Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Maandag 7 september 2009

Hey!

De tijd gaat zo snel! Wij, het A-team, zijn hier nu al aan onze derde week bezig.

Onze dagen brengen we grotendeels door met eten, op het plasplein plassen, op de speelweide ravotten met mijn makkers, opnieuw op het plasplein, in de kennel rusten en af en toe een beetje commando’s oefenen.

Vooral op de speelweide is dat puur genieten, zeker als het zonnetje schijnt!

Stilaan geraken we goed gewend aan de regels van de kennels. Buiten een foutje hier en daar, doen we ons uiterste best om ons aan die regels te houden.

In het begin wist ik niet goed dat het tegen mij was als ze mij van het plasplein terug binnen riepen. Nu heb ik ondertussen wel door dat, als ik mijn naam hoor, het mijn beurt is om binnen te  komen. Alien zet altijd een sprintje in en vliegt bijna letterlijk haar slaapkamer in. Alfa wil soms te snel zijn en durft dan te protesteren als hij terug vliegt. Ook Airco durft te snel zijn, maar bij de tweede keer doet hij het perfect.

Ik heb wel nog steeds een hekel aan plassen op het beton van het plasplein. Ik sta dan te draaien en te keren aan het hek naar de speelweide. Maar niemand die begrijpt dat ik daarheen wil om op zand of gras te kunnen plassen… Mijn blaas kan het natuurlijk niet eeuwig ophouden en uiteindelijk heb ik er toch aan leren toegeven.

Vorige week was leuk! We hebben allemaal in de tuin mogen rondcrossen. Onze rappel ging erg goed. Hierna volgde een training in houdingen op de hindernissen. We hebben onze trainers versteld doen staan van ons kunnen. Maar ja, rare en bewegende ondergronden waren voor ons een dagdagelijkse kost! Dit is niet meer zo een grote beproeving voor ons.

We zijn ook naar de winkel geweest. Ook daar gingen de commando’s goed.

Later hebben we nog met glans een zware beproeving doorstaan: blijven liggen terwijl tennisballetjes voorbij onze neus over de grond rolden, of een aantrekkelijk piepend beest, een lawaaierige klepper en een paraplu in onze buurt werden gehouden. We deden ons best!

Terug op de speelweide probeerde Elke, één van onze instructeurs , een foto van ons te nemen. (Alien en ik met de groene streep op mijn kop; ik en Wolf)

We vonden haar zo interessant dat ze geen deftige foto kon nemen omdat we vol interesse te dichtbij haar kwamen kijken…

Donderdag 24 september 2009

Vorige week zijn we met ons vieren mee naar de grote faculteit diergeneeskunde mogen gaan. Als 4 brave schattige hondjes zijn we door een tiental studenten onthaald op veel ‘ooh’s en aah’s. Zo mooi, zo braaf, zo schattig! We hadden succes. Tijdens de onderzoeken van onze ellebogen en heupen gedroegen we ons voorbeeldig en we, – correctie, onze poten – mochten ook nog op de foto. Jaja, Hachikohondjes zien ze daar erg graag komen! Zo brave beestjes zien ze daar niet altijd.

Goed nieuws! We zijn allemaal goedgekeurd voor verdere opleiding tot assistentiehond!

We hebben deze week lichten leren aansteken. De anderen waren er iets sneller mee weg dan ik. Ik was een beetje de ‘rare’ want ik gebruikte mijn kin in plaats van mijn neus… De volgende dag probeerde ik het met mijn kaak… Weer grote hilariteit bij de trainers… Ook mijn enthousiast klappertanden bezorgt hen leuke tijden. Ik kan het nu eenmaal niet laten klapgeluidjes te produceren als ik opgewonden ben.

Een van onze instructeurs kan soms superenthousiast reageren als ik iets goeds doe. Ze jubelt dan luid, klapt in haar handen en roept luid ‘flinke! ja watte! woehoew!’ Zo luid dat ik er van ineen duik… Is me dat schrikken!  Voortaan word ik wat voorzichtiger beloond.

We mogen sinds kort telkens zelf de deur van de oefenzaal open en dicht doen. Dat is leuk! 

Oh ja! En nog een leuk nieuwtje! We hebben sinds kort drie kleine puppy-buren! We mochten met hen spelen, zo tof! En zeggen dat wij ook zo klein zijn geweest…

Woensdag 30 september 2009

Ondertussen is het een drukte van jewelste in de puppybox naast ons plein. Ook de andere vier puppies van de D-lichting lopen er ondertussen bij. Leuke rakkertjes! (zie link op de website van vzw Hachiko)

Morgen worden ze in hun  nieuwe gastgezin geplaatst en beginnen ze aan hun assitentiehondenloopbaan! Waar is de tijd…

Dinsdag 6 oktober 2009

Het is al een hele middag aan het regenen geweest. Normaal gezien is er hier op de speelweide steeds een grote droge plek door de bomen die erover hangen, maar vandaag niet. Juist nu hebben we uitzonderlijk lang mogen buiten spelen.

Resultaat: vier doorweekte, zwarte goldens in plaats van witte…

Zo vuil zijn we nog nooit van het speelplein afgekomen. Een borstelbeurt had nu helemaal geen zin meer.

Precies zoals kleine kinderen die een hele middag buiten hebben gespeeld, zijn we, redelijk uitgeblust, rotsvast in slaap gevallen in onze kennel. Tijd en gelegenheid om ons een nieuw commando aan te leren was er niet meer…

Tot de volgende!

Poot!

Alix

Maandag 25 augustus 2009

Lieve Alix,

Gisteren hebben we je in handen gegeven van het instructeursteam van vzw Hachiko.

We zijn anderhalf jaar geleden als gastgezin met jou gestart in het volle besef dat we een hond opvingen voor een schitterend mooi doel, maar dat we je ook weer moesten afgeven. Dit laatste is en blijft voor een mens het moeilijkste… Ik moet toegeven dat dit niet lukte zonder een traantje weg te pinken… Alhoewel het voor jou duidelijk oké was.

We hebben een mooie tijd met jou beleefd. En we hebben samen ons best gedaan om je zo goed mogelijk voor te bereiden op de volgende fase in je opleiding.

Nu heb je, zoals een echte studente op kot, je studies aan de universiteit van Hachiko aangevat. Je zal zes maanden lang een volwaardige hulphond leren worden. We hopen dat je ooit een persoon met een handicap ongelooflijk gelukkig zal maken en diens leven een heel andere wending naar zelfstandigheid zal geven. Je hebt er alleszins de capaciteiten voor!!

Er hebben heel veel mensen op één of andere manier geholpen onze opdracht als gastgezin zo veelzijdig mogelijk tot een goed einde te brengen: familie, buren, winkels in onze omgeving, collega’s op het werk, de hondenclub, jeudbeweging, school, … Zij hebben het geduld en begrip gehad dat een hulphond in opleiding nog vanalles moet leren en hebben je kuren soms door de vingers gezien. Ze verstonden ook dat ik soms meer aandacht gaf aan jou dan aan hen…

Alix, je bent een schat van een hond, een knuffelbeest, een scheetje… We gaan je missen, maar we zijn overtuigd dat dit alles zeer de moeite waard is geweest en dat je een schitterende assistentiehond zal worden!

We wachten met spanning op nieuws van jouw vorderingen…

Groetjes en een poot van Inca die als ons huishondje jou ook wel mist, maar wel geniet van de volle aandacht die ze nu krijgt!  Weet dat telkens we haar een dikke knuffel geven die ook een beetje voor jou bedoeld is!

Dikke knuffel,

Je gastmama, Silke, Lanse en Arne

Dinsdag 26 augustus 2009

Dag mijn gastfamilie’tje!

Hier het eerste nieuws vanuit ons A-team-kot.

Toegegeven, zondagavond deed het even raar, jullie, gastgezinnen een voor een te zien vertrekken zonder ons. Maar we zijn goed toegekomen op Hachiko, overigens bekend terrein voor ons, hé! Even was er verwarring toen we uit de auto moesten springen.   Het is blijkbaar voor een tweevoeter niet evident vier Goldens uit elkaar te kennen… Caroline wou mij als meest herkenbare, eerste uit de auto laten springen, maar bij de eerste roepbeurt twijfel ik altijd een beetje of het wel tegen mij is. Je kent mij hè! Niet ik, maar Alfa, zelfverzekerd, sprong uit de auto… Ik ben kort daarop dan ook maar gevolgd. Om nog meer fouten te vermijden, hebben ze de rest dan maar samen uit de auto laten springen.

Ik deel een kamer met Alfa! Alien en Airco zitten in de kamer naast ons. Die eerste nacht zijn we heel braaf geweest. Ze hebben ons nauwelijks gehoord.

Maandagochtend was al een bewogen ochtend voor mij. Ik werd als enige door Caroline uitverkozen om mee te gaan naar radio2 waar we een spotje mochten opnemen voor de Hachikodogdays het komende weekend. Eerste probleem: plassen op de betonnen koer van Hachiko is niet aan mij besteed. Dan maar vertrokken zonder te plassen. Gelukkig was er een minituintje voor de ingang van radio2 waar ik mijn blaas mocht legen voor we naar binnen gingen. ‘t Was dringend nodig! Binnen in de studio gaf Caroline een interview en sprak een spotje in. Elke deed ondertussen goede pogingen om mij te doen blaffen.  Het resultaat mag er zijn! Luisteren morgenochtend om rond 7.15 uur hè!!

Terug op Hachiko leerden we de rest van de dag wennen aan de huisregels in de kennel. We kregen een complimentje dat we zo goed onze naam kennen.

Gisteren had ik echt geen zin in mijn hondenbrokken en heb de helft laten staan. Vandaag had ik wat meer honger en ging zelfs eens uit de bak van Alfa gaan eten. Alfa liet zich mijn eten ook smaken. In de kamer naast ons hebben Alien en Airco ook van etensbak gewisseld, tot Elke en Annelies het opgemerkt hebben. Dan was het gedaan met het circus… Ze zijn hier wel streng…

Eenmaal op het plasplein, merkten we ineens onze vriendjes Alien en Airco op en begonnen zodanig veel te spelen dat we vergaten te plassen. Alleen Alfa heft zijn poot op voor een laaange plas.

Tijdens het spelen word ik geen moment met rust gelaten, maar ik geniet daar van! Alien trekt zelfs aan mijn oren!

Resultaat na de speelpartij: vier pikzwarte, supervuile Goldens…

Terug in de kennels zijn we zo moe dat we ons onmiddellijk leggen, stil zijn en onze oogjes toe doen.

Dus wees gerust, jullie spruit stelt het hier wel hoor!

Ik laat regelmatig wat van me horen. Tot de volgende keer!

Poot,

Alix

Dinsdag 27 augustus 2009

Lieve Alix,

Ik heb deze ochtend speciaal om 7.05 uur mijn wekker gezet op radio2! We zijn de kindjes gaan wakker maken en hebben met vier samen van op ons bed naar jou geluisterd! En fier dat we waren! Je hebt dat echt goed gedaan. Nu begint het echt te worden hè? Straks word je nog een beroemdheid!

We kijken al uit naar je verdere belevenissen.

Knuffel,

Je gastmama en co