Vrijdag 15 mei 2009
How, wat is dat hier vanavond? Na een lange rustige dag komt mijn gastgezin thuis en begint druk druk druk over en weer te lopen en pak en zak klaar te zetten in de gang. Dit betekent actie! Ik zet mij tussen het gerief, want ik heb nog hoop dat ook ik dit mag meemaken… Mijn etensbak, korrelzak en speeltjes staan ook klaar. En ja, nadat ze nog vlug een maaltijd binnen gespeeld hebben – ik krijg niets? – laden ze de autokoffer in en ik mag boven op de zakken de rit meemaken! En ‘t is een lange!
Als het bijna donker is, komen we aan bij een huis op een open plek midden in de bossen. Een heleboel mensen en kindjes die ik herken van op het scoutsterrein staan ons op te wachten. Als Petra en Arne hun inboedel uitgeladen en in huis geïnstalleerd hebben, mag ik even vrij rondlopen om dag te zeggen aan de kindjes. Oei, er zijn er hier weer een aantal die schrik hebben, dus ik hou mij in maar ben wel enthousiast. Ik wil hen toch immers geen kwaad doen? Ik ben nieuwsgierig en wil met hen spelen. Dat laatste zit er niet echt in, maar Silke wil wel met mij gaan wandelen.
Even later mag ik buiten zelfs vrij rondlopen. Ik ben de koningin te rijk! Ik word zot van al die interessante geurtjes en cross door de bossen als een bezetene. Even later ben ik uitgeraasd. Terug binnen krijg ik eten voorgeschoteld maar van de emoties heb ik daar nu even geen zin in. Ik vlei mij neer in mijn vertrouwde benchke in de gang. Hier lig ik rustig en op mijn gemak. De deur naar de grote living blijft open staan. Zo hoor ik mijn gastmama nog en is alles ok. Als de kindjes boven gaan slapen zijn, mag ik nog even mee in de living onder de mensen komen. Ik gedraag mij voorbeeldig en leg mij aan Petra’s voeten.
Zaterdag 16 mei 2009
Al vroeg komt er beweging in huis. De mensen komen bij mondjesmaat in pyjama slaperig naar beneden. Ik moet nog even geduld hebben tot Arne mij uit de bench komt halen. Tijd voor een besoinske in de vrije natuur. Nu heb ik wel honger en speel de helft van mijn etensbak leeg. Daarna even rust tot de mensen in scoutsuniform verzamelen om op dagtocht te vertrekken. En ik mag mee!
Onderweg houden we een hele poos halt voor enkele balspelletjes. Ik kijk niet echt rustig van aan de kantlijn toe en ben blij als we onze tocht verder zetten. Ik loop er redelijk opgewonden bij en Petra heeft alle moeite van de wereld om mij in te tomen en zonder trekken mee te laten lopen aan de leiband. Ik ben even vergeten dat ik een hulphond in opleiding ben…
We komen aan in een speelbos waarin enkele houten volksspelen opgesteld staan. Petra moet lachen als ik zo fier als een gieter plots een houten schijf uit de struiken haal. Dit is een deel van een spelletje petanque met schijven… De kinderen moeten lachen als ik terwijl ze spelen de schijven mee help terug bij hen brengen. Flinke apport!
Even later wordt mijn vertrouwen in mijn gastmama wel heel erg op de proef gesteld. Ze stuurt mij een brede balk op met een eng net onder en rond. De weg onder de balk ligt zeker 3 meter onder ons.
Silke probeert mij te lokken van aan de overkant, maar mijn hartje gaat ferm tekeer. Dit durf ik niet alleen… Dan maar Petra voorop en Arne vlak achter mij. En als een echte heldin volg ik over de balk mee! Alle omstaanders zijn met reden zeer trots op mij! Ik voel mij een superhond onder al die aandacht en gelukwensen! Als beloning mag ik een eindje los lopen door het bos. Super!!
Tijd voor de picknick in het bos en dit betekent voor mij even uitrusten. Alhoewel. Dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan met al die beweging van spelende kinderen rond mij. We doen een echt bosspel waarbij de mensen achter andere mensen aanlopen en hen proberen tikken. Ik mag meedoen als handtekeningenpost. Af en toe, als we een tijdje geen volk zien, mag ik verklappen waar wij zitten door te blaffen. Het wordt verder nog een interessante wandeling waarop ik hier en daar wat van mijn trucjes mag tonen tot groot jolijt van de kindjes.
Moe en duidelijk gekalmeerd, komen we terug bij ons weekendhuis aan. Ik ben toch blij als ik even een dutje mag gaan doen in de bench. Eerst moet ik wel een afdroogbeurt doorstaan, want ik ben verschrikkelijk vuil en nat. Een bosspel later komen ze mij halen om mee hout te sprokkelen voor het kampvuur. Ik help met plezier mee een aantal grote takken te versleuren.
’s Avonds bij het kampvuur kan ik niet goed rustig blijven liggen. Het vuur maakt mij een beetje bang, maar vooral die bijtende beesten in het gras zijn vervelend. Als het bedtijd is voor de kindjes ben ik blij als ik rustig in de bench mag gaan liggen.
Zondag 17 mei 2009
Na het ontbijt schiet iedereen in actie om in te pakken en het huis op te kuisen. Vertrekken we nu al?
Met de auto rijden we naar het centrum van Leuven voor een stadsspel. Tegen de middag is het werken geblazen: ik krijg mijn cape aan. Met de hele bende stappen we een restaurant binnen. Ik vlei mij in een bolleke op een rustig plekje op de grond neer onder het toeziend oog van mijn gastmama en bewonderende blikken van de anderen … en ik verroer mij niet tot de groep weer aanstalten maakt om te vertrekken.
‘t Is hier wielerkoers in Leuven. Even schrik ik mij toch te pletter als er een hele groep fietsers vlak naast mij passeert. Maar de onrust duurt niet lang. De opdrachtjes onder leiding van de Leuvense student gaan door en eindigen in het scoutsmuseum waar Petra mij mee binnenloodst. Al ooit eens in een museum geweest als hond? Nee? Dan moet je maar assistentiehond worden!
Terug aan de auto’s volgt het afscheid. Het was een leerrijk superweekend! Ik heb veel meegemaakt en er zijn weer een pak kindjes die hun schrik voor honden overwonnen hebben en geleerd hebben hoe ze met een hond moeten omgaan!
Tijdens de autorit naar huis horen ze mij niet…
