-trappen-met- doorkijkgaatjes-fobie… Petra had al een hele tijd geleden ontdekt dat ik absoluut hoge open trappen niet op te krijgen ben en zeker geen metalen! Ik sta echt doodsangsten uit bij het zien en horen van deze akelige obstakels, een Golden Retriever onwaardig. Gelukkig komen we lang niet elke dag deze verschrikking tegen.

Tot vandaag. Ramp! Mijn gastmama ontdekt tijdens een van onze wandelingen in de buurt een autoparkeerplaats in de hoogte met jawel, een 20-tal treden tellende doorkijktrap naar de parking… Gedaan met mijn onbezorgd leventje. Een half uur aan een stuk heeft Petra mij proberen overhalen stappen te zetten op deze verschrikking. Haar lieve woordjes, zotdoenerij, speelgoedjes om mij naar boven te lokken, koekjes, … Niets hielp. Ik hield poot bij stuk en mijn vier poten op de grond!

Als een mijnheer van de dierenbescherming (ook toeval!) op weg naar zijn auto ons aanspreekt, legt Petra met hand en tand uit wat de bedoeling is. Ja, hulphondentraining. Jammer genoeg voor mij laat die dierenbeschermer verstaan dat hij dit probleem herkent en de training gaat door.

Petra probeert het op een andere manier: even een omweg langs de autorijbaan naar boven de parking op. Vlotjes loop ik de trap mee met haar naar beneden. Aha, daar volgt een superenthousiaste “Flinke Alix!!!!” en een koekje dat ik dan toch gretig aanneem. Zij stapt meteen de trap weer op, maar ik blijf beneden stokstijf staan. Ze komt terug een klein beetje naar beneden en zet zich op de vierde trede. Na veel gelok met een verleidelijk koekje, zet ik mijn voorste poten op de treden… Ja, koekje verdiend! Lekker! Petra schuift naar een trede hoger en ik waag mij dan toch met mijn achterpoten ook op de trap en plak met mijn lichaam tegen haar benen. Het koekje geeft mij moed. Als mijn gastmama langzaam nog verder schuift, volg ik poot voor poot tot helemaal mee boven! Groot gigantisch feest en weer een koekje!! Gauw weer mee naar beneden. Ik herken een triomfantelijke blik in Petra’s ogen.  Ja, de volhouder wint.

Woensdag 1 april 2009

Nee, het is geen grap! Ik heb mij op de training van de hondenclub voorbeeldig gedragen. ‘t Was superplezant. We mochten een beetje agility-oefeningen doen: door de lange buis, op de wip, over de kapel en op de kattenloop! Mij krijgen ze niet klein. Ik durf zonder problemen alles vanaf nu!

Donderdag 2 april 2009

Ik heb een uur op de hondenweide mogen spelen met een leuke Bearded Collie.

Zaterdag 4 april 2009

Gisterenavond is mijn gastfamilie beginnen inpakken en staat het huis op zijn kop. Deze voormiddag zijn de kindjes op scoutskamp vertrokken; daarna gaan Petra en Arne door met inpakken. ’s Avonds mag ik mee met die twee op restaurant samen met een paar van hun universiteitskameraden van vroeger. Ik leg mij zeer voorbeeldig heel de avond aan hun voeten te slapen. De vrienden zijn zeer onder de indruk.

Zondag 5 april 2009

Ze duwen mij in de autokoffer bovenop een rij reistassen – ‘t ligt daar wel lekker zacht- en we rijden richting kust. Even later blijken Oma en Opa ons aan een huisje met een gigantische tuin op te wachten voor het begin van een welverdiende zeevakantie!

Maandag 6 april 2009

Mijn geluk kan niet op als ik in onze tuin kennis maak met Helco, een 5 maanden oude reu, kruising Labrador – Cocker Spaniel. Hevig beestje maar ik doe niet onder! We spelen er op los tot we er allebei uitgeput bij neervallen… voor 3 minuten… en dan vliegen we er weer in! Dat belooft voor de komende dagen.