Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Zondag 18 april 2010

Man, was dat een leuke periode, maar ik ben bekaf. We komen net terug van een periode aan zee en dit was weer zeer intensief.

Het appartementje met grote tuin waar we logeerden, herkende ik onmiddellijk van vorig jaar. Ik heb ook de familieleden van Petra bijna allemaal nog eens terug gezien. Maar bovenal, het plezantste was dat mijn vriend Helco ook van de partij was! 

Inca, Helco en ik hebben naar hartelust het strand en de duinen onveilig gemaakt! Zelfs tot in de late uurtjes…

Na een vijftal dagen zijn we voor één dag naar Gentbrugge teruggekeerd om Silke van scoutskamp op te halen. Die dag zijn Inca en ik haast onze mand niet uitgekomen. Zo moe waren we al na die eerste dagen.

Terug aan zee kon de pret herbeginnen. Elke dag mee op wandel met de familie doorheen duinen en pannen, ravotten in de tuin of  een lui namiddagje aan het strand met af en toe een verkwikkende duik in de golven. 

Nu en dan moest ik toch even tonen dat ik een hulphond in spe ben.

De familie was onder de indruk toen ik op een terrasje aan de dijk gezwind Petra’s zonnebril opraapte en het haar kwam overhandigen!

Lange wandelingen en strandnamiddagen wisselden elkaar af.

Inca en ik hielden ons bezig met graafpartijen in de duinen, Vake, de pater familias gezelschap houden, spelen met Helco of de kindjes en meelezen in Arne’s boek…

Aan alle mooie sprookjes komt een einde, ook aan onze vakantie aan zee.

Dinsdag 11 mei 2010

Ondertussen zijn we al weer een aantal weekjes in Gentbrugge en gaat het gewone leven zijn gangetje. Omdat Inca nogal wild geworden is -  de puber! – na de zeevakantie en Petra niet tevreden is over onze manieren als we met twee hondjes naast elkaar moeten meewandelen, gaan we elk afzonderlijk mee op wandel. 

Mijn dagelijkse wandeling gaat gewoonlijk richting winkel. Daar mag ik dan een beetje ‘werken’ .

Dit trekt gewoonlijk de aandacht van de mensen rondom ons. Als ik dat opmerk doe ik nog eens extra mijn best. Als we de boodschappen thuis hebben afgezet ,volgt gewoonlijk nog een klein ontspannen toertje, voor mij toch… Voor Petra is het wat anders…

In onze straat is het de periode dat de eendenkoppels gewoon op straat slenteren en zelfs niet opzij gaan als een auto moet passeren. Ik maak er een sport van om plots uit te schieten om ze te doen opschrikken. Ik vind het super als ze dan met luid gekwaak de tegenovergestelde richting uitschieten. Petra vindt dit echt geen manieren voor een hulphond. Maar ja, ik heb die interesse voor opvliegend wild nu eenmaal in mijn bloed meegekregen en ik blijf moeilijk aan de verleiding van mijn instinct weerstaan… Dus volgen er extra trainingsbeurten bijna met mijn neus tot tegen de eenden… En ik bewijs dat ik het kan, niet reageren en mij kalm houden. Petra heeft er wel haar handen mee vol.

Inca mag natuurlijk geen winkel binnen, dus zij schuimt met Petra de parkjes in de buurt af. Zo kan ik genieten van een uurtje rust… Af en toe worden we toch met twee op de hondenweide gedropt en dan ravotten we er op los. Soms komen andere hondjes ons vergezellen: Bruno, ook een Golden retriever, is de dikke vriend van Inca die ze van op de hondenclub heeft leren kennen. En met Lola, het jachthondje, doen we een wedstrijdje balletje gaan oprapen. Lola wint altijd… ze is ongelooflijk snel en gedreven.

Nu en dan mag ik nog eens op bezoek bij Hachiko. Ik moet dan het goede voorbeeld geven op de sessies van de D-hondjes waar Petra les aan geeft of ik mag mee gaan ravotten op het hulphondencafé elke laatste zaterdagavond van de maand.

Maandag  24 mei 2010

De ene regendag volgt de andere op. Voor Inca betekent dit een feest, voor Petra een verschrikking. Het stukje tuin waar wij toegang toe hebben is een grote modderpoel… die telkens als wij buiten geweest zijn ook aan ons hangt en nadien ook op de vloer in huis…

Voortaan moeten we van onze gastmama een voor een eerst onze pootjes laten afdrogen vooraleer we binnen mogen. Inca houdt zich niet altijd aan deze regel…

Vandaag krijg ik mijn cape om en we rijden samen met de kindjes naar een grote beurs met de gekste huisdieren.

‘Beestjes en Baasjes’ heb ik vorig jaar ook niet kunnen meemaken, ik was toen ziek van de diarree. Weerom blijkt Hachiko één grote familie te zijn want we komen met veel bekende natte neuzen samen op een groot groen plein onder de ogen van een indrukwekkend groot publiek. Hier mogen we tonen wat we al waard zijn en we krijgen applaus en centjes in de Hachikospaarpotten!

Dinsdag 1 juni 2010

Er is weer een nieuwe periode in mijn leven aangebroken. Tijd om opnieuw afscheid te nemen van mijn gastfamilie…

Nog een laatste knuffel van Arne en de kindjes, een neuzeneuzeke met Inca en de poezen. Dag huisje weltevree in Gentbrugge! Ik mocht hier weer een fijne tijd beleven. Maar nu roept de plicht terug.

Hachiko, hier komt weer een hondje aan dat zijn best gaat doen zich voor te bereiden om in juli als volwaardige assistentiehond kennis te maken met haar toekomstig baasje/bazinnetje!!