Zondag 16 augustus 2009
Mijn gastfamilie is druk bezig met inpakken en de auto laden als plots twee nichtjes toestuiken. Vrolijk kwispelend gaan wij, viervoeters, hen verwelkomen. Ik ken ze wel! Ze zijn nog met ons gaan wandelen een paar weken terug! Die twee komen housesitten voor drie dagen. Van Petra krijgen ze een hele rondleiding met instructies over heel het huis en de verzorging van Silke, Inca en de rest van de beestenboel in huis.
Even is het onduidelijk wie hier blijft en wie mee met de auto mag vertrekken. Petra, Arne, Lanse en ik nemen afscheid van de rest en trekken er voor enkele dagen op uit naar Luxemburg!? Omdat de fiets van Lanse in de autokoffer steekt en er geen plaats over is, mag ik meereizen op de achterbank naast Lanse. In het begin zit ik daar wat onwennig, maar al gauw lijkt mij neerleggen op de zetel een beter idee.
Na enkele stops onderweg om te plassen en te eten, komen we aan bij een oud molenhuis in Botassart in de Ardennen. Daar herken ik de zus en broer van Petra met hun gezin… en Helco, de Labrador-Cocker-kruising, mijn vriendje!!!
Het is een blij weerzin! Omdat Helco los loopt en nogal hevig te keer gaat, krijg ik ook de vrijheid. We stoeien wild rondom het huis. Plots ontdekken we een doorgang richting riviertje dat naast het huis stroomt… Ja, je kunt al denken, het duurt niet lang of we zijn allebei doornat. Dat is welgekomen in deze hitte! Deugd dat we daar van hebben! Maar de mensen die op het graspleintje aan de monding van het riviertje liggen te zonnebaden, zijn daar niet zo gelukkig mee… Daar gaat onze vrijheid, ingeruild door rustig liggen drogen aan de leiband.
In de late namiddag nemen we afscheid van Lanse. Hij blijft de volgende dagen bij zijn peter logeren in de Ardennen. Arne, Petra en ik vervolgen onze reis richting Luxemburg. Eindbestemming: een leuk, rustig, chique hotelletje in Bourshaid met uitzicht op het strand aan de oevers van de Sure. In de hotelkamer plof ik mij alvast op mijn matje neer, terwijl mijn gastmama en -papa uitpakken en zich optutten voor het avonddiner.
Ik, hulphond in werktenue mag mee het restaurant binnen. En we hebben weer beziens… Ik leg mij te slapen onder de tafel terwijl Petra en Arne genieten van een romantisch dinertje … ; ) Ik doe mijn best om niet te storen. Alhoewel, echt rustig kan ik niet blijven liggen, want ik word om de vijf poten lastig gevallen door vliegen.
Na het eten genieten we nog van een avondwandelingetje langs de Sure en eindigen op het buitenterras van het hotel. Dit is vakantie!!
Maandag 17 augustus 2009
Na een verkwikkende nachtrust, een ochtendwandelingetje gevolgd door een stevig ontbijt. Alleszins voor mijn tweevoeters. We schuiven aan voor een uitgebreid ontbijtbuffet. Ik laat de lekkere geurtjes mijn neus passeren, maar moet er afblijven… Ik charmeer de poetsvrouw, geef haar een poot en krijg toelating om toch een dikke knuffel in ontvangst te nemen. Die mevrouw heeft ook een Golden Retriever en is meteen verkocht als ze mij ziet.
Als we terug op de hotelkamer zijn, krijg ik mijn ontbijt op het balkon gepresenteerd. Maar ik heb niet zoveel eetlust; veel krijg ik niet binnen. Jullie kennen mij, hè!
Deze voormiddag staat een bezoek aan de burcht van Bourshaid op het programma. Met audiogids worden Petra, Arne en ik rondgeleid doorheen deze prachtige ruïnes.
Voor mij is het een avonturenwandeling met oefening van mijn commando’s. Leuk! Soms laten ze mij halsbrekende toeren uitsteken, …
… soms mag ik gewoon uitrusten.
Hier hou ik aandachtig de duiven in de wachttoren in het oog,
En poseer ik in de gigantische oude oven van het kasteel.
Op het einde van ons bezoek hebben we grote dorst. Voor mij een bakje water en voor Arne en Petra een lekker Luxemburgs biertje op het boventerras smaakt ontzettend goed. We genieten nog na van het panorama waar we van hieruit zicht op hebben.
Tegen de middag rijden we met de auto door naar Diekirch, een leuk stadje.
Op een terras op het dorpsplein eten de tweevoeters een snackje, terwijl ik uit een bakje water lebber.
Het is nog steeds heet buiten. Een verfrissende duik zou welkom zijn. Terug in het hotel worden de zwempakken aangedaan en met boek en zonnebril installeren we ons op het strand. Omdat er daar niet veel volk is, mag ik vrij rondlopen. Als Petra het trapje afdaalt , volg ik dapper mee het water in. En ja, ik zwem eventjes! Maar omdat ik plots geen grond meer onder mijn poten voel, ben ik er toch zo gerust niet in en keer weer op het droge. Ik schud mij eens lekker uit in de buurt van Arne en sta dwaas vanop de kant Petra aan te staren die alle moeite van de wereld doet om mij terug in het water te krijgen. Verder dan met mijn pootjes half erin, krijgt ze mij niet meer. De stok die Arne in het water heeft gegooid, zal Petra er zelf moeten uithalen.
Na de ‘zwempartij’ leg ik mij voor 5 seconden naast Petra op haar handdoek. Dan ga ik op ontdekkingstocht op het strand bij de andere mensen op zoek naar aandacht, knuffels en liefde want ik ben zo een arme hulphond die dat nooit zomaar krijgt… Op een gegeven moment sta ik met een verfrommelde broodzak met koek erin in mijn muil voor mijn lezende gastmama. Is dat geen flinke ‘apport’? Petra schiet in een lachbui.
Volgende poging om mij even rustig te laten liggen, lukt niet lang. Ik ga weer op wandel, deze keer een beetje verder weg op het strand, richting stenen dam in het water. Hier is het water niet diep. Plots ziet Petra dat ik mij daar wel met mijn poten in het water waag, maar zodanig dat ze mij niet meer kan zien. Ik word weer tot bij hen geroepen. De zon geeft nu stilaan minder warmte. We trekken dan maar terug richting hotelkamer waar ik nu wel toetast uit mijn etensbak. Even later zitten we op het terras te aperitieven. Ook nu laten de vliegen ons in het restaurant niet gerust. Er is zelfs een vlieg in de wijnfles terecht gekomen… Maar ondanks dit, blijkt de maaltijd toch te smaken.
We sluiten de dag af met een avondwandelingetje. De burcht van Bourshaid pronkt prachtig verlicht bovenop de heuvel. Romantisch!
Dinsdag 18 augustus 2009
Na het uitgebreide ontbijt verlaten we ons hotelletje en rijden richting Bouillon waar we Lanse en de andere familieleden terugzien.
Even snuiven we de sfeer op van dit gezellige stadje. Dan rijden we teug naar het molenhuis. In de bocht van de Semois gaat heel de familie zwemmen. Ik mag aan de lange leiband ook mee het water in. Deugd dat dat doet!! In het water hou ik mij vooral bezig met stenen verplaatsen en visjes proberen vangen. Na een beetje aanmoediging waag ik mij ook in het diepe en zwem!!!
Terwijl de mensen aperitieven, zit ik moe maar tevreden te drogen in het avondzonnetje.
Na een lekkere barbecue vertrekken we terug naar Gentbrugge. Wat ben ik blij als ik Inca en Silke weerzie!
