Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Zaterdag 30 januari 2010

Het is zo ver! Al 3 zaterdagen op rij gaan we met onze bende A-tjes en Z-jes mee op stage. Vier mogelijke baasjes hebben met ons kennisgemaakt. Eén voor één moesten we met hen werken. Afwachten of het klikt…?

Ik deed ongelooflijk mijn best, voerde de gevraagde commando’s feilloos uit, deed alle moeite van de wereld om hen allevier te charmeren met mijn geflodder. Ik heb mij echt van mijn beste kant laten zien. Ik wou hen allevier wel als baasje… maar dat kan natuurlijk niet! Resultaat: bij allevier stond ik tweede op hun keuzelijstje. Iets waar ik wel fier op mag zijn, denk ik!

Mag ik jullie een geheim verklappen? Eigenlijk zijn het niet de mensen die een hond kiezen, neen, het zijn wij, honden, die hun baasje kiezen! En vier gelukkige koppels zijn gevormd! Maar… mijn baasje zat er gewoon nog niet bij! Ik zal nog even geduld uitoefenen!

Voor mij is deze stage gedaan. Ik word even terug gewoon’ hond’. Ondertussen blijf ik ‘reserve-assistentiehond’ voor als er onverwacht een van mijn vrienden-assistentiehonden om welke reden dan ook niet meer kan assisteren.

Baasje – wie het ook mag worden – , je roept maar als je mij nodig hebt! Ik sta paraat!

Deze avond is er onverwachts een leuke wending in mijn leven… Ik mag mee naar het hulphondencafé. Leuk! Ravotten en spelen met zeker wel twintig honden. Maar plots laat ik het spelen voor wat het is! Daar staat mijn gastmama Petra! Al vlug storm ik op haar af… en wijk niet meer van haar zijde, heel de café-avond niet meer. Er is mij immers beloofd dat ik voor een tijdje terug bij mijn gastfamilie mag logeren. En ik wil absoluut niet meemaken dat ze mij zou vergeten meenemen.

Terug in Gentbrugge is het een blij weerzien met Inca. Ik had haar bijna niet meer herkend! Zo gegroeid! Toen ik haar laatst zag, was ze nog een puppy…

Ze is zo lief om mij zelfs onder te stoppen onder haar dekentje…

Voor degenen die mij niet meer herkennen: ik heb een roze neus, Inca een zwarte!

Als twee gelukkige hondjes vallen we samen in één mand in slaap.

Dinsdag 2 februari 2010

Wat volgt zijn heel wat huiselijke tafereeltjes.

Ik heb me deze dagen als huishond echt op vakantie gevoeld.

Ik geniet van de aandacht, de knuffels van de tweevoeters en van de speelmomenten met Inca.

Elke dag gaan we op wandel, met twee naast elkaar, elk aan een leiband. Voor Inca is dit echt wel wennen en het duurt een tijdje eer ze door heeft dat zotte kuren terwijl je met twee honden bij één tweevoeter aan de leiband loopt echt wel uit ‘den boze’ zijn. Elke dag lukt het een beetje beter. Ik herken de plekjes waar we vroeger gingen wandelen, het parkje aan de muziekacademie, het bosje en de weide waar we mogen loslopen, de hondenweide waar we met twee zalig kunnen rollebollen, …

Mijn gastmama vindt mij enorm veranderd. Zo rustig en voorbeeldig geworden… Een droom van een hondje… Ja, ik ben eindelijk volwassen geworden, hè! Misschien moet ze Inca ook eens zes maanden naar de Hachiko-universiteit sturen? Maar ze is nu nog wel een beetje te jong…

Vrijdag 5 februari 2010

Ola! Mijn gastfamilie maakt aanstalten om op reis te vertrekken. Ik herken de symptomen. Druk heen en weer geloop met valiezen en zakken, de auto laden, … Benieuwd of wij, hondjes mee mogen? En ja, ons eten en rugzak wordt mee in de auto gestoken. En even later mogen wij er ook bij!!

In Beervelde nemen ze de afrit? Even later stoppen ze aan een huis. Ik herken aan de voordeur Mieke, de vroegere gastmama van Alfa. Zij zal dit weekend voor ons zorgen. Inca ziet dit onmiddellijk voor honderd procent zitten! Zij heeft hier vroeger al gelogeerd. Dat was reuzeplezant.

Heel het weekend mogen we ravotten in de grote tuin, gaan we verschillende keren op uitstap en genieten we van de goede zorgen van Mieke en Johan.

Zondagavond komt ons eigen gastgezinnetje ons oppikken om terug naar Gentbrugge te rijden.

Dan gaat het gewone leven weer zijn gangetje.