Het dagboek van Alix, assistentiehond in spe

Donderdag 18 juni 2009

Op de sessie vliegen we met vijf viervoeters in de kofferbak van de Hachiko-auto. Caroline vervoert ons naar een plekje dat ik nog niet ken. Ha! Daar zie ik mijn gastmama weer. Ik krijg mijn Hachikocape en leiband aan, mag samen met de anderen nog eens op een plaspleintje, maar ben meer geïnteresseerd in de anderen. Van plassen komt er niet veel in huis. Even later wandelen we  hondenclub Ponderoza van Merelbeke binnen. Aan de ingang worden we meteen zwaar op de proef gesteld: we moeten allemaal mooi naast elkaar blijven liggen terwijl voor en achter ons honden passeren in alle maten en soorten. Maar we doen super ons best om aan de ‘gewone’ honden te tonen dat wij speciaal zijn…

Even later mogen we een plein op en krijgen les van een instructeur van de hondenclub. Ook deze oefeningetjes lukken prima. Bij de apporteeroefening krijg ik wel een beetje ‘het zot’. Ik kan het niet laten om mijn trofee toch eerst nog eens aan de andere hondjes te tonen vooraleer ik het ga afgeven bij mijn gastmama. Naar goede oude gewoonte, allé, sinds een paar sessies toch, eindigen we op café. Wat een hoop vreemde Goldens zijn er hier! Maar ook hele grote rare honden met een snorrebaard.

Woensdag 24 juni 2009

Na een paar kalme dagen met de gewone routine van eten, slapen, wandelen en spelen, mag ik nog eens mee naar de  training op hondenclub Bassebeek. Ik ben redelijk wild, maar voer toch alle oefeningen uit zoals het moet.

Vrijdag 26 juni 2009

Ja, het is het einde van het schooljaar. Arne en Petra hebben het razend druk en laten mij vanwege hun werkverplichtingen regelmatig alleen achter. Maar vanavond heb ik geluk! Petra pakt mij mee naar een etentje met haar vroegere collega’s van het Ecologisch Centrum en Schoolhoeve De Campagne in Drongen. Iedereen daar is vertederd bij het zien hoe goed ik luister en hoe rustig ik mij gedraag. Mijn gastmama weet weer heel de avond te vertellen over mij en Hachiko. Tussen twee maaltijdgangen door neemt Petra mij mee in het prachtig parkje waar ik mij eens even goed mag uitleven. Daarna lig ik weer met mijn Hachikocape aan flink onder tafel terwijl de tweevoeters eten. Ik kwispel gelukkig als ik voor we vertrekken een heerlijk stukje beenhesp mag verorberen. Eigenlijk heb ik dat wel verdiend hè…

Zaterdag 27 juni 2009

Een autorit brengt ons naar Koolkerke bij Brugge. De pups van Floere zijn nu 5 weken oud. Tijd om nog eens op puppybezoek te gaan bij tante Floere en mama Enya in het Hof Tenberge. Er lopen wel 19 kleine Alixjes op een afgesloten pleintje rond die, ofwel liggen te slapen, ofwel op, over, onder elkaar kruipen, speelgoed apporteren of een oor – pootaanval lanceren op een broertje of zusje.

Ik word gek van al die pups die op mij komen afgestormd. Ik weet niet waar kruipen als ze proberen bij mij te drinken. Hier kan ik echt niet aan uit?? Wat willen die kleine spruiten van mij?

Eentje met een roze bandje valt mijn staart aan terwijl ik in een hoekje even rust had gevonden. Omdat het er maar eentje is, laat ik ze maar begaan. Dit vind ik nog wel leuk en speel even met haar verder. Silke en Lanse zitten ook onder de pups en hebben alle moeite van de wereld om hun schoenveters en broek nog ongeschonden te houden, maar ze gieren het uit van de pret. Van al dat puppygeweld val ik op de terugweg in de koffer in een diepe slaap. Ik droom luidop van aanvallende pups…

In de namiddag stappen we met heel de familie naar het park in Gentbrugge. Ik hoor al van ver het lawaai van een orkest dat op een podium muziek maakt. Het is de muziekhappening georganiseerd door de muziekacademie. en er loopt enorm veel volk. Maar wij gaan naar binnen de trap op naar een lokaaltje boven. Silke en haar medeklarinetstudentjes geven daar een miniklarinetconcert je. Ik vlei mij rustig neer onder de stoel van Petra. Even later zetten we ons toch op het terras te luisteren naar het concert van de harmonie buiten. Het lawaai dat dat met zich meebrengt, doet mij niets. Ik speel wel weer de grote verleidster en kijk met mijn vertederendste puppyblik naar de voorbijgaande tweevoeters in een poging toch een aaike in de wacht te slepen…

Maandag 29 juni 2009

Na een druk weekend, laat Petra mij nog niet gerust. Het is Petra’s laatste werkdag voor de grote vakantie en ik mag mee gaan werken in Mariakerke. Maar eerst help ik de kindjes mee afzetten aan de schoolpoort. Deze werkdag is drukker dan gewoonte, maar daar trek ik mij niets van aan.

Vrijdag 29 mei 2009

We gaan met heel de familie op wandel. Een straat verder wordt een burenaperitief georganiseerd. Terwijl de mensen drinken en eten, voer ik een aantal commandootjes uit.  Dit is niet gemakkelijk want de kindjes beginnen te voetballen op het pleintje en ik heb de grootste moeite van de wereld om rustig op mijn plaatske te blijven.

Omdat ik nog niet echt mijn wandeling heb gehad, besluit Petra om met mij verder door te stappen naar de avondmarkt en de kermis in Gentbrugge. Het is sterker dan mezelf… Ik kan niet weerstaan aan de lekkere geurtjes en al dat verleidelijks dat hier op de grond ligt. Mijn gastmama moet mij gedurig tot de orde roepen. Op het einde van de marktstraat weet ik wel weer perfect wat ‘Pas toucher!’ betekent. We steken een drukke baan over en komen aan rare toestellen die veel lawaai maken. We slalommen tussen de massa tweevoeters en ik loop niet echt op mijn gemak. Mijn gastmama doet haar best om mij zoveel mogelijk aan te moedigen. Na een tijdje loop ik alweer wat vrolijker.

Zaterdag 30 mei 2009

Met de auto rijden Petra en ik naar Mariakerke. Het is prachtig weer voor een fikse wandeling in het natuurreservaat de Bourgoyen. Ik geniet van de rust … en de nieuwe geurtjes hier. Voor we naar huis vertrekken, stappen we nog even het gebouw binnen waar Petra werkt en dat ik zo goed ken omdat ik regelmatig mee mag komen werken. Petra komt iets ophalen dat ze nog vergeten was.

Zondag 31 mei 2009

Vandaag weer een uitstap met de voltallige roedel! Enkele sfeerbeelden van  de Dag van het Park in Gentbrugge.

Maandag 1 juni 2009

Mijn gastgezinleden hebben allemaal vrijaf. Dit betekent drukte in huis maar ook actie. We rijden met de auto naar Koolkerke!  Mijn mama Enya van het Hof  Tenberge is op 15 mei bevallen van 8 nieuwe stiefbroertjes en 2 lieve stiefzusjes! Tante Floere heeft 5 dagen later 8 nichtjes en 1 neefje op de wereld gezet.

Na een lange autorit mag ik mee op babybezoek. Enya en Floere liggen hun kroost eten te geven elk met hun nest in een bak naast elkaar. Het zijn net piepende kleine wormpjes van 2 weken oud die daar liggen te krioelen… Ik snap het allemaal niet zo best. Van opwinding begint mijn muil te schuimen…

Petra mag een wormpje vastnemen. Het past net in haar hand.

Donderdag 4 juni 2009

Op de Hachikosessie krijgen we een wollen touwtje als leiband. Petra geeft mij strikte instructies om toch maar te vermijden dat ik trek. En het lukt! Mijn touwtje is geen enkele keer doorgekrakt. In de tuin doen we zelfs een oefening ‘blijven liggen’ terwijl er twee hanen kakelend rondlopen. Ik blijf mooi, maar wel onrustig liggen. Petra is fier op mij. Dan volgt een apporteeroefening. Ik vlieg naar de weggeworpen schoen aan de andere kant van de omheiningsdraad en kom in de tuin waar ik mij ineens herinner dat de kippen achteraan lopen… Ik laat de schoen vallen nog voor ik hem mooi heb teruggebracht en schiet de tuin in tot grote paniek van mijn gastmama… Die vindt mij achteraan in de tuin vlakbij een struik waar een doodsbange haan, gelukkig ongedeerd, zich veilig verscholen heeft. Dat jachtinstinct van mij zal met nog wat training iets meer onderdrukt moeten worden…

Zondag 7 juni 2009

Het is Clubkampioenschap op hondenclub Bassebeek. Omdat mijn aangeleerde commando’s en die van de hondenclub nogal verschillen en er een vreemde instructeur punten komt geven, blijft het voor mij bij supporteren voor de viervoeters van mijn groepje vanachter de afsluiting.

Zaterdag 13 juni 2009

Na een weekje met af en toe een dag mee gaan werken met Petra, afgewisseld met zeer rustige dagen thuis, is het weekend weer daar. Deze middag mag ik mee naar Zoomart om te gaan luisteren naar een workshop hondentraining van Hilde Quisquater. Ik vind vooral de rare modellen hond rondom mij boeiend en nodig ze uit om te spelen. Maar Petra maakt mij duidelijk dat ik mij moet gedragen.  De mevrouw hurkt neer en kiest net mij eruit om te tonen hoe mensen kunnen zien dat ze met een sociale, vriendelijke hond te maken hebben! Hoe doe ik het toch… 

Dinsdag 16 juni 2009

’s Avonds na haar werk neemt Petra mij uit voor een wandeling in de Gentbrugse Meersen. Het is een prachtige zonnige avond. Achter de sporthal mag ik even los lopen en spelen met een bleke labradorteef. Helaas sukkel ik in mijn zottigheid in een vieze gracht… Ik kom er na wat reclamerend gesmeek van mijn gastmama stinkend en zwart van het slib uitgekropen. Ik schud mij eerst eens goed uit met als gevolg dat de witte (!) broek van Petra er ook lief uit ziet. Dan zoeken we in de buurt een grote heldere plas waar ik mij languit in neervlei om de vuiligheid al een beetje kwijt te zijn.

Thuis word ik verder proper en drooggewreven. Maar het duurt een tijdje voor ik weer binnen in huis mag…

Woensdag 17 juni 2009

Meestal valt de vuiligheid na een tijdje gewoon van mijn vettige pels af. Ik ben een retriever voor iets, hè. Deze keer stink ik na gisteren nog steeds uren in de wind… Petra is shampoo gaan halen, heeft een paar emmers lauw water buiten gezet en begint mijn pels te spoelen en in te zepen met de deskundige hulp van Silke en het nichtje.

Even later moet zelfs de spuit eraan te pas komen om de zeep eruit te krijgen. Ik ben er bij dit alles eigenlijk niet zo graag bij. Het droogwrijven met de handdoek en het borstelen onderga ik met de staart tussen de poten.

Even later ben ik opgelucht als ik in het zonnetje mag zitten drogen. Oef, ik heb mijn eerste wasbeurt overleefd!

Ik heb een lekkere bullenpees verdiend…

Maandag 18 mei 2009

‘t Is weer werken geblazen vandaag. Ik mag mee gaan ‘Grasshoppen’ . Ik ben het nu goed gewoon mee te rijden met de camionette en weet wat er van mij verwacht wordt als Petra staat les te geven. Na de nodige uitleg en de instructies dat de kindjes mij gerust moeten laten, gedraag ik mij voorbeeldig rustig. Ik volg van op afstand aandachtig wat er rondom mij allemaal gebeurt. Af en toe loop ik met Petra mee tot bij de kindjes. Ik kijk al uit naar het moment dat ik mag optreden. Dat is altijd het succes van de voormiddag. Tot groot jolijt van de kindjes geef ik een pootje, blaf op commando, raap sleutels van de grond op en speel met een plastieken fles. Als een kindje mij probeert te lokken, blijf ik mooi op mijn plekje liggen. Blijven liggen betekent ook blijven liggen hé. Ik laat mij niet meer verleiden hoor. Mijn optreden wordt met applaus van de kindjes en de juffen onthaald… 

Tijdens de namiddag vlei ik mij uitgeput drie uur aan een stuk aan Petra’s voeten neer. Even doe ik Petra’s collega’s opschrikken als ik luidop droom. Als Petra aanzet om naar huis te vertrekken, heb ik niet veel zin om op te staan. Ze moeten er serieus achter zitten om mij mee te krijgen. Ja, soms ben ik een luie prei… Je zou het mij niet afgeven, maar toch is het zo!

Woensdag 20 mei 2009

‘t Is raar maar als we op hondenclub Bassebeek aankomen, zie ik zowel medehondjes van de hondenclub als mijn kameraadjes Airco, Alien, Alfa en Austri van Hachiko klaarstaan aan de draad van het terrein. Yes, dat wordt leuk! Met de camera in de aanslag vertonen we onze Hachikokunsten.

We springen met z’n allen op de trap. Even is het rustig, maar daar beginnen Airco en Alfa met elkaar zot te doen. Dat maakt het voor ons, meiden iets moeilijker om geconcentreerd te blijven, maar het lukt toch om er met z’n vijven mooi bovenop te staan tot we er weer af mogen.

Het wandelen in alle richtingen, blijven liggen en nog meer tonen we ook met fierheid.

Meer foto’s vinden jullie met een klik hier.

Ook deze sessie sluiten we weer af met op café gaan. Onder de tafel van café De Club houden we een gezellig onderonsje van de gele jasjes terwijl onze gastgezinnen boven tafel drinken en kletsen.

Donderdag 21 mei 2009

Vandaag is het de dag van de maff(end)e meiden of luie preien. Silke ligt met haar benen in de lucht komiek in de zetel. Ik lig in een kronkel in mijn bench. Zalig!!

Zaterdag 23 mei 2009

Er zijn hier grote feesten in Gentbrugge. Het is prachtig weer en Petra en ik schuimen de straten af in onze buurt tussen de rommel van de rommelmarkt. Terwijl mijn gastmama een poging doet om het uitgestalde gerief te bekijken, heb ik meer interesse in andere hondjes die in mijn buurt komen of lekkernijen die op de grond te vinden zijn. Ik krijg het zo moeilijk afgeleerd hè en toon vandaag nog eens mijn kuren. Als wat later de fanfare passeert met oorverdovend getsjing en we even halt houden tussen de rondvliegende majorettenstokken, heb ik heel wat minder te vertellen. Wennen aan lawaai en drukte kan een hond nooit genoeg oefenen. Als ik merk dat Petra gewoon reageert, ben ik al iets meer gerust gesteld. Ik ben nog blijer als we de drukte verlaten.

Zondag 24 mei 2009

Samen met oma, Lanse en Petra gaan we op sneukelwandeling in de Gentbrugse meersen. Dit vind ik zeer leuk! Met mijn cape aan trek ik natuurlijk weer de aandacht van vele voorbijgangers. Mijn gastmama vertelt tegen iedereen en alleman over Hachiko. Ik ben weer levende reclame en haal mijn charmes boven om de omstaanders te verleiden mij te aaien. ‘t Is natuurlijk de bedoeling niet, maar ‘t is het proberen waard om gratis beloningskes te ronselen… Het lukt mij echter minder en minder. Heeft dat jasje op mijn rug daar iets mee te maken?

De tocht sluiten we af met een terrasje en met zicht op, jawel, een roofvogelshow… Omdat ik gek word bij het zien van al die interessante gevleugelde wezentjes en omdat er toch enig risico aan verbonden blijkt te zijn op het moment dat deze vogels vrij mogen rondvliegen, volgen Petra en ik van op een zekere afstand de show. Ik kom er gelukkig zonder vachtscheuren door aanvallende vogels vanaf…

Vrijdag 15 mei 2009

How, wat is dat hier vanavond? Na een lange rustige dag komt mijn gastgezin thuis en begint druk druk druk over en weer te lopen en pak en zak klaar te zetten in de gang.  Dit betekent actie! Ik zet mij tussen het gerief, want ik heb nog hoop dat ook ik dit mag meemaken… Mijn etensbak, korrelzak en speeltjes staan ook klaar. En ja, nadat ze nog vlug een maaltijd binnen gespeeld hebben – ik krijg niets? – laden ze de autokoffer in en ik mag boven op de zakken de rit meemaken! En ‘t is een lange!

Als het bijna donker is, komen we aan bij een huis op een open plek midden in de bossen. Een heleboel mensen en kindjes die ik herken van op het scoutsterrein staan ons op te wachten. Als Petra en Arne hun inboedel uitgeladen en in huis geïnstalleerd hebben, mag ik even vrij rondlopen om dag te zeggen aan de kindjes. Oei, er zijn er hier weer een aantal die schrik hebben, dus ik hou mij in maar ben wel enthousiast. Ik wil hen toch immers geen kwaad doen? Ik ben nieuwsgierig en wil met hen spelen. Dat laatste zit er niet echt in, maar Silke wil wel met mij gaan wandelen.

Even later mag ik buiten zelfs vrij rondlopen. Ik ben de koningin te rijk! Ik word zot van al die interessante geurtjes en cross door de bossen als een bezetene. Even later ben ik uitgeraasd. Terug binnen krijg ik eten voorgeschoteld maar van de emoties heb ik daar nu even geen zin in. Ik vlei mij neer in mijn vertrouwde benchke in de gang. Hier lig ik rustig en op mijn gemak. De deur naar de grote living blijft open staan. Zo hoor ik mijn gastmama nog en is alles ok. Als de kindjes boven gaan slapen zijn, mag ik nog even mee in de living onder de mensen komen. Ik gedraag mij voorbeeldig en leg mij aan Petra’s voeten.

Zaterdag 16 mei 2009

Al vroeg komt er beweging in huis. De mensen komen bij mondjesmaat in pyjama slaperig naar beneden. Ik moet nog even geduld hebben tot Arne mij uit de bench komt halen. Tijd voor een besoinske in de vrije natuur. Nu heb ik wel honger en speel de helft van mijn etensbak leeg. Daarna even rust tot de mensen in scoutsuniform verzamelen om op dagtocht te vertrekken. En ik mag mee!

Onderweg houden we een hele poos halt voor enkele balspelletjes. Ik kijk niet echt rustig van aan de kantlijn toe en ben blij als we onze tocht verder zetten. Ik loop er redelijk opgewonden bij en Petra heeft alle moeite van de wereld om mij in te tomen en zonder trekken mee te laten lopen aan de leiband. Ik ben even vergeten dat ik een hulphond in opleiding ben…

We komen aan in een speelbos waarin enkele houten volksspelen opgesteld staan. Petra moet lachen als ik zo fier als een gieter plots een houten schijf uit de struiken haal. Dit is een deel van een spelletje petanque met schijven… De kinderen moeten lachen als ik terwijl ze spelen de schijven mee help terug bij hen brengen. Flinke apport!

Even later wordt mijn vertrouwen in mijn gastmama wel heel erg op de proef gesteld. Ze stuurt mij een brede balk op met een eng net onder en rond. De weg onder de  balk ligt zeker 3 meter onder ons.

Silke probeert mij te lokken van aan de overkant, maar mijn hartje gaat ferm tekeer. Dit durf ik niet alleen… Dan maar Petra voorop en Arne vlak achter mij. En als een echte heldin volg ik over de balk mee!  Alle omstaanders zijn met reden zeer trots op mij! Ik voel mij een superhond onder al die aandacht en gelukwensen! Als beloning mag ik een eindje los lopen door het bos. Super!!

Tijd voor de picknick in het bos en dit betekent voor mij even uitrusten. Alhoewel. Dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan met al die beweging van spelende kinderen rond mij. We doen een echt bosspel waarbij de mensen achter andere mensen aanlopen en hen proberen tikken. Ik mag meedoen als handtekeningenpost. Af en toe, als we een tijdje geen volk zien, mag ik verklappen waar wij zitten door te blaffen. Het wordt verder nog een interessante wandeling waarop ik hier en daar wat van mijn trucjes mag tonen tot groot jolijt van de kindjes.

Moe en duidelijk gekalmeerd, komen we terug bij ons weekendhuis aan. Ik ben toch blij als ik even een dutje mag gaan doen in de bench. Eerst moet ik wel een afdroogbeurt doorstaan, want ik ben verschrikkelijk vuil en nat. Een bosspel later komen ze mij halen om mee hout te sprokkelen voor het kampvuur. Ik help met plezier mee een aantal grote takken te versleuren.

’s Avonds bij het kampvuur kan ik niet goed rustig blijven liggen. Het vuur maakt mij een beetje bang, maar vooral die bijtende beesten in het gras zijn vervelend. Als het bedtijd is voor de kindjes ben ik blij als ik rustig in de bench mag gaan liggen.

Zondag 17 mei 2009

Na het ontbijt schiet iedereen in actie om in te pakken en het huis op te kuisen. Vertrekken we nu al?

Met de auto rijden we naar het centrum van Leuven voor een stadsspel. Tegen de middag is het werken geblazen: ik krijg mijn cape aan. Met de hele bende stappen we een restaurant binnen. Ik vlei mij in een bolleke op een rustig plekje op de grond neer onder het toeziend oog van mijn gastmama en bewonderende blikken van de anderen … en ik verroer mij niet tot de groep weer aanstalten maakt om te vertrekken.

‘t Is hier wielerkoers in Leuven. Even schrik ik mij toch te pletter als er een hele groep fietsers vlak naast mij passeert. Maar de onrust duurt niet lang. De opdrachtjes onder leiding van de Leuvense student gaan door en eindigen in het scoutsmuseum waar Petra mij mee binnenloodst. Al ooit eens in een museum geweest als hond? Nee? Dan moet je maar assistentiehond worden!

Terug aan de auto’s volgt het afscheid. Het was een leerrijk superweekend! Ik heb veel meegemaakt en er zijn weer een pak kindjes die hun schrik voor honden overwonnen hebben en geleerd hebben hoe ze met een hond moeten omgaan!

Tijdens de autorit naar huis horen ze mij niet…

Zaterdag 25 april 2009

Petra en ik  gaan uit deze avond! Op het hulphondencafé in Merelbeke speel ik met Valéas en nog vele andere viervoeters terwijl onze baasjes gezellig keuvelen.

Dinsdag 28 april 2009

Voor de eerste keer pakt mijn gastmama mij mee om te gaan ‘Grasshoppen’ in de Prettige Wildernis van Sint-Amandsberg. Even verduidelijken: zij werkt als lid van het mobiel natuur- en milieueducatief team van de Milieudienst van Stad Gent. Een aantal keer per week moet Petra gaan lesgeven aan leerlingen van de tweede graad basisonderwijs in een parkje of stukje groen in de nabijheid van de school.

Ik vind het super om mee te mogen rijden met de Grasshoppercamionette. Terwijl Petra lesgeeft, zit ik rustig en geïnteresseerd toe te kijken aan de wagen. De kindjes hebben allemaal duidelijk instructie gekregen mij met rust te laten omwille van mijn nobel doel van opleiding… Nee, geen gratis knuffels van kinderen vandaag, hoewel ik daar dol op ben. Petra heeft haar voorzorgen genomen en uitgebreid uitgelegd waarom ik  erbij ben. De leerlingen vinden het wel superinteressant.

Af en toe komt mijn gastmama mij halen en mag ik mee op ronde om te kijken hoe de leerlingen hun opdrachtjes  uitvoeren. Ik vind dit allemaal ok.

Ik gedraag mij voorbeeldig, doe mijn best om vooral de les niet te storen, maar ik blijf een beetje onrustig. Tot Petra mij mijn slaapplekje wijst in de camionette. Daar vind ik even rust en leg mij te slapen.

Even is er verwarring: Petra roept alle leerlingen bijeen ‘kom allemaal hier!’ Ik dacht dat het ook tegen mij was en kom halsoverkop de camionette uitgesprongen… Oeps, even in de fout gegaan!  Met de verontschuldiging dat ze mij even moet corrigeren, stuurt Petra mij onder het oog van de leerlingen terug de camionette in.

Tegen het einde mag ik mijn kunnen demonstreren voor alle leerlingen. Yes, actie! Dolenthousiast lig, spring, zit en apporteer ik dingen onder groot jolijt van de kinderen. Mijn grootste succesnummer is op commando op mijn rug rollen en als dood blijven liggen. Ze zijn onder de indruk en stellen wel honderd vragen, maar het is tijd voor hen om te vertrekken…

En tijd voor mij om mij eens goed uit te leven. Als mijn gastmama haar boeltje ingepakt heeft, word ik uitgelaten op een immens grote hondenspeelwei. Wauw! Hier heb ik mij uitgeleefd! Wel 15 honden hebben meegespeeld! Doodmoe en supervuil stinkend heeft ze mij aan huis afgezet voor ze naar Mariakerke doorreed. Mijn eerste buitenwerkdag zit erop.

Woensdag 29 april 2009

Vandaag staat er bureauwerk op het programma. Voor mij betekent dit: in het gebouw waar Petra werkt eerst de open trap oplopen - dat gaat nu vlot zonder dat ik terugdeins en weiger er ook maar aan te beginnen. Daarna vlei ik mij aan Petra’s voeten onder haar bureau op mijn handdoek neer en blijf ik een hele voormiddag zalig liggen slapen… Ik kan dat best gewoon worden zo gaan werken. Werken ze aan ‘t stad allemaal zo? Alhoewel als ik mijn gastmama bezig zie dan is die allesbehalve aan het slapen hoor. De collega’s werpen goedkeurende en bewonderende blikken op mij. Ze vragen zich af hoe je zo een levendige hond zo lange tijd kalm en ongelooflijk braaf kunt houden.

In de namiddag rijden we met Silke naar een grote winkel. Voor het feest komende zondag hebben de dames nog een mooie outfit nodig. Terwijl zij tweeën kleren passen, lig ik te maffen voor de pashokjes. Eventjes komt een man van de security naar mij kijken. Na een oké-knikje is hij weer weg.

Zondag 3 mei 2009

Na enkele dagen drukke voorbereidingen word ik alleen achtergelaten in huis. Mijn gastgezin organiseert een familiefeest aan de overkant van onze straat bij oma en opa.  Voor mij is de dag vrij rustig verlopen. Van al dat af en aan geloop trek ik mij weinig aan. Tot een paar nichtjes en neefjes bij ons in de tuin komen spelen. Een paar van hen ken ik nog van de vakantie aan zee. Het is een blij weerzien met Helco, de Labrador-Cocker Spanielkruising van de tante. Ik mag een tijdje met hem ravotten in onze tuin en we gaan samen met de neefjes en nichtjes even wandelen. Daarna, als het eetgedeelte van het feest bijna gedaan is, mag ik mee naar de overkant in de tuin van oma en opa met Helco spelen en geniet ik ook nog eventjes mee van het feest.

Donderdag 7 mei 2009

Hachikotime! Vanavond weer naar de sessie. We gaan op stap met zijn allen. Hier en daar onderweg wordt ons gevraagd een oefeningetje te doen. Een keer vergis ik mij nu toch stevig: ik spring met mijn vier poten op een vensterbank in plaats van met mijn voorpoten erop te leunen.  De anderen vinden dit hilarisch en lachen zich te pletter. De rest van de oefeningen gaat vlot. Caroline is opgetogen over ons. Dat zelfs wij, rakkers met kuren, zo goed bezig zijn! We eindigen de sessie op café. Ja, rustig blijven onder tafel met 5 honden tegelijk is ook werken voor een assistentiehond in opleiding! Maar ‘t is wel gezellig werken! Je kan tegelijk rustig liggen en muil aan muil met een andere hond spelen…

Vrijdag 8 mei 2009

’s Morgens vroeg uit de veren. Opnieuw mag ik meerijden met Petra. En we gaan mee lesgeven in een parkje in Mariakerke. Ook nu weer zijn de kinderen verbaasd, maar opgetogen dat er een hond mee komt! Eerst ben ik wat onrustig want het loopt hier vol ganzen en eenden. Even later komt een oude bekende, Yria van de hondenclub mij goeiedag snuffelen. Leuk! Nu en dan doe ik met Petra een wandelingetje van het ene naar het andere groepje kinderen. Best boeiend zo Grasshoppen! En mijn optreden op het einde van de voormiddag is weer een daverend succes! De kinderen beloven mijn verhaal te volgen op Internet. Weer een pak bloglezers erbij!

Zaterdag 9 mei 2009

Het is opendeurdag op de school van Silke en Lanse.

Ik herken het hier, ben hier al een paar keer mee dde kinderen komen afhalen of op bezoek geweest. We lopen trap op, trap af. Wat is het hier druk. Verschillende mensen kunnen mijn verleidelijke blik niet weerstaan en willen mij aaien, maar Petra kan hen nog net op tijd tegenhouden. (Jammer…) We brengen een bezoekje aan Lanse’s klas.

Silke oefent een Afrikaans dansje in op de speelplaats. Terwijl Petra foto’s trekt, lig ik braaf aan de bank te wachten. Ja, weeral werken hè.

Na het dansje alle meiden op de foto!

Woensdag 13 mei 2009

Geen werkdag vandaag. Ik mag ’s morgens mijn roes uitslapen terwijl de rest gaan werken is. Ze komen pas laat op de middag thuis. ’s Avonds mag ik mee naar een chique Thai’s restaurant.

Donderdag 14 mei 2009

We gaan mee Grasshoppen in een groter park. Ik maak wel mijn cape vuil door onder de wagen te willen gaan liggen. Dan maar met vuile cape een demonstratie geven voor de kindjes. Ze hebben gelukkig niets gemerkt.

Verrassend genoeg volgt in de namiddag ook nog een grote wandeling in de Groene Velden van Mariakerke.

Maandag 13 april 2009

Deze Paasmaandagochtend komt Helco nog eens op bezoek. Terwijl de tweevoeters gezellig aperitieven op het tuinterras, liggen wij viervoeters met onze poten in de knoop van het ravotten. We amuseren ons rot tot onze tongen tot op de grond hangen.

Na noodgedwongen uit elkaar te zijn gehaald  en na een goed middagtukje zijn Helco en ik gerecupereerd om een strandwandeling aan te kunnen.

In Nieuwpoort aangekomen poseer ik op de dijk voor de foto. De omstaanders zijn verbaasd omdat Petra mij hier zomaar alleen op de trappen achterlaat en omdat ik zo mooi braaf blijf liggen…

Even later houden we halt aan een terrasje. Ik lig uit te rusten aan Petra’s voeten terwijl de mussen op  een halve meter van mijn neus broodkruimels komen oppikken. Ik heb de fut niet om  te reageren.

Een uurtje rust heeft mij goed gedaan. Ik lijk opnieuw vol energie als we langs de duinen terugwandelen.

Dinsdag 14 april 2009

Al vroeg in de ochtend vertrekken Petra en ik met de auto naar Frankrijk. We starten samen met de andere familieleden een fikse wandeling aan de top van Cape Blanc Nez en het is prachtig weer! Ik kwispel opgewonden als ik merk dat ook Helco van de partij is!

En ja, even later volgt het moment waar ik zo lang op gewacht heb: op het strand worden Helco en ik  ’gelost’ en schieten als een pijl uit een boog op het strand richting kolonie meeuwen die daar aan het water zaten uit te rusten. Met veel lawaai vliegen die met duizenden tegelijk de lucht in. Schitterend! Heel de weg op het strand ravotten we er op los. Ik help Helco van zijn waterangst af als hij zonder er erg in te hebben mij achterna zit en een diepe plas in springt… Hij kijkt even verdwaasd maar herpakt zich snel.

Bij de picnic op het strand graaf ik een koel putje in het zand en vlei mij uitgeput als een schildpad neer. Ik ga, op mijn neus en ogen na, volledig op in het zand…

De terugweg gaat er rustiger aan toe. We lopen aangelijnd bovenop de kliffen tussen de bunkers mee.

Aan het einde van de wandeling herken ik plots Arne en de kindjes. Ze zijn net als ik helemaal nat van in het water te spelen. Voor een keer ben ik blij als ik in de auto mijn ogen mag sluiten om naar dromenland te vertrekken.

Woensdag 15 april 2009

Weer een dag vol belevenissen: eerst naar de markt in Veurne. Ik heb er allerlei levend gevogelte mogen besnuffelen, allerlei lekkere geurtjes opgesnoven en een paar keer onder mijn poten gekregen omdat mijn muil naar iets lekkers op de grond dook…

Dan volgt een rustig namiddagje strand. Alhoewel rustig… Het is prachtig weer en Petra besluit met mij de kindjes achterna te gaan de golven in. Ik wordt daar zo opgewonden van dat ik haar bijna het water in trek. Zij kon er niet mee lachen… De andere tweevoeters wel!

Donderdag 16 april 2009

Vandaag weer een fikse wandeling naar het natuurreservaat van De Panne. Boven op een duin heb ik een prachtig uitzicht. Ik geniet volop van wat er hier allemaal te zien en te besnuffelen valt.

Zaterdag 18 april 2009

Dit is ons laatste dagje aan zee. De meesten van Petra’s familieleden zijn al huiswaarts gekeerd. Ook Helco heb ik geen vaarwel maar tot ziens gekwispeld. We zetten ons voor een rustig namiddagje met ons viertjes in de duinen om te spelen. Ik kijk vanop een hoge duin toe.

‘t Is goed geweest… Morgen keren we terug naar Gentbrugge.

Woensdag 8 april 2009

We zijn deze voormiddag bijna buitengevlogen uit een grote winkel. In het argumenteren is Petra ondertussen expert en na de nodige uitleg mag ik toch verder mee boodschappen doen.

Ik begin het al stilaan te kennen: met mijn cape aan mag ik alweer mee op restaurant. Deze keer is het een romantisch dinertje van mijn gastkoppel. Ze pakken het er goed van nu de kinderen nog steeds op scoutskamp zijn. Maar morgen is het gedaan met de rust!

Donderdag 9 april 2009

We rijden opnieuw richting Gentbrugge. De kindjes komen terug van scoutskamp. We halen ze op aan het station. Ik ben blij dat onze roedel weer compleet is!

Maar het weerzien is kort. Petra moet zich met het eten haasten want vanavond is het weer Hachiko-time! Yes!! Weer een blij kwispelweerzien met mijn kameraden. Het gaat er hevig bijtend en rollebollend aan toe tot we tot de orde worden geroepen. Werkentijd! Petra geeft de sessie. Bernadette van Airco traint met mij. Die ken ik nog van bij de uitwisseling. Eerst mogen we een paar oefeningetjes in het centrum doen, dan trekken we de straat op naar een pleintje in de buurt. Iedereen is tevreden over onze prestaties. Als oudsten van de gastgezinhonden mogen we niet onder doen hè! En als Caroline terug is, moeten we toch laten zien dat ze fier op ons kan zijn hè!

Vrijdag 10 april 2009

Na de was en de plas en weer een hele inpak rijden we in de auto terug naar zee, deze keer met kindjes achterin de wagen en de koffer iets voller dan de vorige keer.

Het is prachtig weer. De namiddag brengen we dan ook aan het strand door. Ik graaf een koele put in het zand waar ik mij in nestel,  braaf toekijkend hoe de kinderen een zandkasteel bouwen en in het water zwemmen. Tot ze mij ook komen halen voor een zwempartij in de golven. Super!

Zaterdag 11 april 2009

Ik amuseer mij deze ochtend in de tuin van ons Paasverblijf. Het is een grote tuin en het interessante hier is dat ik vanalles vind om mij te amuseren. Vliegen en hommels om achter te springen. Vogels die zich af en toe op het gras wagen die ik verschrikt kan doen opvliegen, maar ook een hele zak met speelgoed waar ik het een en ander uithaal, onder andere de fietshelm van Arne. Deze laatste vind ik zeer interessant. De gekke vorm en de lekkere kauwspecie trekken mijn aandacht. Na de helm een paar keer in de lucht gegooid te hebben, waag ik mij aan een kauwexperiment. De mousse aan de binnenkant kijg ik in een mum van tijd uit elkaar gerafeld. De restanten laat ik verspreid achter in het gras. De hardere delen vervorm ik totdat de helm er als een echt alienhoofddeksel uitziet. Ik ben niet ontevreden over het resultaat en besluit het fier in mijn muil aan mijn gastmama te tonen.

Het verwachte enthousiaste ‘flink apport!’ blijft uit… Waarom begrijp ik niet goed? Ze is eerder boos? Oei? Wat heb ik misdaan? Even later blijken ze er toch mee te kunnen lachen. Arne zet zelfs gierend van het lachen de helm op zijn hoofd. Hij ziet er nu echt wel als een alien uit… Gevolg: op stap naar de fietswinkel om een nieuwe helm te kopen. Ik word in de winkel wel als schuldige aangewezen…

De namiddag is het opnieuw strandparty: ik mag met Helco heel even in volle vrijheid het strand onveilig maken.

Zondag 12 april 2009

Vandaag gaan we met de GPS op wandel op zoek naar een schat … Tijdens deze wandeling komen we aan een gebied met ezeltjes. Ik mag hier niet mee in, nee zelfs als hulphond is dit niet aan te raden. Van achter de draad maak ik snuffelend kennis met deze nieuwsgierige beesten.

Petra en ik blijven buiten en rond het gebied en volgen de rest van de groep van op afstand. Lanse komt enthousiast aangelopen met de schat: een stuk speelgoed…

Het grote familiefeest met Paasdiner volg ik doodmoe vanuit mijn kennel.

Dinsdag 31 maart 2009

Tijd om nog een probleem van mij aan te pakken! Mijn metalen-trappen-met- doorkijkgaatjes-fobie… Petra had al een hele tijd geleden ontdekt dat ik absoluut hoge open trappen niet op te krijgen ben en zeker geen metalen! Ik sta echt doodsangsten uit bij het zien en horen van deze akelige obstakels, een Golden Retriever onwaardig. Gelukkig komen we lang niet elke dag deze verschrikking tegen.

Tot vandaag. Ramp! Mijn gastmama ontdekt tijdens een van onze wandelingen in de buurt een autoparkeerplaats in de hoogte met jawel, een 20-tal treden tellende doorkijktrap naar de parking… Gedaan met mijn onbezorgd leventje. Een half uur aan een stuk heeft Petra mij proberen overhalen stappen te zetten op deze verschrikking. Haar lieve woordjes, zotdoenerij, speelgoedjes om mij naar boven te lokken, koekjes, … Niets hielp. Ik hield poot bij stuk en mijn vier poten op de grond!

Als een mijnheer van de dierenbescherming (ook toeval!) op weg naar zijn auto ons aanspreekt, legt Petra met hand en tand uit wat de bedoeling is. Ja, hulphondentraining. Jammer genoeg voor mij laat die dierenbeschermer verstaan dat hij dit probleem herkent en de training gaat door.

Petra probeert het op een andere manier: even een omweg langs de autorijbaan naar boven de parking op. Vlotjes loop ik de trap mee met haar naar beneden. Aha, daar volgt een superenthousiaste “Flinke Alix!!!!” en een koekje dat ik dan toch gretig aanneem. Zij stapt meteen de trap weer op, maar ik blijf beneden stokstijf staan. Ze komt terug een klein beetje naar beneden en zet zich op de vierde trede. Na veel gelok met een verleidelijk koekje, zet ik mijn voorste poten op de treden… Ja, koekje verdiend! Lekker! Petra schuift naar een trede hoger en ik waag mij dan toch met mijn achterpoten ook op de trap en plak met mijn lichaam tegen haar benen. Het koekje geeft mij moed. Als mijn gastmama langzaam nog verder schuift, volg ik poot voor poot tot helemaal mee boven! Groot gigantisch feest en weer een koekje!! Gauw weer mee naar beneden. Ik herken een triomfantelijke blik in Petra’s ogen.  Ja, de volhouder wint.

Woensdag 1 april 2009

Nee, het is geen grap! Ik heb mij op de training van de hondenclub voorbeeldig gedragen. ‘t Was superplezant. We mochten een beetje agility-oefeningen doen: door de lange buis, op de wip, over de kapel en op de kattenloop! Mij krijgen ze niet klein. Ik durf zonder problemen alles vanaf nu!

Donderdag 2 april 2009

Ik heb een uur op de hondenweide mogen spelen met een leuke Bearded Collie.

Zaterdag 4 april 2009

Gisterenavond is mijn gastfamilie beginnen inpakken en staat het huis op zijn kop. Deze voormiddag zijn de kindjes op scoutskamp vertrokken; daarna gaan Petra en Arne door met inpakken. ’s Avonds mag ik mee met die twee op restaurant samen met een paar van hun universiteitskameraden van vroeger. Ik leg mij zeer voorbeeldig heel de avond aan hun voeten te slapen. De vrienden zijn zeer onder de indruk.

Zondag 5 april 2009

Ze duwen mij in de autokoffer bovenop een rij reistassen – ‘t ligt daar wel lekker zacht- en we rijden richting kust. Even later blijken Oma en Opa ons aan een huisje met een gigantische tuin op te wachten voor het begin van een welverdiende zeevakantie!

Maandag 6 april 2009

Mijn geluk kan niet op als ik in onze tuin kennis maak met Helco, een 5 maanden oude reu, kruising Labrador – Cocker Spaniel. Hevig beestje maar ik doe niet onder! We spelen er op los tot we er allebei uitgeput bij neervallen… voor 3 minuten… en dan vliegen we er weer in! Dat belooft voor de komende dagen.

Dinsdag 10 maart 2009

Ik ben verdrietig. Ik ben een arm schaap. Ik krijg geen aandacht. Mijn gastmama zit in haar zetel en kijkt naar TV. Mijn twee spinnende vierpotige huisgenoten, Roefel en Cleo liggen op haar schoot en krijgen al de aandacht die ze wensen en heel de tijd door aaikes… Ik ben jaloers, leg mijn kop eerst op de zetelleuning in de hoop dat ik zo aandacht kan trekken met mijn zieligste Labradorblik. Ja, een Golden Retriever als ik kan dat ook…

Als dat niet lukt, duw ik Petra’s hand naar boven om ook geaaid te worden. Yes, ze heeft het gemerkt! Mijn gastmama lacht en fluistert iets als “Gij zielepoot en jaloerse meid! En dan willen ze op Hachiko dat wij, gastgezinnen aan die verleiding moeten weerstaan… Allé, ‘t is goed, maar gij moet er eerst iets voor doen, hè. Alix, bonjour!” Daar gaat mijn poot al de lucht in en mijn kop weer smekend op haar schoot naast de kat Roefel. Oef, opzet geslaagd! Daar volgt een langdurige heerlijke aai op mijn bol.

Donderdag 12 maart 2009

Op de Hachikosessie zie ik Airco, Alien, Austri en Alpha weer. Joepie! Het gaat er weer hevig aan toe. Maar na het spelen moet er gewerkt worden. En wij, A’jes, nu de oudste lichting assistentiehonden in opleiding in de gastgezinnen, worden wat strenger onder handen gepakt. ‘t Begint ingewikkeld te worden met al die nieuwe commando’s die er bij komen. Maar we doen ons best. Soms moet ik toch wel een tijdje nadenken als ik een commando krijg. Maar meestal doe ik het na wat aandringen of met wat geheugensteuntjeshulp toch wel.  Goe bezig!

Vrijdag 13 maart 2009

Ik mag vanavond mee naar de algemene ledenvergadering van hondenclub Bassebeek in café de Club. Ik krijg wel mijn Hachikocape aan. Dus we zullen ons rustig moeten houden en werken… Even is dat rustig blijven iets moeilijker als ik merk dat mijn kleine makker, de Jack Russel Boy daar ook is. Maar al gauw plof ik mij neer aan Petra’s voeten. De rest van de vergadering move ik niet meer en horen ze mij niet. Zo past het een voorbeeldige assistentiehond.

Woensdag 18 maart 2009

De bel gaat en plots wordt ons huis bestormd door nog 4 andere achtjarige tweevoeters die de verjaardag van Lanse mee komen vieren. Ambiance in de keet!  Ik laat mij opgaan in de heerlijke drukte die kinderen kunnen veroorzaken.

Voor mij is dit ook feest : ik draag stukken ridderpak, een helm en ander speelgoed dat blijft rondslingeren tot groot jolijt van de kinderen. Even later mag ik zelfs mee voetballen. Als ze voor de taart aan tafel gaan, vlieg ik wel in de keuken… Even later zijn ze plots allemaal weg en keert de rust terug.

Zaterdag 21 maart 2009

Het is een  prachtige lentenamiddag boordevol zonneschijn. Ideaal om buiten te werken! Petra neemt mij mee naar het terrein van de hondenclub.

Ik word daar aan de lange leiband gelegd en mag toekijken hoe de leden de handen uit de mouwen steken voor een ware lenteopkuis van het terrein. Er worden bomen gesnoeid, takken weggeruimd, toestellen in elkaar getimmerd en geschilderd. Iedereen is ijverig bezig. Wie denk er  nu dat ik met mijn twee voorpoten over elkaar gekruist, ga blijven liggen toekijken? Al die bedrijvigheid werkt aanstekelijk en al gauw ontdek ik een plekje zand waarin hoognodig graafwerken gedaan moeten worden! Niet helemaal met de zin van Petra… dan ga ik maar helpen takken versleuren… Dat maakt de mensen wel gelukkig.

Zondag 22 maart 2009

Met mijn darmen is er blijkbaar toch iets niet in orde… Ik heb deze nacht diarree gehad. Om zes uur heb ik mijn gastgezin wakker gepiept, kon het echt niet meer inhouden… Opkuiswerk voor mijn gastmama. Sorry….

Tegen de middag voel ik mij al een stuk beter en zit de energie er goed in. We trekken met de kindjes en nog wat buren naar de karnavalstoet in Merelbeke.

Er is heel wat drukte en lawaai en dit maakt mij wat nerveus, maar echt schrik heb ik niet. Ik wil de kindjes nog helpen snoepjes van de grond rapen, maar als ik er eentje kapotbijt, vindt Petra dit niet meer zo een goed idee…

Silke probeert van elke Karnavalwagen confetti af te luizen en kan het niet laten die af en toe over mijn bol te gooien. Nu zijn we geconfettieeerd!!!

Je raadt nooit wie ik daar tegenkom! Binca, de 6 maand oude Labradoodle en Neutro, assistentiehond aan de zijde van Erwin Beckers. Nu zijn we met drie vertegenwoordigers van Hachiko!

Woensdag 25 maart 2009

Met de stoelgang weer alles oke en maar goed ook!

Het is een regenachtige dag vandaag en ik mag ’s morgens vroeg mee de deur uit, eerst naar de Milieudienst in Gentbrugge, iets gaan afgeven aan Petra’s collega’s, daarna naar Mariakerke naar het NMC De Bourgoyen. Door de regen moet ik even wachten in de auto vooraleer ik mee het gebouw binnen mag. De rest van de voormiddag lig ik als voorbeeldige inspiratiebron aan Petra’s voeten terwijl zij ijverig haar bureauwerk doet.

Donderdag 26 maart 2009

De sessie wordt gegeven door Hilde. We moeten achtereenvolgens veel oefeningen doen en ik doe ze wonderbaarlijk goed! We zijn allemaal trouwens goed bezig! Op het einde van de sessie heb ik een ongelukje voor… Ik begin plots te piepen, maar mijn gastmama verstaat niet onmiddellijk wat het probleem is? Oeps, ik kan het niet meer houden… Een cadeautje midden in de zaal… dan vlieg ik natuurlijk buiten om een besoinske te doen. Maar ja, ik had het ook te druk met spelen daarnet toen we midden in de sessie buiten gestuurd werden voor een plaspauze…

Zaterdag 28 maart 2009

Vanavond mag ik uit naar het hulphondencafé. Dit betekent… jawel, hondjesspeeltijd! Ik speel met Xunto van Annelies, Valéas van Daphné en nog vele anderen, terwijl Petra een babbeltje slaat.

Maandag 30 maart 2009

Ik krijg bij mijn maaltijd vandaag ontwormingspillen… in de hoop dat dit het einde betekent van mijn darmmiserie?

Dinsdag 24 februari 2009

Ik dacht zo even voor mezelf een feestje te bouwen voor mijn verjaardag: vanmorgen in de zoomart had ik deugnieterige kuren. Veel snuffelen op de grond, het niet kunnen laten andere hondjes hun kop zot te maken en bovenal lagen er onweerstaanbare brokjes in een kom aan de uitgang… Ik ben daar stiekem gretig naartoe gedoken en yes! Het heeft mij wat opgeleverd! Ze waren lekker. Petra is niet echt akkoord, maar omdat het mijn verjaardag is, ziet ze het min of meer door de vingers…

Terug thuis word ik overladen met cadeaus en met een papieren kroon op mijn toot (?) Moest er natuurlijk meteen ook een foto van gemaakt. Zie mij hier nu zitten… Maar Silke heeft wel mijn bench fantastisch mooi versierd!

Donderdag 26 februari 2009

Tijdens deze week schoolvakantie heb ik al veel aandacht gekregen en tijd doorgebracht met mijn gastgezin. Ze nemen mij zoveel mogelijk overal mee naartoe. Voor mijn gastmama is het vandaag eventjes geen vakantie. Ze moet een paar uurtjes gaan werken in het NMC De Bourgoyen in Mariakerke. Ze werkt daar als medewerkster voor de educatieve cel van de Milieudienst van Stad Gent.

Je raadt het nooit! Ik mag vandaag met haar mee gaan ‘werken’! Daar gaat mijn cape over mijn rug! Petra leidt mij een metalen trap op aan de buitenkant van een groot gebouw. Halverwege de trap besef ik dat dit toch wel eng is en ik sla in paniek! Diep onder mijn poten zie ik de grond door de trapgaten. Met veel moeite lokt ze mij tot aan de overloop, maar het tweede deel krijgt ze mij met geen stokken op… Ik ben nooit een held geweest op open trappen… Dan maar weer naar beneden. Oef…

Binnen moeten we eerst nog de mevrouw aan het onthaal overtuigen dat ik als speciale (assistentie)hond wel degelijk binnen mag en dan nemen we de lift naar boven naar het kantoor van mijn gastmama. Haar collega’s horen haar vol bewondering uit en ik gedraag mij op alle vlakken voorbeeldig! Ik ben een doetje! Ik blijf mooi op de mij toegewezen plaatskes liggen, demonstreer mijn kunnen en doe iedereen versteld staan dat ze niet eens gemerkt hebben dat er daar een hond in de zaal was, zo braaf! Ik mag ook even meerijden in de camionette. Wat maakt dat ding een lawaai, maar ‘t is wel leuker dan in een auto.

’s Avonds leef ik mij uit op de Hachikosessie met mijn A-vriendjes. Het gaat er weer onstuimig aan toe tot we tot de orde geroepen worden. Werken geblazen! We oefenen het in de auto springen. Hier ben ik niet gretig op… En toch verras ik Petra: ik spring er moeiteloos in! Niet moeilijk, Alien lonkte al vanuit de koffer naar mij…

Later lopen we weer richting autokoffer en ik spring er gezwind in… alleen houdt Petra mij tegen met een ‘NON!’   Oeps, niet goed geluisterd. Ik moest er enkel mijn voorpoten op zetten. Even later moet ik wel in de auto springen. Maar nu gaan ze mij niet meer hebben hoor! Ik wil niet meer! Punt uit en dit hou ik de komende vier dagen vol!

Zondag 1 maart 2009

Vandaag een uitstap met het hele gezin naar Koolkerke (Brugge). Ik kom op mij bekend terrein!  En ja, als de voordeur opengaat herken ik mijn kwekermama Hilde van het Hof Tenberge … en mijn mama Enya!!!! We snuffelen elkaar grondig gedag. Ook tante Floere, tante Cleo en nichtje Ginger begroeten mij vol enthousiasme.

Wij, viervoeters, mogen ons uitleven in de gigantische tuin. Vooral het spelen met Ginger buiten is super! Alleen Enya blijft liever binnen knuffelen met Silke.

De mensen blijven binnen praten over de geplande gezinsuitbreiding. Ik krijg er binnenkort broertjes, zusjes en neefjes en nichtjes van tante Floere bij… En misschien komt er begin juli wel een zusje mee in Gentbrugge wonen! Maar daar sta ik voorlopig nog niet bij stil. Nu interesseert mij het ravotten met Ginger. Voor we vertrekken wordt er nog een groepsfoto getrokken in de tuin. Dag mama Enya!

Terug thuis bereiden Silke en Petra een spreekbeurt over honden voor. Ik leg mij aan hun voeten als inspiratiebron.

Woensdag 4 maart 2009

Cavia Flapje kreeg net een propere kooi. Ik heb alles van bij het begin aandachtig op de poot gevolgd. Mensen zouden schrik hebben dat ik haar iets zou aandoen. Loos alarm! Ze is mijn dikke vriendin en ik doe haar zeker geen kwaad! Ik zie er alleen maar op toe dat ze het beste van het beste krijgt… Ze krijgt een lieve lik!

Zondag 8 maart 2009

Silke moet oefenen voor haar klarinetles morgen. Ik zet mij gezellig te luisteren naar het concert.

In de namiddag volgt een fikse wandeling samen met mijn gastmama. Omdat ik nogal fel reageer op de eendjes in het water, stelt Petra mij op de proef door mij vlakbij het water te laten blijven zitten. Deze keer is mijn wilskracht sterk genoeg om mij niet te laten verleiden in de fout te gaan. Laat ze maar kwaken die eenden!